Uykusuz ve Gevşeklik
İnsana sormazlar mı haftalardır yazmıyorsun, kalkmışsın Uykusuz'daki gevşeklikten bahsediyorsun diye? Ama bahsedeceğim. Bildiğiniz gibi Uykusuz Türkiye'nin (sanırım) en fazla satan ve okunan mizah dergisi. Penguen'deki yazar çizer bolluğu ve belki bilmediğimiz başka sebepler Uykusuz dergisinin doğmasına zemin hazırlamıştı. Benim en beğendiğim çizer ve yazarların kurduğu Uykusuz benim de yeni mizah dergim olmuştu böylece. Umut Sarıkaya başta olmak üzere Uğur Gürsoy, Ersin Karabulut ve diğer yetenek abideleri adeta müptela ettiler beni dergiye. Aklıma geliş sırasıyla küçük bir analizini yapmak istiyorum çizerlerin. Analizime dergide bu aralar kol gezen gevşekliğe de değineceğim. Umut Sarıkaya Favori çizerimdir Umut Sarıkaya, iddiasızlığın ve tevazunun, yeteneğin hesapsızca kullanılmasıyla nasıl bir ...
İşe/okula gidip gelirken ipod şarkı listesi
Sabahları gıy gıy şarkılarla güne başlanır. Uyanık ve ayakta gibi gözüksen de aslında ruhun halen uyuyordur ve sen kendini güne hazırlarken geçiş aşamasındayken bu şarkılar sana yardımcı olur. Evden çıkarken türküler, klasik müzikler, damar şarkılar gibi geneline “slow” müzik dediğimiz ninni kıvamında ve sözlerinin çok önemli olmadığı ve hatta bazen İsmail Y.K.’nın bile araya sıvışmasının söz konusu olacağı ve fark edilmeyeceği yavaş şarkılar dinlenir. Tabi ipod şarkı listesinde kimin İsmail Y.K. şarkısı var onu da bilemem ama geçen gün bindiğim dolmuşta tam 6 kere art arda “bomba bomba, 90-60-90…..” diye bir şeyler dinledim ve 7. kere başa sardığında şarkı kendimden ...
Erkeklerin Derinlikli Sex and the City’si; Losers Club
"Caddeye çıktı. Ağır ağır. İçinde kabaran kederi bastırmak için bir yıldırım zaferi kazanan şüphenin gururuna sarılmak istedi, nafile. Simeranya kızlarını düşündü, faydasız. Kadınlar orada güzel, ince, saf, leylidir. Nafile, nafile.” (Prolog, Yalnızız, Peyami Safa) 1951’de bir kaybeden olmak nasıl bir şeydi? Peyami Safa, Yalnızız’da Samim’in iç karartılarını, yalnızlık duygusunu, insanlardan / şehirden / dünyadan kopuşunu, bunlara paralel olarak kendi küçük dünyasında yarattığı Simeranya’yı o kadar derinlikli anlatırken “kaybeden, kaybedenler” kavramları hiç aklına gelmiş miydi acaba? Bir çeşit erkek muhabbeti içeriği taşırmış filme ismini veren radyo programı. İki kafadar, “birbirinin muhabbetini seven” iki kafadar sanki kamuya açık bir yayında değil, kendi günlük yaşamlarında ...
İnsan ölür…
Steve Jobs yazısı değil bu. Tanımam zira kendisini. Ekranlardan gördüğümüz kadarıyla işte. Ürünlerini kullanınca, onunla bir ilişki kurduğumuz hayali, bence asılsız. Gerçi rivayet odur ki, kendisine giden mail'lerin önemli bir kısmını cevaplıyormuş merhum. Gene de ama, Steve Jobs'tan ziyade, insanın ölümlülüğü ile ilgili bir yazı olsun istiyor gönlüm. Bakalım becerebilecek miyim... Aslında her şey güzel başlar. Saygılıdır insanlar birbirine karşı, yeni ve yabancı bir ortamda. Herkes birbirine tebessüm eder. Nazik olunur: "Pardon şunu yapabilir misiniz?", "Afedersiniz vaktiniz varsa bir şey rica edebilir miyim?", "Çok özür dilerim, şunu uzatabilir misiniz?" Sonra? İnsanlar ikili ya da üçlü gruplar halinde ayrışır. Herkesin "en iyi ...
Bir Sokak Trajedisi…
İnsanın, ekonomik durumu kötüyken dolaşmaya çıkması, pek vahim ve önü alınamaz bir hatadır.. Eğer paranızın suyunu çektiği bir vakitte böyle bir istek belirirse içinizde, hayra alamet değildir, oturup geçmesini bekleyin yahut başka meşgaleler bulun. Hele bir cuma vakti böyle bir yanılgıya düşerseniz, pek fena! Tecrübeyle sabit. Neyse efendim, bunlar laf-ı güzaf, zira yaşamadan bilemezsiniz. Tecrübeye geçelim öyleyse.
