“Benim ilköğretim yıllarım hep başarı ile geçti. Taaki orta3′e
gelene kadar. Bizim dayıoğluyla aynı sınıftayız. Benim çalışkan olduğumu
bilen dayım bir gün beni yanına çağırdı. “Bundan sonra oğlum senin yanında
sıranda oturacak “dedi. Hani ben çalışkanım ya benim çalışkanlığım
dayıoğluna da bulaşacak o da çalışkan olacak… Nerde…. Neyse tamam
dedim kabul ettim. Dersin hocası da anlayış gösterdi bizi yanyana
oturttu. Bir iki derken bizim plan ters tepti. Benim çalışkanlığım değil
onun tembelliği bana bulaştı. Gel zaman git zaman dönem sonuna yaklaştık
abi bi gün dediler; ki yarın karneler verilecek Allaaaah
dedim. Karnemde bir tana bile üç yok. Hepsi bir iki… Artık suç dayıda mı?
Dayıoğlunda mı? Yoksa bende mi? bilmiyorum.”

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

Bursada ortaokuldayım o zaman. Okuldan kaçıp arkadaşım ile stadyuma gittik. Ocak ayıydı kar yağıyordu.maçın ilk yarısı bittikten sonra taraftarlar kartopu yapıp birbirine atıyordu. Arkadaşım bakmak için kafasını çevirdiğinde bir tane kartopu gözüne geldi.Kazadır olur dedik. Daha iki dakika geçmedi ki arkadaşımın aynı gözüne ikinci kartopu da gelmez mi. İkimizde gülelim mi ağlayalım mı şaşırdık. Birdaha okuldan kaçmaya tövbe edip mor gözüne pansuman yaptırmak için hemen doktora gittik. Benim için unutulmaz bir anı bu…

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

Sonra o ebleh çevre henüz  hayatta adam yerine koyulmadığını düşünerek hemen ergenlik bunalım çağına transfer olur (yaş 25 olsa bile) kimse anlamıyor beni der. Hiçkimse. Yalnızım. Hastayım. Çulsuzum. Mutsuzum. İnsan öyle çok kendi kendine çok kalmamalı. Kalırsa da yanına sağduyusunu, hayali arkadaşını falan almalı. Mutlu olmayı da öyle elini açmış beklememeli.

İsviçreli bilim adamları mutluluk için çoktan bir formül bulmuşlar. Koşucakmısın hiç oturmucakmışsın şarkı söylicekmişsin hiç susmucakmışın. Öyleymiş.

Norveçli balıkçıların bakımlı elleri sundu.
Süreya Akbaş isimli okuyucumuzun yolladığı yazı.

Yorumlarınızı bekliyorum arkadaşlar…

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

araniza katilmis olan yeni biri olarak, üstelik de bir ‘Alamanci’ olarak, burada büyümüs, yetismis biri olarak edindigim engin tecrübelerimi, yasanmisliklarimi, gözlemlerimi, düsüncelerimi, anilarimi sizinle paylasmayi planliyorum. Panik yapmayin, lütfen sakin olun, sandiginiz kadar kötü olmayacak.

Sadece bazi yazilar uzunca olabilir, sorun degil efendim, taksit taksit de okuyabilirsiniz. Ama eglenceli olacagina söz veriyorum size. Cünkü kendim eglenmedigim hic bir yazi yazmam ben. ( Bu neydi ya? Bu nasil bir ukalaca ve gereksiz bir aciklamaydi öyle ? Kendimden tiksindim bir an)

Anlatacak okadar cok seyler var ki…. bugün bir baslangic yapayim ve her alamancinin cok cok iyi bildigi bir konuyla baslayayim. Arabayla Türkiye’ye yolculuk. Cocuklugumda her sene yapardik bunu, sonralarda, bilhassa Yugoslavya savasindan sonra artik ucakla gitmeyi tercih etti insanlar. Ama artik son yillarda yine bu arabayla gitmeler cogaldi.
Basli basina bir maceraydi herseferinde… ama bir olay vardir ki, onu hic unutamam.

Senesini tam olarak hatirliyamiyorum. 80`li lerin baslarinda. Ben kücügüm tabii.
Hasretle bekledigimiz izin zamanimiz gelmisti yine, bizim okul tatilimiz basladi ya da baslayacak (hep fazladan izin alirdik ozamanlar, önce gider, sonra gelirdik…simdi artik cezasi bile var, izin verilmiyor…e, hakli olarak)
Annem evde bavullari sardi, son hazirliklarimizi yapiyor…
Bu arada babam (bu nokta cok önemli aslinda;ozamanlar bizde farkinda degildik öneminin..herzaman yaptigi rutin birseydi sonucta) hepimizin pasaportlarini oturdugumuz sehrin belediyesine vermisti bir süre önce, oturma iznini uzattirmisti ve o gün sadece hazirlanmis alinmayi bekleyen pasaportlarimizi gidip alip gelmisti “raathavuzdan”. (Rathaus= Belediye. Alamanci türkcesi…o konuya da baska bir zaman gelecegim)
Artik yola cikabilirdik…herseyimiz tamamdi. Caaanim Türkiye’miz, köyümüz, büyüklerimiz, akrabalarimiz, arkadaslarimiz esimiz dostumuz bizi bekliyorlardi, geliyorduk yine! Ne büyük sevincler, heyecanlardi onlar yarabbim…(gerci hala öyle de…sanki ozamanlar daha bir baskaydi, simdiki gibi degildi)

Güle oynaya Almanya ve Avusturya gümrüklerini gecip Avusturya’ya girdik, buraya kadar hersey tamam.
Sonra güle oynaya (ama biraz daha yorgun tabii) Avusturya gümrügünden cikip, Yugoslavya gümrügünüde gecip, Yugoslavya’ya da girdik. Yani bilir aramizda alamanci okur varsa, Almanya gümrügü bakiyor pasaportlara ve “gec” diyor…sonra Avusturya gümrügüne geliyorsun biraz ötede, oda bakiyor pasaportlara ve “gec” diyor.

