Geçen gün, kuzenlerimle bir film izliyorduk. Belki izleyeniniz olmuştur. Tipik bir “yarım kalan işini tamamlamaya gelen ruh” eksenli romantik komedi filmi idi “Just Like Heaven – Cennet Gibi”. Filmde doktor bir hanım ablamız var. Filmin başında, bu esas kızın ne kadar işkolik olduğunu göstermek için kızın hastanedeki yoğun bir günü özetleniyor.
İşte efendim tam bu kısmı izlerken, doktor kızın yoğunluğuna refleks olarak “doktorların da işi zor” deyiverdim. Sonra da, kabahatini bilen çocuk gibi, kuzenlerime döndüm mahçup mahçup. Gülüyorlardı. Ben de peşine bir tane daha laf patlattım “Türk film izlerse”.
Anca laf. Bu sırla yaşamak istemedim. İtiraf ettim. Huzurluyum artık. Diğer yazar arkadaşlarımıza sesleniyorum. Bu yazı dizisini kendim için başlatmıyorum sadece. Biliyorum ki siz de “anca laf” ediyorsunuz sık sık :) Katılın efendim.
bugün 0, toplam 3 defa okundu...













hehe süper olmuş.. ama bence biraz daha uzun uzun anlatıp seni o klişe sözleri sölemeye iten ruh halini betimlemelisin.. lütfen lütfen lütfen.. devamını bekliorum!
yazarız ama nohut bey abim başlıklara dokunmaz inşalllah
açıkçası dokunurum:)