Göz kapağımın iç kısmında – tam da orta yerde – çıkan arpacık yüzünden büyük bölümünü yatakta pinekleyerek geçirdiğim bir cuma gününün akşamüzeri, ne vakit hastalansam semtime uğrayan melankoliden kurtulmak için dışarı çıkmaya niyet ediyorum. Fakat dışarı çıkmak için de bir sebep gerek. Hem semti öyle aylak aylak gezecek kadar iyi tanımadığımdan hem de halledilmemiş işlerime bakıp hayıflanırken “Ama şunu da yapmışım.” Kabilinden bir iki sözle avunabilmek için. “Kaldırım üzerinden” satış yapan kitapçılara uğrarım diye geçiriyorum içimden. Geçirmez olsaydım! On beş dakika sonra, kaldırım üstü esnafından biriyle bakışıyoruz karşılıklı. “Abla,” diyor. “Aradığın bir şey var mı, öylesine mi bakınıyorsun?” Öylesine demek ayıp kaçacak. Adam bekliyor çünkü, bir solukta on kitap ismi birden sıralayayım, sonra fazla olduğunu fark edip elemeye kalkayım ama kıyamayıp hepsini alayım! “Kara Kitap,” diyorum rahat bir ifadeyle. Rahatım çünkü Kara Kitap yok orada, bulamadım. “Bi’dakka bekleyiver” deyip içeriye koşuyor. Arkasından bakarken bu da “oyokamabuvar”cılardan olmasa bari diye içimden geçmiyor değil. Buna rağmen müthiş sarsılıyorum. “O yok da, Benim Adım Kırmızı var, olur mu?” “I-ıh.” “İyi madem, eyvallah.” Desin diye bekliyorum, demiyor. Onun yerine “Başka bir şey verelim.” Diyor. Tedirgin, çünkü almaya niyetli değilim. Arka arkaya orada olmayacağını bildiğim birkaç kitap ismi sıralıyorum. Kâr etmiyor. Karşımdaki çetin ceviz çıktı. O anda gözüme Paulo Coelho’nun Brida’sı takılıyor. Kaldırıp adama gösteriyorum. Yüz hatları gevşiyor, gülümsüyor. “Allah bereket versin.” “Allah, razı olsun!”demek istiyorum. “Bu duaya ne çok ihtiyacım var.” Söyleyemiyorum. Başımı sallıyorum yalnız. Hem son dakikada ettiği klasik esnaf duasıyla gönlümü kazanmış olsa da, adama sinirliyim. Zorla siftah etti resmen. Benim yerimde aklı başında biri olsa,daha başlangıçta gönderilen bu ilahi uyarıyı dikkate alıp tıpış tıpış eve dönerdi. Ama ben, burnumun dikine gidip devam ediyorum. Sık sık uğradığım ufak dükkânın önünde durup vitrine bakıyorum şöyle bir. Popüler, fantastik bir yığın roman. Bir şey, belki şeytan, içeriye doğru itiyor beni. Müessesenin sahibesi hanım teyze tarafından ayakta karşılanıyorum. Siyah fon üzerine yan profilden gülümseyen bir afet oturtulmuş, gotik yazı stiliyle yazılmış, büyük puntolu bir başlığa sahip bir kitabı alıyor eline. “Bunun birincisi de var, ikincisi de, üçüncüsü de…” diyor çabuk çabuk. Bu böyle sürüp gidiyor. Seri sekiz kitaptan oluşuyor çünkü. Dinliyormuş gibi görünerek başka kitaplara bakıyorum. Birkaç kitabın fiyatını soruyorum ama bu arada teyzenin tanıtım çabası sürüyor. “Bu da vampir serisi. Şu da çok güzel bi’aşkı anlatıyo. Senin gibi kızlar çok alıyorlar bunu.” Senin gibi kızlar? Parmaklarımı yüzümde gezdiriyorum çaktırmadan. Normal. Nasıl ki imajım böyle söyledi? En nihayetinde fiyatını makul bulmaya kendimi zorladığım bir kitabı almak zorunda kalıyorum. Varan iki! Derken… Bir anneyle on üç – on dört yaşlarında kızı giriyorlar içeri. “Teyzesi,” diyor anne. “Kitap okuyacak da kızım…” Bizim teyze hemen bir İpek Ongun kapıyor raftan. “Bak çok güzel, senin gibi kızlar çok okuyor bunu.” Nedir bu “Senin gibi kızlar” anlamıyorum ki! Ben de süzmekteyim bir köşeden onları. Kadıncağız baktığımı fark etmiş olacak ki; “Nisa,” diyor. “Bak ablan anlıyordur belki, bi ona sor bakiyim.” Adının Nisa olduğunu öğrendiğim küçük hanım