Aynisini Avusturya’nin cikisinda da yaptilar; iki ülkenin gümrük memurlari pasaportlari aldilar, artik nekadar incelediler bilemiyoruz tabi… bazen pek fazla bakmadan da “gec” diyorlar, belkide öyle olmustu. Herneyse… onca uzun (yolculugun en uzun olan kismi zaten Yugoslavya’ydi..bayardi insani) Yugoslavya yollarini gecip, Bulgaristan’a gelmistik… Bulgaristan’a gelince hep ciddilesir , gerginlestirdik zaten. Onlar cok incelerlerdi herseyi ve cok suratsiz olurlardi, korkardik adeta, “su Bulgarlari bi gecsek” derdik hep.

Derken… Bulgaristan’in gümrük gisesine geldiiiik……sunu anlatmamda fayda var sanirim: biz üc kardesdik…(’di’ li gecmis kullaniyorum, az sonra konusu gecen en büyük abimiz bu olaydan 3 sene sonra vefat etmisti…konuyla alakasi yok tabii ölümünün,o da bambaska bir konu) iki abim ve ben. Biz üc cocuk arkada, annem ve babam önde, konserve kutusundaki sardalyalar gibiyiz yani 3 gün boyunca. (Simdi artik yollar da degisti, gelisti…artik en fazla iki gün sürüyor ayni yol)
Memur pasaportlarimizi aldi babamin elinden,babamin pasaportunu acti, resmine bakti…babama bakti…kapatti kenara koydu onunkini. Anneminkine bakti, anneme bakti…onunkinide koydu bir kenara. Bana bakti…kenara koydu… ortanca abime bakti, onun pasaportunu da bir kenara koydu vee… sonuncuya, yani en büyük abimin pasaportundaki resimede bakti…abime bakti…yine resime bakti…yine abime bakti…(biz de verse de gitsek artik surdan diye bekliyoruz tabii) pasaportu acip, bize dogru gösterip … “komsu, bu kim? ” dedi.
Simdi… normal sartlar altinda, o resimdeki abim olmasi gerekirdi. Ama degildi..hernedense. Iste bu “her nedense” durumu hepimizin yüzünde ilginc ifadeler yaratmisti. Ben eminim, o gümrük memuru arabanin icinde oturan bes tane kocaman iki ayakli soru isareti gördü o gün.
Babam…zavalli.. kem küm edip, olayin sokundan kurtulmaya calisirken anneme bakti “kim lan bu?” der gibi. Annem de babama bakti solgun bir benizle “ya ben nebileyim bey…bu resimdeki benim oglum degil, kendi oglumu taniyamiyacak miyim, askolsun yani” der gibi.
Bizim yüzümüzdeki ifadelere hic deginmiyecegim. Ama gümrük memuru bu arada bize bakiyordu hala “ulan neler oluyor burda cabuk söyleyin, zaten her gün sizlerden yüzlercesi geciyor, suratlarinizi görmekten biktim. Su soguk kommunist ülkede,sizlerden kestigimiz haraclarda olmasa hic cekilmez anasini satiim su is. Biraz daha para biriktireyim de, su mahkeme duvari suratimi estetik ameliyatla “joker face” yaptiracam, belki ozaman hatunlara daha sempatik görünme sansim olabilir” der gibi.

Bilmiyorduk. O resimdeki kimdi ve o kimin pasaportuydu, bize nerden gelmisti ve en önemlisi, biz bu pasaportla buraya kadar nasil gelmistik? sorular sorular sorular…. gecemedik tabi gümrügü. Giremedik Bulgaristan’a, kaldik orada..cektik arabayi arkaya, bir kenara. Düsündük durduk…Herkeste, hepimizde bir Agatha Christie, bir Komser Colombo, bir Scotland Yard havalari. Hatta babam olayi iyice asip, CIA, FBI havalarina girdi..komplo teorileri bile yürüttü adamcagiz, hieyyt bee, aslan babam!

Sonucta vardigimiz karar suydu:
Gercekten bu baskasinin pasaportuydu ve nasil olduysa bir sekilde bizim elimize gecmisti. Ama buraya kadar gelebildigimize göre, demekki en son gectigimiz gümrükte, yani Yugoslavya giris gümrügünde bir karisiklik oldu, memurlar pasaportlari karistirdilar islemleri yapip geri verirken. Benim abimin pasaportunu ona, onun pasaportunuda bize vermisti yanlislikla…olur mu olur efendim? beser sasar yani (babalarini da sevmezdim bu Yugoslavlarin ben zaten) eee..bu durumda ne demek oluyor? bu pasaportun sahibi de gecemez bu gümrügü, gelirse… demek o daha arkalarda, buraya ulasmadi henüz, ama..ne demis Kayahan abimiz? yolu sevgiden gecen herkes burdan gececek… yolu Yugoslavya’dan gecen her gurbetci, Bulgaristan gümrügünden de gececek, okadar!

