Dün bir gerilim filmine gittik kız arkadaşımla: Orphan. Fragmanını izlediğimde doğa üstü güçleri olan bir kızın milleti mıhladığı bir korku filmi olduğunu düşünmüştüm. Ama meğer gayet somutmuş herşey filmde. Doğa üstü güçler yok. Gerilim filmi yani… Bu tarz filmleri çok sevmem normalde ama pek hoşuma gitti doğrusu. Gidin, görün vaktiniz varsa. Eğer sanat değil de eğlenmekse derdiniz, pişman olmazsınız (ki bence sinema sanat için değil, eğlenmek içindir). Neyse ben filmi anlatmayacağım.

Filmde kötü kız Esther’in bir kitabı var eskilikli (İncil). Ama korku filminden fırlamış bir İncil. Neyse, onu evlatlık alan evin annesi, kızdan şüpheleniyor bolca. Kızın her hareketi ofsayt. Etrafında hep kötü şeyler oluyor falan… Kız banyodayken kızın odasına giriyor etrafı toplamaya. Çekmecesini kapatırken, çekmece sıkışıyor ve elini çekmeden içeri attığında bu kitabı görüyor anne. Ama alıp içini karıştırmak yerine, kitabı eline alıp açsam mı açmasam mı diye düşünüyor kızın kişisel eşyası diye. İşte o an tüm Amerikan ailelerini dövmek istiyorsunuz. Çünkü o kitabı o an karıştırsa, bir çok kötü şeyi engelleyecek belki. Allah’ım ya! Aklıma geldikçe cinlerim tepeme çıkıyor. Tamam özel hayata sonsuz saygımız var ama sonuçta evin içinde bir ucube dolanıyor. Ucubelerin özel hayatı mı olur kadın!

Bu yazıda yazdıklarım, özel hayatın önemine vurulmuş bir darbe değildir ona göre. Mesela ben de, şu an evde yalnız yaşıyorum. Ve yaşadığım ev bir aile apartmanı. Akrabalarımızda da yedek anahtarlar var. Bazen eve dalmaya çalışyor akrabalar anahtar sokup. Ben evdeyken hiç hoş olmuyor. Ama tabi bu Amerikalılar’ın manyaklığını açıklamayan bir durum. Anahtarı yan çeviriyorum.

İlginizi çekebilecek başka yazılar

İlgili yazı yokmuş