elinde kitapla bana dönüyor. “Canım,” diyorum kocaman gülümseyerek. “Onu okusan eğlenirsin ama okumasan da olur.” Anlamamış gibi bakıyor yüzüme. “Söyle bakalım, ne tür kitaplar okumayı seviyorsun?” “Böyle heyecanlı maceralı bi’şeyler…” Anlaşıldı. Ona sarılıp bağrıma basmak istiyorum. Zavallı küçük! Ama “benim gibi kızlar”ın böyle davranmayacağını düşünüp vazgeçiyorum sonra. Aslında ön raflara dizilmiş tüm bu zırvaların içinde onun yaşına uygun bir şey yok. Annesine dönüp Uçurtma Avcısı’nı ve şimdi ismini hatırlayamadığım ona nispeten daha hafif bir diğer kitabı işaret ediyorum ve anneyle kızını kararsız, teyzeyi sinirli halleriyle baş başa bırakıp çıkıyorum dükkândan. İntikamımı aldım ya, mutluyum. Ama şimdi düşünüyorum da, inşallah ikincisini almıştır diyorum. Uçurtma Avcısı biraz ağır bir kitap zira. Kitaptaki bazı unsurları düşününce… Sarsılabilir biraz. İpek Ongun okusa ondan evlâ. Hakikaten niye öyle yaptım ki ben?
bugün 0, toplam 34 defa okundu...
Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar- boş kitap (33)
- boş kitap resimleri (4)
- kitap resimleri (3)
- araks sokak (2)
- kitapresimleri (1)
Dünya Alem Duysun Bunu ;
Bir Cevap Yazın
öncelikle aramıza hoşgeldiniz…
çocuk belkide ileride “bir kitap okudum, hayatım değişti” diyerek sizi hayırla anacak…
kitapçıların müşteriler üzerine baskı kurmaya çalışmasına cidden uyuz oluyorum. geçmişte bir tarihte, roman almak için bir kitapçıya girmiştim. mümkün olduğunca korsan almıyorum :) adam ısrarla korsan kopyaları satmaya çalıştı bana, fiyatını ayarlarız diyerekten. ondan da öte, “neden boş boş roman okuyorsun” deyip, kendince önemli bulduğu tarihi ya da siyasi içerikli kitapları tavsiye etmeye çalıştı ısrarla. benim aradığım kitaplara da hafiften hakaret etmeye başlayınca, muhatap almaya gerek görmeyerek hemen sıvışmıştım.
hoşgelmişiniz :)
bizim evin altındaki kitapçı, benim kitap okuma serüvenimi baya etkilemiştir herhalde. o geldi aklıma…
saramago’nun körlük’ünü almaya niyetlendiğim bir ikindi vaktinde, kasadaki amcanın suratıma tuhaf tuhaf bakıp, rafların orada ayakta duran elemana işaret ederek, “oraya git sana iyisini versinler” dediğini hatırladım. nedir ki, saramago’nun “körlük”ünden iyi?
bu soruyu ileride bir gün bir yerlerde cevaplarım. o gün kitapçıda bana önerilen kitap, ihsan oktay anar’ın “efrasiyab’ın hikayeleri” idi. sonra bütün kitaplarını okudum anar’ın.
saramago’dan iyi bir yazar mıydı anar, emin değilim. ama bana çok güzel bir fırsat sunmuş oldu o gün “kader”…
nisa gibi kizlar, bence de, “uçurtma avcisi”ni biraz daha büyüyünce okumali.. hayat boyu kalici hasar birakabilme özelligi var, erken yasta alinmasi durumunda. (olumsuz bir sey söylemiyorum, müthis bir kitap, çok etkileyici, fazlasiyla, diyorum.)
Hoş buldum… İçten bir ifade bu. Siteyi ve “sakin”lerini hakikaten hoş buldum. Ayasophia ve Kuzeydeki Güney İnsanı’nın (ne ilginç oluyor böyle) yazdıklarını okuyunca düşündüm ki; kitabevi açmak isteyenlerin edebiyat fakültesi diplomasına sahip olmaları şart koşulsun. Fakat sonra, eczacılık sektörüne döner diye vazgeçtim. Yulimeka: Öyleyse Nisa, geleceğin Orhan Pamuk’u. :) Ama keşke Uçurtma Avcısı’nı önermeseydim… Hala suçlu hissediyorum.
@araksi ;
yeni bir şey daha öğrendim sayenizde… araksi, akıllı ve bilge anlamına geliyormuş ;)
Öyle miymiş, bilmiyordum. :) Benim bildiğim Araksi Batı Ermenicesi’nde Aras Nehri’ni karşılıyor… Ama bunu da sevdim.