Gümrüktekiler bize,ta (ozamanin baskenti olan) Belgrad`a kadar geri gidip, oranin Türk konsoloslugundan gecici bir belge almamizi söylediler ama, babam tutturdu “yok, bu resimdeki adam mutlaka gelecek buraya, o da buradan gececek nasilsa. Hem o da ayni sorunu yasar simdi biz burada olmasak” deyip, beklememize karar verdi. Ulu manitu konustu mu, bize yagmur dansi yapmak düserdi. Öyle otoriter biriydi benim babam, yah!.

Aslinda mantiksiz da degildi düsüncesi…öyle ya? Madem gecen gümrükte degismisti pasaportlarimiz, bu adam da gecemiyecekti bu gümrükten ve kalacakti burada . Hem biz cok cabuk gelmistik, o henüz gelmis olamazdi. En hizli benim babam gelirdi..en iyi rakiyi o icerdi, en iyi o horlardi.

Beklemeye basladik yolun kenarinda. Gümrüge gelen insanlarin hemen yakininda durmustuk, hepsini görebiliyorduk gelenlerin. Babam, elinde adamin pasaportu ve resmi, beklemeye basladi yolun kenarinda. Her gelen adama bakip “geldi galiba.. ayni buna benziyor…yok o degilmis, tüh yav…” gibi sirti bize dönük, monologlarla mesguldü. Hepimiz disari cikmistik.

Derken, saatler sonra… birden babam “aha geldiii! valla o, ta kendisi! iste bekledigimiz adam bu! cokkk süküüürr!” deyip, o resimdeki adama gercektende cok benzeyen, elinde pasaportlarla yürüyerek gümrük gisesine ve bize dogru yaklasan ciliz bir adamin üstüne atladi. Evet evet, resmen atladi! Boynuna yapisti, adami hem sapur supur öpüyor hem de ” ahhh kardesimmmmmm…nerde kaldinnn, biz de senin yolunu gözlüyorduk sabahtan berii… ahhh ahhh… sükürler olsunn geldinn” gibi, sevincini ve mutlulugunu “birazcik” belli eden ifadeler, hareketler kullaniyordu. (Babam cok duygusal ve tezcanli biridir..belirtmeyi unuttum galiba)
Hani birtek annemin agit yakmasi, benim ve abimlerin mendilleri cikarip “leleleleleleeeee….teyyy teyyy teyyy” diye zilgit ve halay cekmesi ve gümrük memurunun kurban kesip , kani adamin alnina sürmesi eksikti.

Neyse uzatmiyayim…arkamizda yanlis, aradigimiz adam olmayan ve neye ugradigini sasirip babamin sevgi gösterisinin sokundan kurtulmaya calisan, psikolojisi bozulmus bir insan biraktiktan sonra ve büyük bir hayal kirikligiyla Belgrad`in yolunu tuttuk.

Bütün gece süren yolculuktan sonra sabah konsoloslugun önüne vardigimizda, o gün Yugoslavya’nin resmi bir tatili oldugundan dolayi, heryerin kapali oldugunu ve ertesi gün sabaha kadar beklememiz gerektigini ögrenir ögrenmez, annem, babami cinnet gecirmemesi icin telkin etmeye baslamisti bile.

Neyse, o günü ve geceyi de zor zahmet atlattiktan sonra, ertesi sabah belgemizi alip , tekrar gümrügün yolunu tuttuk. Ve busefer, gümrük memuruna nanik yapip gectik! Oh beee…. okadar yil, Bulgaristan’a girmis olmaktan hic bukadar memnun olmamistik.

Iste böyle……

Ha, peki olayin asil ic yüzü neydi diye merak ediyorsunuzdur belki…neden ve nasil böyle bir sey oldu, o kimin pasaportuydu ve bize nasil gelmisti. Bizimki nerdeydi… anlatayim:
Almanya’ya döndükten sonra babam hemen ilk is olarak solugu belediyede aldi. Ve (sıkı durun) babam iceriye girer girmez, izinden evvel babama pasaportlari veren memur özür dileyerek durumu anlatmis. Meger o gün pasaportlari karistiran kendisi olmus adamin. Diger pasaportlarin arasinda, ayni bizim soyadimiza benzeyen , ayni 4 harfle baslayan bir soyadmis. Ve bu gerzek, babama yanlislikla baskasinin pasaportunu vermis o gün…. inanilir gibi degil.

Hic unutmam, o gün eve geldiginde babamin argo ve küfür alaninda en cok reyting yaptigi gündür.

Edit (Sakin Kafa) : Yazarlarımızdan dilinkemigi özel nedenlerden dolayı sakinkafa yazarlığından ayrıldığı için bu yazı dizisi devam etmeyecektir.

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

Hic unutmam,  bu konuda aldigim en büyük darbe “The sixth sense” filminde olmustur.
Cok merak ettigim bir filmdi. Büyük bir heyecanla ve sevincle sinemanin yolunu tuttum. Yolda giderken bir arkadasima rastladim. Daha dogrusu o ana kadar arkadasimdi.

