Binmek mi, Binmemek mi?

Bundan  10 sene önceleri, ülkemize hızlı trenin gelip gelmeyeceği konuşuluyordu. Ankara-İstanbul arasını üç saatte alabilecek bir kara aracından bahsediliyordu. Ben o zamanlar daha çocuktum tabi. Yabancı ülkelerden duymaya alışık olduğum haberleri ülkemden duymaya alışık değildim, ama yine de sahip çıkmıştım bu fikre.

Lise çağlarına geldiğimde ise hızlı tren yolunun inşaatına başlanmıştı. “Üç senede Ankara-İstanbul arası tamam” vaatleri beni epeyce heyecanlandırmıştı. Üç sene sonrasını iple çekiyordum. O aralar, yarım yamalak İngilizcem ile  hızlı trenlerle ilgili ne var ne yok öğrenmeye çalışıyordum. Çevremdeki insanlara da bildiklerimi aktarmaya çalışıyordum.

Seneler birbirini kovaladı, o üç yılın üzerine bir üç yıl daha devrildi, vaadedilen yolun yarısı tamamlandı.Bildiğiniz üzere Ankara-Eskişehir hızlı tren seferleri 40. gününü doldurdu bugün. Bense biraz tedirgin, biraz kızgın, biraz gururluyum şu aralar. Bazı yaşadıklarım ve duyduklarım beni karmaşık düşüncelere sevketti.

Gazetelerden, ordan burdan duyduğum yarım bilgiler değil, hızlı tren yolunun şantiyesinde çalışmış mühendis arkadaşımdandır anlatacaklarım. O arkadaşım, hızlı tren raylarının altyapısının çok sağlam olmasının gerektiğinden bahsediyor. Hattaki ufacık göçmelerin çok kötü sonuçları olabileceğini söylüyor. Ve aynı arkadaşım, Ankara-Eskişehir arası hızlı tren yolu yapımında çalışırken, hızlı tren hattının altyapısına kireçtaşı ilave edildiğini söylüyor. Kireçtaşının özelliği ise, yağan yağmurla birlikte hacmini kaybedip yüzeyde göçmelere neden olması. Kireçtaşının ilave edilme sebebi ise, bölgede kolayca bulunuyor olması imiş. Böylece, uzak yerlerden altyapı malzemesi getirme zahmetine katlanılmayacak, hızlı tren seçime yetişmiş olacaktı. Şimdi ise zamanla hızlı olma özelliğini kaybedecek çift şerit tren yolumuz oldu. O’nun ifadesiyle “uzun vadede çok güzel bir konvansiyonel hattımız oldu”. İşin teknik boyutunu çok fazla bilmediğimden, bu bahsettiğim ne kadar tehlike oluşturur bilmiyorum. Sürekli yapılan ölçümlerle tehlike (varsa) farkına varırlar mı belli olmaz. Ama daha önceki acı tecrübelerimizi hatırlamadan  da edemiyorum. Orda bizi düşünmeyen, burda çok mu önemser acaba?

Bu kadar saydım sövdüm, verdim veriştirdim, biraz da kendi izlenimlerimle birlikte umudumu aşılayayım. Efendim, hızlı tren ne kadar güvenilir bilmiyorum. En azından kireçtaşlarının şimdilik yerinde durduğunu ümit ederek bugün ilk hızlı tren yolcuğulumu yaptım. Birinci ağızdan duyduklarımla beraber bir korku vardı tabi üzerimde. Ama yıllarca beklediğim bir uygulamanın hayata geçmesinden sonra, vergiler hariç hiç katkım olmasa da, biraz da gururluydum açıkçası. Trendeki insanların yüzlerine baktığımda, tebessüm, merak ve huzurun farkına vardım. “Biz bunu hakediyoruz” diyorlardı adeta. Gerçekten hakediyoruz bence de. Bu ülkenin vatandaşı olan herkes bu hizmetleri hakediyor. Sonunda bizi bulmasını istemediğimiz acı tecrübeler olmamak kaydıyla.

Hızlı trenin fizikî koşullarından bahsetmek gerekirse; gerçekten çok rahat. Tahmin edebileceğiniz bir otobüs yolculuğundan veya konvansiyonel hat trenlerindeki yolculuklardan çok daha rahat. Yüksek hızlarda seyrettiğini gerçekten anlamıyor insan. Yani hiç sarsıntı yok (tabi şimdilik). Camdan dışarıya baktığımda ise içim bir hoş oldu. Çok hızlıydı, nesneler su gibi akıp geçiyordu, hatta biraz içim bulandı. Ve camdan dışarıyı seyrederken, bunun bir şaka olmadığını anladım. Yani o sürat şaka değil. Yapılan ufak veya büyük hataların telafisi olmayabilir.

Demem o ki, ben hızlı treni bir ulaşım aracı olarak sürekli kullanmak konusunda kararsızım. Bir yandan, bu işe çok önem verdiğini düşündüğüm TCDD’ye bu konuda güvenmek istiyorum; fakat bir yandan bu ülkede olup biten bütün her şeyde insanların görevlerini kendi çıkarları için nasıl sattıklarını görüyorum. İnsan hayatına verilmeyen değer de ortada. Allah korusun, bir kaza olsa ki bunu hiç kimse istemez, TCDD yıkılan imajına mı daha çok üzülür yoksa kazaya uğrayan insanlara mı bilmiyorum.

İlk zamanlar çok kızıyordum, zamanında niye bitirmiyorlar diye. Fakat şimdi anlıyorum bu işin bir şaka olmadığını, seçim vaatlerinden çok uzak, güvenli mekanlarda icra edilmesi gerektiğini. Varsın İstanbul-Eskişehir arası 10 yılda tamamlansın, geç olsun ama güç olmasın. Tabi, değişen hükümetler, birbirine pislik atmaktan iş yürütemeyen milletvekilleri sayesinde eski projeler güme gitmeyecek olsa geçerli olurdu bu söylediklerim.

Daldan dala atlamış, konuyu alakasız yerlere bağlamış olabilirim. Bütün bu anlattıklarımla kendim şu sonuca vardım: Türkiye’nin ilk hızlı tren projesinden edindiğim tecrübeler şimdiye kadarki “Türkiye’nin Halleri”nden edindiğim  tecrübelerle birbirine paralel. Allah sonunu benzetmesin, hızlı tren bunu haketmiş olan bizlere hayırlı olsun.

bugün 0, toplam 1 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• hızlı tren rahat mı (1)

• Geciken Trenler, Bitmeyen Projeler-2 (11)
  Bu tren yetişirse bizi geçer...
• Geciken Trenler, Bitmeyen projeler (2)
  Trenle ara sıra da olsa yolc...