Sakin kafa sakin vücutta bulunur » Gönül İşleri

Akrostiş ;)

yulimeka — Wed, 25 Jan 2012 17:44:30 +0000

Şu anda can almada Azrail

Mutlu mutlu teslim ediliyor

Üzerinde yılların tozu dumanı

Eskimeyen hatıraları günlerin

Kıvılcımları sönmeyen sevgilerin

Hıçkırık gibi boğaza takılıveren

Rahatsız eden tüm bedeni

Merhamete aşina bir kalbi

Acılar denizinde boğarak

Ekili araziyi savurur gibi

Nurlu bir yüze düşen çizgi

Teslim alınıyor, can almada Azrail…

bugün 0, toplam 59 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

azrail akrostiş
bu işler gönül

Yaşamaya “Zaman” Ayırmak

yulimeka — Wed, 02 Nov 2011 10:27:17 +0000

Aşağıdaki video Washington DC nin en işlek metro istasyonunda çekilmiş bir video kaydıdır ve 2 dakika 36 saniye sürmektedir. Bu video kaydında bir kemancı kemanıyla bir süre müzik yapar ve insanlar önünden gelir geçer, çok azı da bahşiş bırakır… Yalnızca bir kaç kişi durup bir müddet çalınan eserleri dinlerler… Buraya kadar bir sorun yok, genellikle sokak çalgıcıları da böyle yaparlar ve bizde onlara iyilik olsun diye biraz bahşiş bırakır ve ayrılırız. Hikaye bundan sonra ilginçleşiyor…

Aslında kemanıyla bu eserleri icra eden dünyaca ünlü keman virtüözü Joshua Bell dir ve elindekide milyonlarca dolar değerindeki çok kıymetli bir kemandır. Ayrıca çaldığı parçalar çalınması en zor, takdire şayan eserlerdir ve kısa süre önce Joshua Bell tarafından bir başka kentte verilen konsere binlerce kişi katılmış ve adam başı 100 dolar ödemiştir.

Bu şekilde bir düzen Washington Post gazetesinde yayımlanacak algılama konulu bir makale için kurulmuş ve başarıyla tamamlanmış, Alvar İmamı M. Lütfi Efendinin şu mısraları bir kez daha haklı çıkmıştır:

Perişanım bugün cânâ perişan olmayan bilmez.
Cevahir kadrini cevher fürûşan olmayan bilmez

www.youtube.com/watch?v=hnOPu0_YWhw

Not : Çok ilginçtir bu videoya yazılımla (java) ilgili bir konuyu araştırırken bir programcı olan Melih Sakarya’nın blogunda rastladım ve siz sakinkafalarla paylaşmak istedim.

bugün 0, toplam 107 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

gönül işler
g önül işleri
perişanım bugün perişan olmayan bilmez
alvarlı cevahir kadrini cevher füruşan olmayan bilmez
perişanım bugün cevher

Halamın Zerdali Gözleri

yulimeka — Fri, 28 Oct 2011 13:55:30 +0000

Halamlardayım.., televizyonun dibindeki sedire oturmuş televizyon seyrediyorum. Gözlerim televizyonu seyrediyor, ayaklarım halının ucuyla oynuyor. Ellerim kucağımda kenetlenmiş. Televizyondan gözümü hiç ayırmıyorum ve bir ayağım üstte bir ayağım altta halının kenarıyla oynayıp duruyorum.