Hangi filme gidiyorsun sorusuna geldigimizde, “sixth sense” dedigimde, “ha o mu? onu ben izledim ya.. süper bir film. Bruce Willis orda ölü bir adami oynuyo… soonaciima…” sözleri kulagima geldiginde, birden ellerimi kendisinin girtlaginda buldum ve yere yatirilmis ve morarmis bir halde “giiyykkkk!” diye sesler cikarirken sözü gecen ex-arkadas, birden bu sahnenin sadece hayalimde gerceklestigini farkettim kendime geldigimde… ve kendisinin hala anlatmakta oldugunu algiladim tekrar. “….iste sonra da öyle oluyor cocuk. ahh pardon yaa… sen daha izliiceksin, anlatmasaydim keske dimi Ayse…… Ayse?…… Ayseee?!!!”

Bakislarimda herhangi bir degisiklik farketmis olacak ki, söyle bir diyalog gecti aramizda:

-Ayse… gözlerin neden bukadar büyük?
-Girtlagini daha iyi görebilmem icin canim.
-Ayse… peki ellerin neden bukadar büyük?
-Ümügünü daha iyi kavrayabilmem icin canim
-aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaggghhh!!!!!!!!!!!!!!

diye giderken tatli sohbetimiz, yine kendime gelmisim ve arkadasimin, “Ayse iyi misin?” dedigini duydum en son  ve  ” Ebru, Allah seni nasil biliyosa öyle yapsin  emi” deyip uzaklastim yanindan.

Yani… herhangi bir filmde, ilk dakikasindan bilseydim sonunu, örnegin “Schindler’in Listesi” filminde  biri bana “bak orda gördügün tüm yahudiler var ya? sonunda gaz odalarina atilacaklar” ya da “Titanik” filminde birisi cikipta “Ayse var ya,  o gemi varya… sonunda batacak ha, haberin olsun” deseydi bukadar zoruma gitmezdi, yemin ederim.

Ama yaaa…. “the sixth sense” filminden bahsediyoruz arkadas!! Ben daha ilk dakikada Bruce’un ölü oldugunu bile bile nasil izlerim ki bu filmi? yani sonunda sok olmadan tadi mi kalirdi o filmin yaaa!

Nitekim öyle oldu zaten.

Oturdum koltuguma… millet meraktan gerim gerim gerilirken ve tirnaklarini yerken, ben misirlarimi yiyordum afiyetle. Bruce’un ölü oldugunu bastan bile bile. Kahretsin!

Bir ara sinirimi su sekilde cikartsam diye düsündüm: Kalkip ayaga, sinemanin orta yerinde avazim ciktigi kadar, “Heeeyyyy millet, bu Burus var ya bu Burus? aslinda ölü tamam mi! Ama kendi farkinda degil hala gerzegin, o yüzden cocuk görebiliyo onu ama baskalari göremiyo , bilginize!” deyip, yine gerine gerine  ama bu sefer büyük bir keyifle filmi izlemeye devam etsem diyordum…fakat baktim sinemada en az 300 kisi vardi… gözüm korktu. Canim tatlidir naapim yani, Allahallah. Ozamanlar daha gencligimin hayrini görme istegim vardi. Hala göremedim o ayri.

Neyse efenim uzatmayayim, filmin son sahnesinde, hani o en can alici sahnesinde, hani bizim Burus’un o 8 köseli jetonu düsüp, uyanip  “lan ben ölmüsüm de aglayanim yokmus” dedigi an geldiginde, herkes soka ugradi tabii cümleten.
Oysa ben gayet relax bir sekilde, misirlarimin dibindeki kirintilari kaziyip, etrafima  “nooldu? niye sasirdiniz ki? ben biliyodum” dedim. “Cool” olmak böyle birsey abi ya…

Neyse. Allah insani salak arkadaslarla terbiye etmesin. Amin.

Ha bu arada… icinizde Will Smith’in “I’m a legend” filmini izlemeyen var mi? Ha iyi. Iste o filmin sonunda Will ölüyor. Kendini feda edip, dünyayi kurtariyor.

NIHAHAHAHA!!

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

Telefonundan bir mesaj sesi farketti. Uzandigi yatagindan dogrulup kalkti, pencereye dogru gitti genc kadin. Pencereyi acip, burnuna gelen denizin yosun kokusunu derin derin icine cekti. Yüzüne vuran serin esintiyi hissetti gözlerini kapatip…

Deniz sakindi bugün. Dalgalarin kiyiya vurmasini izlemek cocuklugundan beri her nekadar hosuna gitse de, böyle olmasini daha cok seviyordu. Korkmuyordu denizden, böyle oldugunda.
Kücükken, o sahile coskuyla carpan büyük dalgalari, o vurup geri cekilmelerini kocaman bir ejderhaya benzetirdi. Kiyiya , kendisini yakalamak icin gelip gelip geri giden, en sonunda pes edip sakinlesen bir ejderhaya..
Agzindan ates fiskiran bir ejderhayla, su dalgalari arasinda benzerlik kurmayi zaten ancak bir cocuk becerebilir diye gecirdi icinden ve gamzesi cukurlasti o an.

Balkona cikti. Uzunca denizi izledi. Cocuklugunda da gelirdi buraya. Ozamanlar kulagina gelen sesleri animsadi… ozaman da cok kalabalik degildi gelen sesler kulagina ama farkli seslerdi. Zaten ozaman daha farkliydi sanki diye düsündü… sesler, renkler, tatlar…hersey.
Telefonu caldi uzun uzun. Eline alip kimin aradigina bakmadan kapatti telefonunu. Sonra gidip müzik setine bir cd takti… yüksek sesle dinlemeye basladi ve tekrar balkona cikti.

