ben de belirteyim ki ben de feminist falan değilim ama bunları söylemem için kız olmam yeterli sebep zaten..yani kavga çıkması için bir neden yok sadece dert meselesi bunlar siz rahat olun:)

ben kadına bakışı sunuyorum işte bir şekilde. ben kadına o şekilde bakmıyorum, belirteyim de kavga çıkmasın :)

Kadını kullanarak egosu şişip kabarmış Clinton’a ve prenses Monica’ya gelince… diyerek başlamıştım ama yok hakikaten , bundan sonrasına burada devam edemeyeceğim dediğiniz gibi bir hayli cinsel içerikli olacak malum, ama yine de son bir şey daha hatırlatayım, erkekte olmayan doğurganlık da kadının iktidarıdır aslında, eh ne de olsa yaratıcılık vardır işin içinde nihayetinde kız da erkekte aynı yerden çıkmıyor mu yani kadından?…

şöyle de bir şey var: kadının “bakire değilim, anne hiç değilim” dediği durumlar yine erkeğin faydasına oluyor.

hatta Bill Clinton, Monica Levinsky davasının ardından, birçok teorisyen feminizmin sona erdiğini söyledi. gerekçe de Bill Clinton’ın ifadesinde gizli: “I did it, because I can!” erkeğin iktidarını sürekli hâle getiren her türlü gelişme, feminizmi öteliyor. bu örnekte; Viagra…

(Hasan Bülent Kahraman’dan öğrendiklerimi sıraladım ama katılmıyor da değilim. mevzu cinselliğe de kayacak biliyorum, lakin feminizm ve erkek/kadın tartışmasında eğer bir “iktidar” bahis mevzu ise, kaymadan da olmuyor…)

*Freud lider koltuğundadır psikanalitikte ama bana kalırsa Irigaray yapısal çözümleme yaparak Freud’un yanlışlarını düzeltmiştir:) aslında kadını ön planda gözlemleyip o açıdan bakmıştır çünkü unutmayalım ki kendisi de bir kadın, o sebepten size ‘yönlendirilmiş’ gelmesi normal. Kadınlara da Freud’un bu konularda yönlendirilmiş gelmesi gerekir ama toplumdaki patriyarşik yapıda sindirildiği için farkında bile değiliz …

*Kadına sadece iki rolden birini oynaması öğretilir.
1.bakire(virgin)
2.anne(holy mother)

bir üçüncüsü yoktur. Bundan dolayıdır ki, pamuk prenseslerin prensesliği uzun sürmez ve kısa sürede anne veya eş olduklarından -ya da feminist taifesine katılıp evrim geçirdiklerinden – şımarmaya vakitleri kalmaz :) zaten hiçbirisi de şımarmaları için yapılmamıştır, aksine sindirilmeleri için yapılmıştır, esasen de bunu vurgulamak istemiştim. ( Şımarık kalabilenlerse bu prenseslik rolünü en iyi benimsemiş ve sindirmiş olanlardır )

birkaç not:
Freud mu Irigaray mı diye sorsanız, Freud derim açık ara :) Zira Irigaray bana hep daha takıntılı gelmiştir. Biraz fazla “yönlendirilmiş” bir dikkati var. Konuları ve metinleri iyi seçiyor fakat fezlekesi hep aynı oluyor.

Yine de anti-oedipus hususunda katılıyorum. Evet anne ve baba ilişkileri Freud’un açıkladığından hayli farklı toplumda. Tarihe bakmaya gerek yok. Ama şu da bizde ilginçtir, “ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar” demişler. Bizde anne farklı bir kutsallığa bulanıyor.

Bir de kızlar bu prenseslik müessesesi sayesinde daha şımarık olması gerekirken, bir anda neden “anne gibi” geri planda kalıyor anlamıyorum. Tabi bence şımarık kalan da bol miktarda var (bu demek değildir ki, bütün erkekler pir-ü-paktırlar…)