***

Halam bana hazırladığı paşa çayı ve salçalı ekmeği bir tepsiye koymuş odaya giriyor. Birden o masmavi gözleri irileşiyor ve yüzü kıpkırmızı oluyor. Gözlerimi gözlerinden ayıramıyorum. Kötü bir şeyler oluyor kesin ama anlayamıyorum. Halam kendini bir süre tuttuktan sonra birden gözlerindeki o fırtına ağzından gökgürültülü sağanak yağış olarak çıkıveriyor ve kasırgı patlıyor. “ah maraz ah, kaç defa diyecem böyle yapma diye, kalk ordan, enişten görmesin bak döver seni”

***

“Enişte” sözünü duyana kadar umrumda olmayan şeyler eniştemi duyunca birden umruma geliveriyor ve divandan fırladığım gibi halamın yanına varıyorum çünkü eniştemden korkuyorum. Esmercedir eniştem, bırakın esmerceyi bildiğiniz karaşındır… ama bembeyaz dişleri vardır ve hatta zeytin yedikten sonra bile bembeyazdır dişleri. Uzun boyludur ve ağırdır ve ağır ağır yürür. Bastığı yerden ses gelir, divana uzanır ayağının birini diker bir yastığı da kolunun altına alır halamın getirdiği meyveleri itinayla birer birer yer ve dişleri yine bembeyaz kalır. Herhalde ağır olmasından ve dişlerinin bembeyaz olmasından ötürü bağırarak konuşur. Sevmesi bile bağıraraktır. Çok iyidir, iyi kalplidir eniştem ama ben ondan korkarım çünkü bağırarak konuşur, ağır ağır yürür, bastığı yerden ses gelir ve kapkaraşın suratının ortasında bembeyaz dişleri vardır.

***

Halamın eteğinin dibindeyim ve ağlıyorum “halacığım ne olur enişteme bir şey deme söz bak valla bir daha yapmam” diye yalvarırken halamın gözlerinde beliren merhamet parıltıları beni tam umutlandırmıştı ki halamın gözleri yine çakmak çakmak oluyor. “sus maraz bi de valla diyor tövbe tövbe, Allah üzerine yemin edilir mi, çarpılırsın”

***

Neden bilmiyorum ama bizim ailede valla kelimesine karşı büyük bir korku var… Halil amca, Aziz dayı, Hasibe hala, Hacer teyze, öğretmenim, arkadaşlarım özgür, ismet, osman, çeşmecinin oğlu İbrahim abi, peynirci İlyas amca, dedemin dükkan komşusu hafız amca hepsi ama hepsi durmak bilmeksizin her cümlenin başına valla diyorlar ama ben diyemiyorum çünkü Allah üzerine yemin edilmez ve dedem çok kızar. Dedem balık yenmesine de kızar, çünkü şeyhi kutbul azam Mustafa efendi tüm tombulluğu, filinta gibi takım elbisesi, üçgen bağlanmış kocaman kravatı, kahverengi kocaman kemik gözlükleri ve yakasındaki Türk Hava Kurumu rozetine rağmen balığı yasaklamıştır ama halam dedem kızmasına rağmen her cumartesi hamsi yapar, kızmasını umursamaz, maaile afiyetle yerler velakin valla deyince aynı dedem gibi kızıyor.

***

Yalvarmaya devam ediyorum… “söz hala bir daha demem, bak ciddiyim hala, ne olur enişteme söyleme” aslında ne yaptığımı da bilmiyorum ama kesin kötü bir şey yapmışımdır ve eniştem bana bağırır. Eniştemin bana bağırdığını duyan babaannem enişteme kızar ama ona bir şey diyemez halama söylenir. Halam enişteme kızar çocukla çocuk oluyorsun diye. Eniştem babaanneme kızar o torunda bizimkileri bostandan mı topladık diye. Halam babaanneme gelir, söylenir benimkiler çocuk değil mi diye, dedem halamın söylendiğini duyar ve halama bağırır, halam üzülür ve ağlayarak evine gider, eniştem dedeme kızar ve halamı döver. Halam yine ağlar. Ben halamın ağlamasını istemiyorum, onun için her ne yaptıysam halam enişteme söylemesin, eniştem bana kızmasın, babaannem enişteme kızmasın, dedem de halama kızmasın.