Sahil bombostu… Kim olsundu ki zaten. Etraftaki diger tek tük yazlikcilar, bir ay evvel dönmüslerdi sehirdeki evlerine, hayatlarina. Iste o yüzden seviyordu ya burda olmayi bu aylarda… Buradayken herkesten, herseyden uzak olabiliyordu…
Gözü bahcenin kösesine ilisti… kücükken yazlarda buraya geldiginde, orada duran cadirini hatirladi. Ozamanlarda da cadirina kacar, bazen saatlerce kalirdi orada… kimse göremezdi onu oradayken, dokunamazdi… duyamazdi…..

Bir gün yine oraya kactiginda uyuya kalip, aksam karanlikta annesinin seslenmesini duyamamis ve babasinin gelip, onu yatagina götürdügünü hatirladi…

Müzigin sesine odaklandi yine. Leman Sam “bana sevmeyi anlat……bana esmeyi anlat ..” diyordu.

“…anlat ki cözülsün dilim, ben rüzgarim demeliyim..

…rüzgarligi anlat bana…senin gibi esmeliyim…”

Birseyi hayatinda hic yasamamis, bilmemis olan birine anlatmak, izah etmek, o kisinin onu anlamasini saglar miydi?

Hayatinda hic sevmemis, asik olmamis bir insana, sevgiyi , aski anlatabilmek, izah edebilmek mümkün müydü? Mümkün olsa bile, o kisi bunu sirf tarifle anlayabilir miydi, hissedebilir, ögrenebilir, yasayabilir miydi?

Hayir, diye düsündü. Asla.

Bu onun icin ayni suna benziyordu: Hic yüzme bilmeyen bir insanin, yüzme hakkinda birsürü kitap okuyup, teknigini ögrenip, tarifini dinleyip, “tamam ben ögrendim artik ” demesi ve suya atlayip bogulmasi gibi birseydi.
Hayati boyunca kör olan birine, gökkusagini ve tüm renklerini anlatmaya calismak, havai fisek gösterisindeki görüntüleri, en güzel, en etkileyici bir manzarayi tarif etmeye calismak gibi birseydi. Yani onu kendi gözüyle görmeden, o görüntülerin insanda yarattigi hissiyati, yüreginde hissetmeden nasil anlayabilecekti ki?

Hersey anlamakla mi baslar acaba diye düsündü… tipki herseyin anlamakla bitebildigi gibi…
.

Mutfaga gidip, buzdolabini acip bakti. Bu sabah oraya gelirken aldigi sütü acti, kutusundan icti birkac yudum. Aynada kendini gördü…dudaklarinin etrafindaki süt izini dilinin ucuyla sildi..yanagindaki gamzesi cukurlasti yine bir an.. Kendisiyle gözgöze geldi, bakti birkac saniye. Hala kizarikti gözleri…
Aynadaki kisiden daha önce kacirdigini hissetti gözlerini…utanmis gibi…ve o, orada ardindan hala kendisine bakiyormus gibi hissetti..

“Uyumaliyim… biraz uyumaliyim…” diye mirildandi yatagina dogru giderken.

Yatagina uzanip, yorganin altina girdi yeniden. Pencereyi acik birakti…perde havalaniyordu.

Marti sesleri geliyordu disardan…

Leman Sam – Rüzgar (Bana esmeyi anlat)

http://www.youtube.com/watch?gl=DE&hl=de&v=37bHwd5vPSQ

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

Iliskiler, evlilikler, birliktelikler…. mutlu, mutsuz, eglenceli, heyecanli, sıkıcı, monoton…kisa ömürlü, uzun ömürlü…

Bazen o kadar uyumlu ve güzeldir, bazense varla yok arasi, bazen hayati insana zehir bile eder.

Gecen gece bir Alman is arkadasiyla birlikte nöbet tuttuk. Cok dolmus sanirim, dertlestik biraz, cok sey anlatti bana.
Icini döktü, iliskilerinden anlatti , bugüne kadar yasadigi. Baya kafama takildi anlattiklari. Eglenceli de oldu ayni zamanda.

Almanlarin bir lafi vardir, “Humor ist, wenn man trotzdem lacht”
Yani, herseye ragmen gülebilmek iyidir bazen…

Bu yazim, karsi cinsteki arkadaslar icin pek de komik olmayabilir belki, pek emin degilim….ama ne diyorduk? Herseye ragmen gülebilmek.

Zordur biz kadinlarin isi …

Su lafi duyanlar olmustur belki hayatinda , “Birak su adami!” iste bu bir kadin icin en zor kararlardan biridir hayatinda cok zaman.

Ve kadin o lafi duyduktan sonra, sunlari der bazen:

Aslinda iyi taraflari da yok degil hani…duygularini gösterdigi zamanlar da oluyor (Evet… fener sampiyon oldugunda mesela)
Hani… bendedir belki kusur…degisir..(Sen aklini mi kacirdin? Doga da bile bir evrim gecirmek yüzyillar sürüyor, sen birkac senede degistirebilecegini mi saniyorsun bu adami?)
Belki ilerde düzelir….(düzelir mi? sen borsadaki durumla karistiriyor olmayasin?)

