Dediğim gibi, bazen ben de kendimden geçiyorum ve inanılmaz espriler yapıyorum. Sonra bazen ben de şaşırıyorum kendime. Yani çevremdekiler gibi bana da tuhaf geliyor bu hal. Yahu Nohut nereden aklına geliyor bu espriler diye soruyorum kendi kendime. İnsan olan bir insan böyle bir espiri bulamazdı e be adam sen nereden buldun diyorum adeta.

6 ay önce gene böyle çığır açıcı bir espri yapmıştım. Anlatırken bile hala şaşkınım nereden böyle bir espiri buldum diye. Tam 6 ay önce arkadaşımla yanyana oturmuş, televizyon izliyorduk. Arkadaşım biraz tedirgindi, çünkü biliyordu ki her an çok sağlam bir espriyle, komik bir hareketle karşı karşıya kalabilirdi. Bu da bir gerginlik meydana getiriyor tabi. Acaba espriyi yakalayabilecek miyim? Anlayabilecek miyim? Esprinin dozajı ne olacak, gibi sorularla beraber bir korku doluyor insanın içinde. Korktuğu da başına geldi tabi.

Arkadaşımın başının bir an için öne düşmesi ve parlak ensesinin meydana çıkmasını fırsat bilip, ensesine şaplağı patlattım! Sonra da espriyi döktürdüm. “Atalarımız ne demiş? Boş bulduğun enseye vur demiş!” Arkadaşım şaşırmıştı, espiriyi anlamaya çalışıyordu bir yandan, ama ben boş durur muyum? Karın bölgesinde bulduğum boşluğu da değerlendirip yumruğu indirdim. “Atalarımız ne demiş? Karın bölgesinde de sağlam yumruk indirme fırsatın varsa kaçırma.” diyiverdim ve esprimi noktaladım.

Arkadaşım bu çift katmanlı esprim karşısında şaşırmıştı. Biraz duraksadı. Düşünceliydi, anlamaya çalışıyordu. Biraz zaman geçtikten sonra ayağa kalktı; bana dönüp “İlk şaplağı attığın zaman espriyi tam anlamamıştım. Ata ve şaplak ne alaka diye düşünüyordum. Gerçekten böyle bir söz mü var, yoksa bir espiri mi bu diye anlamaya çalışıyordum. Sen bunu anladın ve aynı hareketi karın bölgeme de uygulayıp aynı espriyi tekrar yaptın. Espriyi anlayamadığımı hissedip çok kısa bir süre içinde espirini yeniledin, sen gerçek bir üstadsın.” dedi. Bunları derken gözleri dolu doluydu; sonra devam etti “Bu çift katmanlı, tarihi, vücutsal espirin o kadar başarılı ki, bunu ifade etmek için gülmek yetmez büyük üstad!” diyerek beni alkışlamaya başlamıştı gözyaşları içinde. Ne yalan söyliyeyim ben de duygulanmıştım. Espriler bazen böyle gözyaşı ve gurur getirir insana işte.

Bu yazı Nohut tarafından yazıldı;

Nohut – yayınlanmış 261 yazısı bulunmaktadır.

27 Temmuz 2008'de sakinkafa.com'da yazmaya başlayan yazar, siteyi kolektif blog anlayışıyla tanıştırmış, sitedeki bir çok atılımın da öncüsü olmuştur. Sitenin Genel Yayın Yönetmeni olan yazar, aynı zamanda sitenin patronudur. Medya sektöründe çalışan ve bir derginin de editörlüğünü yapmakta olan "Nohut" sinema, edebiyat, fotoğraf, belgesel, mizah ve reklam konularıyla ilgilidir. Orada öylece duran ama bizim bir türlü varlığını farkedemediğimiz gerçekleri kendi tarzıyla ortaya koymaktan ve tepkileri ölçmekten hoşlanır.

Tüm Yazıları

.

bugün 0, toplam 6 defa okundu...

Bunu okuyan bunları haydi haydi okur:

• Bomba Esprilerim-13 (0)
  Belki umrunuzda değil ama yaşl...
• Bomba Esprilerim 12 – Trablusgarb Savaşı Hatıratlarım (0)
  Kusura bakmayın ama bu bomba e...
• Bomba Esprilerim 11: Nohut’un Aziz Hatırasına (3)
  Bekçiyi arkamda bırakıp sınıfa...
• Bomba Esprilerim 10: Okulun bekçisine mütevazi bir şok (10)
  Önceki bir yazımda, bir okula ...
• Bomba Esprilerim 9: Uluslararası arenadaki başarım (3)
  Espri en büyük savunma mekaniz...