***

Halamın gözleri derin bir okyanus gibi sakinleşiyor ve dinginleşiyor. Gözleri dalgalanıyor halamın ve başımı okşuyor “ tamam oğluşum gel bak ben sana paşa çayı yaptım, bu da salçalı ekmeğin, balkona yanıma gel, benim yanımda otur oğluşum, küçük paşam benim” Halamla balkona çıkıyoruz, zerdaliler yemyeşil ve fark ediyorum ki halamın gözleri de aslında gök mavi değil zerdali yeşili. Paşa çayımı içip salçalı ekmeğimi yiyorum ve halamın zerdali güzeli gözlerindeki merhamete sığınıyorum.

***

Büyüyünce öğreniyorum, meğer ben her zaman oturduğum yerde televizyona dalınca halıyla oynaya oyanaya halının o kısmı iyice yenmiş, iplikleri dağılmaya başlamış ve eniştemde bu yüzden bana kızarmış. Ama ben şimdi bile kendi evimde de televizyonun hemen yanındaki koltuğa oturur, gözlerim televizyonda ayaklarımla halının bir ucunu diğerine katlar ve dalar giderim…

bugün 0, toplam 1.260 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

vücüdumuzun değerli olduğunu anlatan şiir kısa
zerdali
vücudumuzun değerli olduğu bir şiir
vücudumuzla değerli olduğunu anlatan şiir
vücudumuzun değerli olduğunu anlatan bir şiirleri

Muhteşem Yüzyıl’ın politik etkisi

başkaparmak — Sat, 15 Oct 2011 08:56:09 +0000

Evinizde gençler, oturmuş televizyonda Muhteşem Yüzyıl izliyorlar. Sahne hareme geldiğinde gençler hatunlara bakıp iç geçiriyorlar. Sülüman’ın bir yanında Rus, diğer yanında Ukraynalı, öteki tarafında Polonyalı püskevit gibi kızlar… Gençler dönüp annelerine “Anne niye bizde yok bu hatunlar, bize niye bulamıyorsun böylelerini, bizim ne eksiğimiz var!” diyorlar.

bugün 0, toplam 78 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

gönül işleri
muhteşem yüzyıl hatunları
başkaparmak
güzel hatunlar 18
muhteşem yüzyılın gönül

Kıvırcık.

pera — Sat, 20 Aug 2011 18:37:18 +0000

Aşkı ‘vahiy gibi inecek kardeşim’ havalarında tanımlayan bendeniz, kendi adıma yanılmadığımı gördüm. İçim içime sığmıyor Sakinkafa. Neyse sayın okuyucu, bunları neden yazdığımı bile bilmiyorum. (o derece be abi) Kendimle konuşur gibiyimdir belki de şu an. Ya da gerçekten sizinle (seninle) konuşuyorumdur. Ne var ki bence bu harika bir duygu. Yani sizin bu yazdıklarımı okumanız. Ben şu an aklı bir karış havada gezen bir genç olarak bilgisayarın başına geçtim ve içimden ne gelirse (ki affınıza sığınarak hiç düşünmeden) yazıyorum. Ve bu yazdıklarımı siz orada okuyorsunuz. Belki de benim gibi heyecanlanırsınız, eğer gençliğinizi geride bırakmışsanız geriye dönüp gülümsersiniz o şapşal hallerinize…
Doğaçlama devam ediyorum. Sizinle ilk kez babamın benimle özel bir anısını paylaşmasını aktaracağım. Babamı severim, her evlat gibi. (Belki de Kafka gibi, şaka şaka :) ) Fakat çok fazla özel hayatımızı paylaşmayız, hatta hiç paylaşmazdık geçen gün beni yanına çağırana kadar. Beni çok mutlu eden ve her şeye farklı bakmamı sağlayan bu diyalog aradaki buzları yıktı sanki. Diyaloğumuz aynen böyle gelişti:
-Bir dakika bakar mısın?
+Ders çalışıyorum ve çok yorgunum sonra baksam?
-Sabah uyandırırım çalışırsın gel işte aa…
+Ne oldu?
-Bu kitapta adam sırf sevdiği kız için yağmur altında bekliyor, delice değil mi?
+Adam pek de sınırlarını zorlamamış baba, yağmur altında beklemek ne ki yani? Uçurumdan atlamış gibi abartmana hiç gerek yoktu bence.
- Sen ne anlarsın romantizmden, tamam git bak dersine.
+ Sence bu romantiklik mi, bırak ya.
- Meltem diye biri vardı bende onu çok bekledim yağmur altında. Valla güzel romantizmdir çünkü sonrasında zatürre olursun ama aşk öyle bir kör ederki adamı hastalıkmış mastalıkmış dinlemezsin kalkıp her gün beklersin o ağacın altında belki cama çıkarda görürüm diye.
+Platonik miydin?
-Evet. O iki yaş büyüktü zaten benden.
+ Ee nasıl bitti bu olay?
-Deden vefat edince ona akıl yoramadım sonra da kaynadı zaten.
+Anladım, üzüldüm.
-Neden?
+ Platonik olduğuna.
- İyiki de öyle oldu yoksa derslerden kalırdım, aşkın karşılıklısı platoniği hepsi bu yaşlarda zararlı kızım ona göre. Boğaziçi, ODTÜ istiyorsun bi de üzüldüm diyorsun karşıma geçip.
+ Tamam görüşürüz baba.