Niye ayrilamazlar peki? Su an daha cok, su Alman arkadasin durumu geliyor gözümün önüne, biz Türklerin elbette kriterleri, bakis acilari farklidir (Peksaygideger Basbakanimizin da o herzamanki nezih üslubuyla ifade ettigi gibi: Bekara kari bosamak kolaydir)

Öncelikle büyük ve kalici bir askin varligina inanmak icin cesaret ister. Öyle ya? Selülit kremleri ve Hollywood film stüdyolari bize gösteriyor ki.. mucize diye birsey yok!
Zaten herkeste de bir “Banu Alkan özgüveni” diye birsey yokki anacim? Bir arkadasim bana “güzel olmak beyinde baslar” demisti ama.. kadin resmen “ben 90-60-90′im” demisti yaaa,pes!
Eeee… yillar cok acimasiz gercekten. Yüzümde arada bir sivilceler ciktiginda, bir arkadasimin bana “olsun takma,seni daha genc gösteriyo” demesi bile beni teselli edemiyor bazen.

Birde esitlik olayi var dimi? Almanlar bu duruma daha cok takiyorlar tabii. “Ben de isten geliyorum, ben ütü yapiyorsam , sen de bulasik yikayacaksin” diyolar mesela.
Ellerinde olsa ve utanmasalar cocugu da onlara dogurturlardi bu Helga’lar (gerci düsünüyorum da, fena olmazmiydi ne?)

Bana Alman arkadaslar bazen sorduklarinda “sizde nasil bu esitlik durumlari?” diye, hep derim “aaa.. valla sekerim, benim babam daha cocukken bile arabayi geri geri park edemezmis, annem ise Alice Schwarzer’le (almanyanin Duygu Asena’si) kongre kongre dolasirmis..ben bööle gördüm, bilmiyorm yaane”

Nerdeee… zavalli annecigim “kadin hakki” lafini duydugunda bunun “giz meeemet” gibi biri oldugunu sanmisti. Bizim köyde o lakapta biri vardi da…sonralari veliahti Fatih Ürek oldu. Zaten bunlar üc kisilerdir, “giz meemet, hanim osman, kadin hakki”.

Bu feministlik konusunda bir fikra aklima geldi simdi:

Her sene, dünya feministleri kendi aralarinda bir toplanti yaparlarmis. Her ülkeden kadinlar katilirmis. Baskanlari cikmis kürsüye ve demis ki:
“Ey hanimlar.. kendimizi ezdirtmeyelimmmm! bundan sonraaaa, kocalariniz sizden birsey istediklerinde, kalkip kendilerinin yapmalarini söyleyin.. kimsenin kölesi degiliiiizz!”
alkis kiyamet…..
“Lütfen burdan gidince bu konustuklarimizi bizzat uygulayin,ama istikrarli olun, pes etmeyin! seneye toplandigimizda herkes tecrübelerini anlatsin kürsüde”

Bu sekilde ayrilmislar.

Bir sene sonra toplanmislar ve herkes anlatmaya baslamis. Önce alman kadina sormuslar, ne yaptin o gün eve gidince diye. Alman demiski:
“valla..eve gittim kocama dedim ki, bak hans , bundan sonra karnin acikinca kendin yapip yiceksin..ben senin hizmetcin diiilim”

“ne yapti peki?” demisler

“valla.. bir gün birsey görmedim.. iki gün birsey görmedim.. ücüncü gün kalkti tipis tipis yapti, hazirladi..hatta beni de cagirdi sofraya” demis.

Alkisss, kiyamet….

Fransiz kadina sormuslar aynisini, “ben de kocama dedim ki, bak canim, bundan sonra ütülü camasir giymek istiyosan kendin ütüliceksin, senin kölen diilim ben dedim” demis. Ne oldu peki diye sormuslar.

“valla.. bir gün birsey görmedim, iki gün birsey görmedim, ücüncü gün kalkti kendi ütüledi valla camasirlarini..hatta benimkilerini de”

Alkis ,kiyamet…

Sira bizim fadime’ye gelmis…ona da sormuslar, sen neyaptin gidince diye, demis ki…

“valla, penda dedum temele, paa pak temel… bundan sonra temiz camasur istersen kendin yikayacaksun ha poyle.. verdum elina legeni, sabunu.. aha yika dedum oni” demis… Noldu peki diye sormuslar… demis ki,

“valla ben da bir cun birsey cörmedum, iki cun birsey cörmedum… ama ücüncü cun ha bu cözumin teki acildi… biraz cörmeye basladum”

Yaaa… bizim Temel’e söker mi ööle “feministluk” ?

Birde kadinlarin bazen dolayli yollardan birsey sorma huylari vardir… hani baskasindan bahsederler ama, aslinda kendileridir asil konu.

Hani su tarzda sorulardir:

-Madonna yine hamileymis duydun mu hayatim? ücüncü cocuguna hemde… bu yasta.. ve hep calisan bir kadindi bu üstelik….

-Hüsnü..ben su 25 tane gülleri, su karsi komsulara verip geleyim… Hande hanimin esi verdi de, sizde kalsin, esime süpriz yapcam yarin sevgililer gününde diye

-Siist.. hayatim…su yan masadaki cifti görüyomusun, ikiside yemeklerinin üzerine kafalarini egmisler.. yemiyolar da dogru dürüst bisii..konusmuyolar, sanki artik birbirleriyle hic ilgilenmiyolarmis gibi…………….Hulusi?…….. Hulusi!!

