En güzel dostluklar levyeyle başlar diye bir atasözümüz vardır, bilirsiniz. Ben de bu yüzden artık yanımda levye taşıyorum. Levye deyip geçmeyin binbir türlü işlevi vardır bir levyenin. İngiliz anahtarı gibi birşey yani, ya da bir pense… Ya da kimbilir bir maymuncuk… Bazense sırtında olanca yüküyle bir kaplumbağa. Bazense yeni bir dostluğa açılan kapıdaki bir anahtardır levye.

Duygu Sömürüsüne Giriş

Abi, o kadar yazıyoruz şurda. Bildiğimiz, bilmediğimiz herşeyi paylaşıyoruz. Sonra dandik bir site gibi muamele görünce sitemiz, insan üzlüyor tabi. Derdim buydu. Ne işim olur benim levyeyle. İnşaatta çalıştığımda pense, kerpeten, keser falan kullanırdım. Tamam sökü demiri de kullandım (sökü demiri levyenin biraz daha büyüğü galiba). Ama bir levyeyle hiç işim olmadı. Olmaz da. Ben gönül adamıyım. İşime bakarım, şarkı söylerim, müzik dinlerim, sörf yaparım (şimdilik internette sadece).

“Lütfü’nün Çılgın Tekmeleri ve Demir Yumruk Genki”

İlkokul üçüncü sınıfa kadar mahalle mektebinde okuduktan sonra, ailem beni okuldan aldı ve Şemsi Efendi ay pardon Eczacıbaşı İlköğretim Okulu’na verdi. Yeni okulumda çocuklar daha temiz kıyafetliydi, daha sterildi, daha sarışındı herkes. Beni dışladılar bir süre. Esmerim diye veya fakir bir mahalleden geldiğim için üzerimdeki korkaklığı sezdiklerinden olsa gerek. Sınıfta benden daha esmer olan Lütfü isimli bir arkadaş vardı. Sanırım sınıfın benden önceki eziğiydi. Ben gelince artık o da dede-torun ilişkisine girdi kendince sanırım ve bana karşı anlamsız bir savaş açtı. Birgün beni kabullenmiş olan birkaç arkadaşla sohbet ederken, arkamdan yaklaştı boğazımdan kavrayıp beni yere çaldı. Sonra üstüme çıkıp yüzüme vurmaya başladı. Kimse kurtarmaya çalışmıyordu. Ben yerde yatıyordum ve tüm kafalar bana tepeden bakıp bakıp “Lütfü! Lütfü! Lütfü!” diye bağırıyordu. Sonra teneffüs bitti ve öğretmen geldi. Ben de kurtulmuş oldum. Yalnız sırama geçerken, Lütfü’ye şunu söyledim: Bir dahaki tenefüs sınıfın ortasında kavga edeceğiz, herşey serbest, ağlayan kaybeder, kaybeden diğerine bulaşmaz bundan kelli.

Ve tenefüs geldi çattı. Genki denen boksörlü çizgi filmi izlemiş gaz bir velet olarak çıktım sınıfın ortasına. Lütfü yaklaştı ve göğsüme bir tekme indirdi. Sonra bir tane daha. Üçüncü tekmeyi yemeden kendime geldim ve geri çekildim. Tekmeden sonraki toparlanması esnasında Lütfü’nün suratının orta yerine okkalı bir yumruk indirdim. Ağlamaya başladı. Bir dahaki tenefüs yanına gidip acıyıp acımadığını sordum. Lütfü yüzüme baktı ve “özür dilerim Sakin Kafa” dedi. Sonra arkadaş olduk. Sonra sınıf başkanlığı mertebesine kadar yükseldim o sınıfta. Daha sarışın arkadaşlar edinebilme lüksünü yaşadım. Sınıf atladıkça rengi açılıyordu çevremdekilerin adeta. Bense şimdi benden sopayı yedikten sonra aklı başına gelen siyahi arkadaşım Lütfü’yü özlüyorum.

Tüm bunları niye anlatıyorum bilmiyorum. Şevval Sam‘dan Ahmedum türküsünü dinliyorum. Kimsenin olmadığı bir yer bulun kendinize. Hiç bir darbe, hakaret, alay, yumruk, tekme ile muhattap olmayacağınız bir yer yani. Çevrenizde herhangi biri varken bunu yapmanız mümkün değil. O yeri bulduktan sonra da daha önce kaybettiğiniz iyi bir yakınınızı hatırlayarak bir türkü dinleyin. Genelde önce iyiler gittiği için böyle özlem duyduğunuz bir yakınınızı bulmakta zorluk çekmezsiniz diye düşünüyorum. Allah sağ olanları da başımızdan eksik etmesin.

Bu yazı Sakin Kafa tarafından yazıldı;

Sakin Kafa – yayınlanmış 193 yazısı bulunmaktadır.

1 Nisan 2008'de kişisel blog olarak yayınlamaya başladığı sakinkafa.com'un kurucusu olan (eski) yazar, kolektif bir şekilde büyümesini sürdüren blogumuzun (fi tarihinden kalma) Ar-Ge Sorumlusu olup blog yönetimini Genel Yayın Yönetmeni Nohut ile birlikte sürdürür(dü). Elektronik mühendisi olan (eski) yazarımız internet, blogging, web tasarımı, pazarlama ve reklam konularıyla yakından ilgilidir. Arkadaşları ve kuzenleriyle vakit geçirmeyi, sinemaya gitmeyi, futbol ve basketbol maçı izlemeyi, seyahat etmeyi ve strateji oyunlarını (Go, Satranç, Age of Empires) çok sever; yaşadığı maceralardan ve edindiği izlenimlerden hatrında kalanları okurlarıyla paylaşır(dı önceden). Ama bir gün site bozulup da açılmaz hale geldiğinde, gece geç saatlere kadar uğraştı ve siteyi yine o tamir etti. (01:45 110125) Şu anda başka bir çalışmaya odaklanmış olan ve çeşitli dolaplar çeviren yazar, yine dev bir projeyle (nefret ediyorum bu kelimeden), sevenlerine merhaba demeye hazırlanıyor. İronik bir şekilde, bunun yine 1 Nisan gününde olmasını planlıyor. (Tabi bu 1 Nisan hangi senenin 1 Nisan'ı olur kendisi de bilmiyor)

Tüm Yazıları

.

bugün 0, toplam 12 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• levye
• arkadaşlık gif
• GİF arkadaşlık dostluk
• sökü demiri

Bunu okuyan bunları haydi haydi okur:

• 90′lar Çizgi Filmleri (60)
  Bugünlerde izlediğim tek çizgi...
• Küçüklüğümün Çizgi Filmi Ninja Kaplumbağalar (12)
  Küçükken birçok çizgi film v...
• Cennetten bir köşe: Mauritius Cumhuriyeti (5)
  Gözünüzün önüne beyinlerimize ...
• Komedi ve Trajedi (1)
  "Stranger Than Fiction" isimli...
• 90lar çizgi filmleri – Jetgiller – Jetsons (4)
  Otopark krizine paydos! Bir dü...