Tüm konuşmamız buydu. Ben yerinde ve özel kelimeler kullanamadım, her zamanki gibi. Ama onun nasihatları dışında böyle bir şey paylaşmasına çok sevindim. Hem de çok fazla sevindim.
Konudan konuya atladım ama Sakinkafa’yı açarken aklımda Gogol Bordello’nun bir şarkısını paylaşmak vardı. Sonra bunları yazdım. Yine adet yerini bulsun ben şarkımı paylaşayım.
Gogol Bordello- Start Wearing Purple

Başlık ve resim için ise, kıvırcık saçları çok severim. :)

bugün 0, toplam 46 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

kvrck
kvrck b
cino kıvırcık kafa
aklı bir karış havada
cıno kıvırcık saclı cocuk

GiT !

Sizden Gelenler — Thu, 26 May 2011 22:36:20 +0000

23:23
içime sinmesini bekliyorum.içimin.bir şeyleri hep eksik buluyorum çünkü.söylesene götürdüğün neydi?..Git / !turuncusaçlı bir kadınArdından koşan kahkahalarıma yakalanmadan durma Hadi Git.Yine susacak bolero, Kaç günlüğüne.Otellerine değen iklimlerimde İklimsiz bir ben Darmadağın edeceğim yine boş odalarımı,KızacağımSitemli harflerim sığmayacak boşluklarımaGittiğinden beri küsüm diyeceğimGittiğinden beri,Geldiğinden öteye Küsüm diyeceğim,Ve hiç çekinmeyeceğim.Bu kentin ısılığını çekip teninden,Şu kentin alacalı soğuk zamanlarına çekilecek tenin,İklimlerin şaşacakKaç günlüğüne,Solo tırmanışlıBir zirveyi bu defa benim şehrimde bırakacaksın,Oysa başkayız ya,Benzediğimiz kadar başkayız…Bir dağın etekleri kadar başka…Buğulu bir kızın camlarına yazdığıAsırlık bir aşktanÇıkagelemeyeceksin hatırla!Hayır, gözlerini çevirme zamana,Henüz Erken,Henüz erkenSusma vakit var daha sa ba haVe sen gideceksin,Beklenen otobüsler vaktinde gelmeyecek,Zaman duracakNe güzel duracak sende gitmek,Adamakıllı gidişlerinGelişlerini soracağım sana,Nasıl gelinir gidilen yerdenSoracağım sana,Beceriksiz bir şairin dizelerinde bulacaksın dizlerimi,SanmamDizlerimi bulacaksın,Başını koyacaksınSacların,Ellerime gelecek sacların Tel tel, bolero diyeceğim bak sustu kaç günlüğüne,Sonra yağmurlar sağanak, sağanak akacak,O gittiğin soğuk kente götüreceksin al kışlarımı, kaç günlüğüne,Elim dilim sobe!aşka ait zamanlardan birinde yakalayacağım seni,Kaçamayacaksın,Sana gelişim öyle saçma olacak ki sen bile inanamayacaksın,Gittiğin gün,Gittiğin gün acı çekeceğim, kaç günlüğüne,Özleyeceğim seni,En çok