Ama ben hemcinslerime tavsiye etmem bu soru seklini sahsen. Hani tamam, erkekler radyo tamirinden falan anliyabilirler ama, öyle dolayli sorulari istediginiz kadar sorun… anlamazlaarrrr! (islerine gelmedigi icin)

Direkt soracaksin:

-Hüsnü…ben bi cocugumuz daha olsun istiyom, nediyosun?

-Sevgililer gününe bana cicek alcan mi almican mi, yoksa beni artik sevmedigini düsünmeye devam mi ediiim?

falan gibi….

Ve bence konusmak lazim.. konusabilmek lazim… Düsünüyorum da, birzamanlar “kim 500 milyar ister” programinin almanyadaki versiyonunda bir adam vardi, ne sorulara cevap verdi, neler bildi, cok büyük para kazanmisti..ve sunucunun bi ara sordugu “kariniz gitmis mi hic hayatinda Italya ya?” sorusunda apisip kaldi.. bilemedi. Ne trajikomik dimi?

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

Annelerin özelliklerinden biri de bu galiba. Koruma icgüdüsü diyelim hadi suna, iyimser olmak gerekirse. Ama artik koskoca kadin olmus birine, üstelik kendi de anne, hala daha “aman arabayi hizli kullanma, dikkatli git” gibi seyler denilir mi ya herseferinde?

Benim annem der.

Ve hala ikimiz yoldan karsidan karsiya gececek olsak, yanimda bir eliyle beni korumaya calisir “dur bekle, gecme hemen” der gibi. Nasil psikolojdir bu? Isterse 60 yasina geleyim, bu hic degismiyecek galiba. Nezaman onun yaninda olsam, kendimi 10 yasinda bir kiz cocugu gibi hissederim. Arabamla uzak bir yola cikacagimi söylesem örnegin, mutlaka “dikkatli kullan” der. Vay be, iyi fikir. Bak ben bunu hic düsünemezdim, iyi ki söyledin. Öyle demeseydin ben kesin bir koyun sürüsünün icine, ya da kaldirimlara cikar insanlarin icine dalardim, önüme ne gelirse alir götürürdüm.

Hem hadi ben yavas ve dikkatli gittim diyelim; ya arkadan annesi olmayan biri geliyorsa??!!

Düsünüyorum da, ben bir astronot olsaydim mesela, eminim bizim uzay roketi start almadan, son 10 saniyede benim annem gelir, kosa kosa merdivenlerden yukari dogru cikar, bizim roketin disindan tik tik tik vurup “hizli gitmeyiiinnnn!” diye tembih eder bir de arkamizdan bir kova su dökerdi.

Ya da biz atmosferdeyken, icerde son derece önemli verileri arastirip ugrasirken terlemis bir vaziyette, geminin disinda, pencereye burnunu dayamis, el kol hareketleriyle “sirtina havlu koyyy!” diye cirpinan bir annem olurdu.

-yuustin, bir problemimiz var.

-hayirdir? (Houston’un cevabina da bakarmisiniz)

-bir cisim yaklasiyor..hatta yaklasmayla kalmadi, burnunu cama yapistirdi…ha tamam tanidim , pardon… annemmis.

-ha su, siz start alirken bizim santrala ugrayip, bir tabak yaprak sarmasi getiren, maykil’a da “oglum, dik otur cocuum, bak belin agrir sonra” diyen kadin mi?

-evet o..kahretsin.

Gecen sene beni ziyarete geldiler Almanya’ya, cok uzun yillardan sonra.

Havaalanindan sonra onlari (annemi ve babami) alip, abimin evine gittik Frankfurt’a. Orayi ben pek tanimam, bana uzak, o yüzden arabada navigasyon aleti acik. Ve almanca, bir kadin sesi “NACH 200 m fahren sie links…NACH 300 m bleiben sie rechts” gibi direktifler veriyor haliyle..”200 m sonra sola sapin” gibi seyler.

Annem “kizim ne diyor bu böyle ikide birde ‘naah..naah’ ?? tövbe tövbe” demeye basladi. Dedim “anne.. böyle böyle”…neyse ki rahatladi.

Eve vardik, gecenin bir yarisi..neyse hos bes, sohbet muhabbet.. herkes yatti uyudu, annem, babam ve ben hala oturuyoruz. Annem sabah namazini kilmak icin kible yönü ariyor. Panjurlar kapali, gecenin bir vakti.. günes falan da yok ki dogru yönü bulsak?  Annem dedi ki “kizim ben babana sorayim en iyisi, o herzaman bilir yönünü”

Babamin yanina gidip “Bey..kible ne taraftadir acaba? nereye dogru dursam sence?” diye sorunca, babamdan aldigi cevap aynen su: “Valla.. gönlünden NERESI geciyorsa oraya dur hanim..bana sorma” Bu arada belirtmeliyim,babam arada bir aksamlari cilingir sofrasini kurup, ‘bir ufak’ götüren biridir. Yani sizin anliyacaginiz, cok uyumlu bir cifttirler.

Annem bu lafin üzerine sonra namazda babam icin bir elham, üc kulhuvallah okudu. Zavalli kadincagizin imdadina ben yetistim hemen. Ayiptir söylemesi , o müthis yön hassasiyetimle anneme “suraya dogru dur anne..bence burasi” dedim ve kadin caresiz kabul etmek durumunda kaldi. Dön dön nereye kadar efenim?

Ertesi sabah, aci gercekler gün yüzüne cikti tabii. Meger annem benim yüzümden kibleye dogru duruyorum diye, Paris Eyfel Kulesine karsi namaz kilmis!

