İş hayatında veya gündelik hayatta karşımıza çıkan gargameller hakkında rüyalarda dahi iyi şeyler düşünmediğimiz ne sizin ne benim ne de yüzyılın sırrı. “Her şeyin mantıklı bir açıklaması vardır” ı düşünürken, gördüklerimizden ziyade görmediklerimize yani karşınızdakinin ne olabileceği veya olamayacakları hakkında düşündüğümde aşağıdaki küçük tanımlamalar ortaya çıktı. Sizde yeni şeyler ekleyebilirsiniz.
Biri diyaframını kullanarak en mühim işi yapıyormuş gibi ciddiyetle “yok…” diyorsa,
Onun Zebellah Kuşunun seçilmiş esrarengiz son binicisi olmadığı anlamına gelmez.
Biri karşına geçip en ukala maskesini takıp treni ilk defa görmüş gibi seni süzüyorsa,
Onun Alplerin eteklerinde otlayan lila renkli ineklerin gizli hayranı olduğu anlamına gelmez.
Bu yazıyı, meşhur ikonografi 90′lar köşemize koymak istedim. Çünkü o zamanlar daha sık elektrikler kesilirdi. Ben o zaman küçüktüm haliyle. Evde olurdum akşamları. Özel televizyonların semirmesiyle birlikte, televizyon evdeki hakimiyeti topyekün eline geçirmişti. Annem, babam, iki abim ve ben, sanki televizyonun hüküm alanına misafirliğe gelmiş gibi otururduk. Kumandayı elimizde tuttuğumuz halde, bu iktidar sahibi olduğumuz anlamına gelmiyordu. Herkes koltuğuna oturur ve o akşamki “show” izlenirdi. Kumanda belki yalnızca, televizyonun mutlak otoritesinin altında bir başka otoriteyi işaret ediyordu. Mesela annemin elindeyse, akşam filmlerinden birisini ya da eğlence programlarını; babamın elindeyse spor ya da haber-tartışma programlarını izliyorduk. 
Gece bir vakti hiçbir erinme emaresi göstermeden ve sonrasında da herhangi bir pişmanlık duygusuna esir olmadan bilakis heyecan ile markete gidip bisküvi (betit beurre) aldım. Bu ışık nereden çaktı nasıl, nereme çaktı bilmiyorum tek bildiğim çocukken sıkça yaptığımız çaya bisküvi batırarak yemeyi durduramadığım bir arzu ile istediğimdi.
Yazan-Yöneten: Zülfü Livaneli
Ofisteki bir arkadasimizin gönderdiği soruyu aynen ekliyorum:
Yokluk ve sıkıntı insanın yaratıcılığını artırırmış, benim durumum da biraz ona benziyor. Bulunduğum yerde, kimi arkadaşlarımın yaptığı gibi çalıştığı işyerinin altına gidip en güzel tatlıları satın alıp yiyemiyorum. (O arkadaşım kendini çok iyi biliyor, dünya ona güzel zaten :) ) O yüzden de istediğim bir şey olursa kendim yapmam gerekiyor, elimden geldiğince. Geçen dönem Azeri bir arkadaşımla Türk akşam yemeği için sınıftaki diğer insanları davet etmiştik. Ben de bu bahane ile en çok sevdiğim tatlılardan biri olan bal kabağı tatlısı yapmıştım.
Hayat seyrim insanların “muhafazakar” dediği bir mecrada yürümüş görünse de (resmi kayıtlar, okul, çalışılan kurum… vs.) çok küçük yaştan beridir elime ne geçerse okuyorum/izliyorum. Gazete, dergi, televizyon programı, film, kitap, albüm… Öyle herhangi bir şeyle ilgili, “Bunu dinlemem, bunu izlemem, bunu okumam!” tavrım olmadı pek. Bu, herkese tavsiye edeceğim bir yaşam biçimi değil, lakin merak biraz da buraya sürüklüyor insanı. Herhalde siperde savaşan bir asker olsaydım, “Neler oluyor yahu?” deyip kafamı uzatır ve tez zamanda kurşunu yerdim. Konuya bağlarsak, malum medya dünyasında bir “sit-com” gazeteciliği tabiri dolaşıyor. Bu tarz gazeteciliğin önemli unsurlarından birisi de, başlıkta belirttiğim üzere, seksi köşe yazarı. 
Efendim bu yazı, sitenin dizi oluşturabilme yetisine sahip birkaç yazarından biri olan sevgili ayine’nin “Engineering Approach” dizisinin son halkası olan –biraz olasılık hesabı – mini öyküsüne yorum olarak tasarlanmıştı, ancak bir yorum için fazla uzun olacağı endişesiyle ayrı bir yazıya dönüştü.
Yer: Eminönü
“Onlar nişanlanıyorken mütevazı bir salonda, dışarıda trafik akıyordu.” İbrahim Sadri’nin çokça alaya konu olan ve “Sen içerdeyken ben” diye başlayan şiirine benzer bu cümle, bir dostun nişanından çıkıp sokakta başıboş dolaşmaya başladığım anda dilime yapıştı. Salonun az ilerisindeki özel bir dershanenin kapısında anne babalar kuyruk olmuştu. Belli ki dershanede önemli bir “deneme sınavı” oluyordu. Anne babalar da pazar gününü boş geçirmeyip, çocuklarıyla ilgilenmeye karar vermişlerdi. Az sonra trafiğin boğuculuğunda yalpalaya yalpalaya ışıklardan kalkan arabaların ilginç dans figürlerine benzeyen hareketlerini izledim. Her şey, az çok, güzeldi.
Ocak ayında güney İspanya’ya gitme fırsatım oldu, yeyip içtiklerim benim olsun gördüğüm güzellikleri anlatayım istedim.Öncelikle şunu söyleyeyim, eğer Avrupa’da schengen sınırları içinde yaşıyorsanız, böyle bir geziye çıkmanız çok kolay. Zaman ve para sorunlarınızı çözdüğünüzü varsayarsak tabii. Avrupa içinde çok yaygın olarak uçuşlar düzenleyen ryanair bu iş için biçilmiş kaftan diyebilirim hem de İspanya’nın birçok şehrine sefer düzenliyor. Uçuşunuzdan bir iki ay önce bilet alabilirseniz çok ucuz miktarlara bulabilirsiniz.