Annem hemen benim icin de birseyler okumak istedi, “bosver anne.. hatim indirsen bile kurtaramazsin beni sen” dedim.

Ah anne ah…canim benim, Allah basimizdan eksik etmesin seni ve tüm anneleri.

Peki ben de öyle bir anne miyim acaba? Okadar olmasa da, bazen annemin bana , ben cocukken (ya da simdi hala) söyledigi seyleri, kendi agzimdan cikarken yakaliyorum kendimi, dehsete kapilarak… ve “ben bunlari hatirliyorum biryerlerden..” diyorum .

Oldukca ketum olan  ogluma arada bir “eee oglum? kiz arkadasin yok mu senin hic , hmm?? anlat bakiim annecigine” sorusunu cok sormus olmam lazim ki, bir gün yine sordugumda, oglum kisik gözlerle bana döndü ve söyle kisacik bir diyalog gecti aramizda

-anne… ben sana homoseksüel oldugumu söylemis miydim?

-hadi ordan, zevzek!!

O gün bugündür sormuyorum.

Gicik sey…

O igrenc espri anlayisini da kimden almis bilmem…………..(öhüms)

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

Orta ikideydik. Okulumuza yeni bir muhasebe hocası atanmıştı. Devamlı bize kendisini sevdirmeye çalışıyordu. ”Ben size mutluluk reçetesi dağıtmaya geldim” diyordu. Bir de Türkçe öğretmenimiz vardı. Çok severdik ama dersinden kimse 10 üzerinden 6 dan fazla alamazdı. Çok zor sorular sorardı. Bir gün, Türkçe dersi yazılı sınavından birkaç ders önce muhasebe öğretmeni sınıfa geldi.”Gelin, toplanın çabuk” dedi. Türkçe öğretmenimiz sınav sorularını fotokopi makinasında çoğaltırken, muhasebe öğretmeni sohbet amacıyla yanına gitmiş. Soruları gizlice okuyup ezberlemiş, bize vermişti. Cevapları ezberledik ve tüm sınıf sekizden yüksek notlar aldı. Türkçe öğretmenimiz çok şaşırmıştı. ”Kopya çakmediniz, ne yaptınız bilmiyorum ama yakalanmadığınız için tebrik ederim” demişti.

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

İlkokul beşinci sınıfa gidiyordum. Annem ve babam aynı işyerinde çalışıyordu. Kızkardeşimde birinci sınıfa başlamıştı. Evimizin olduğu yerde okul da vardı. Kardeşim sabahları zor kalkıyordu. Biz iş yerinin lojmanında oturuyorduk. Annem bari ben evin ordaki işyerine tayin yaptırıyım. Bu kız zor kalkıyo diyordu. Bir gün annem ve babam okula geldi. Öğretmenimle sohbet ederken bu meseleyi de konuştular. Öğretmenim bunu duyunca çok telaşlandı. Sakın Yasin’i almayın o benim sağ kolum dedi. Annem de ben çok zorlanıyorum deyince. Öğretmenim tamam yasin hafta içi ben de kalsın. Hafta sonları size gider, dedi. Annem ve babam çok şaşırdılar. Öğretmenim bu konuda çok kararlıydı. Kocasına bile sormadan benim sorumluluğumu alıyordu. Neyse annem tayin oldu. Beni de babam her gün götürüp getirdi okula.

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

İlkokul ikinci sınıfa gidiyordum. 23 nisan törenlerine ben de seçilmiştim. çok sevinçliydim. çünkü çok seviyordum. provalarda çok eğleniyorduk. 23 nisana yaklaştığımız sırada ben çok hastalandım. annem beni doktora götürdü. doktor antibiyotik verdi. ilaçı kullanmaya başladım.iki gün sonra dudaklarım çok şişti.doktor ilaç yan etki yapmış dedi ilacı bıraktırdı.23 nisan günü benim dudaklarım hala şişti.ve ben törene öyle çıktım..ama gene de güzel bir tören oldu.

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

Biz iki erkek kardeşiz aramızda birer yaş fark var. Onun için okula birlikte giderdik. Ben orta ikiye gidiyordum. abim orta 3 e. birinci dönem bitti karnelerimizi aldık. eve geldik akşam babam eve gelince karnelerimize bakmak istedi. gösterdik. babam oğlum bu zayıfları bu tepeye nasıl çıkardınız dedi. benim 6 abimin 8 zayıfı vardı. babam ertesi gün ikimizi de yanına aldı. beni bir kuaför dükkanına işe verdi. ustayada eti senin kemiği benim dedi. ben yıllar sonra dışardan ortaokulu ve liseyi ve de meslek lisesi makine bölümünü bitirdim. ama içimde bir uktedir okul yaşamı ve arkadaşlığı. keşke ben de dışardan değil de normal bir şekilde diplomamı alsaydım…

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?

Bu okul anısı da Yunus Emre Mutlu arkadaşımızdan geliyor:

“Ortaokulda sınıf masasının sandalyesi süngerdi ve sevgili(!) öğretmenimiz sülfettin
bulut nam-ı değer sülfirik asit(H2SO4) =)) sünger koltuğun tam ortasındaki yırtık
yerindeki boşluğa panodan aldığım iğneyi koymuştum hoca “AHH”sesiyle kalkıp kızmıştı
kim diye sorduğunda ben cevap vermemiştim =))”

Hiç ilgili yazı yokmuş, ne ilginç di mi?