ben,Farklısın sanacağım,Saf olsam inanacağımSaf olacağımİnanacağımİçimdeki o tarihi geçmiş tutkular beni sana itecekİtecek ayni yönlü kutuplarımız bizi,Asla arama diye kaydettiğim rakamlarına parmak uçlarım dokunsun İsteyeceğim,dokunsun isteyeceğim, sesine, s e s i m ,Kuru bir paradoksa dönüşecek platonikliğim.Bekleyeceğim ilhamlarım gelsin gitmesin sanaAcemice yazılmış bir hiyeroglif olacak sana varan işaretlerim,BekleyeceğimSana biriktireceğim harflerimiSana dolacağımSana dolanacağımİçimin en tenha bilinmeyenlerinde yok olmanı bekleyeceğim,Ellerine dillerine hasret kalacağımArabesk yanlarımdaTadacağım teninin tuzunu,Özleyeceğim seni,Senin en sesli yerlerini özleyeceğim 7 saat ayıracağız aşka Meşk ömur boyu garantide olacakGittin kaç günlüğüne,Ses yapmamalıyım gelebilirisin her an, her an gelebilirsinGeleceğinden haberim yokmuş gibi olmalıHer şeyDuymalısın tınılarımı,Gittiğin şehirlerden duyulmalı harflerimin ayak sesleriGelmeli sana sensizliğimArtmalı hüzünlerimKaç günlüğüneKaç Günlük Günler Şimdi sessizSessizBir durakta ağlayan yağmurlar yağdıran bir zamandayım şimdiTuruncu saclı bir kadın,Zamanlara bakıp bakıp bekleyenVe vaktinde gelmeyen otobüslere küfreden, turuncu saclı bir kadının dilinde ,… biraz tuzluyum simdi….biraz tuzlu / !o.o.k
23:23 içime sinmesini bekliyorum.

içimin.

bir şeyleri hep eksik buluyorum çünkü.

söylesene götürdüğün neydi?

Git / !

turuncusaçlı bir kadın

Ardından koşan kahkahalarıma yakalanmadan durma Hadi Git.

Yine susacak bolero, Kaç günlüğüne.

Otellerine değen iklimlerimde İklimsiz bir ben Darmadağın edeceğim yine boş odalarımı,

Kızacağım

Sitemli harflerim sığmayacak boşluklarıma

Gittiğinden beri küsüm diyeceğim

Gittiğinden beri,

Geldiğinden öteye Küsüm diyeceğim,

Ve hiç çekinmeyeceğim.

Bu kentin ısılığını çekip teninden,

Şu kentin alacalı soğuk zamanlarına çekilecek tenin,

İklimlerin şaşacak

Kaç günlüğüne,

Solo tırmanışlı

Bir zirveyi bu defa benim şehrimde bırakacaksın,

Oysa başkayız ya,

Benzediğimiz kadar başkayız…

Bir dağın etekleri kadar başka…

Buğulu bir kızın camlarına yazdığı

Asırlık bir aşktan

Çıkagelemeyeceksin hatırla!

Hayır, gözlerini çevirme zamana,

Henüz Erken,

Henüz erken

Susma vakit var daha sa ba ha

Ve sen gideceksin,

Beklenen otobüsler vaktinde gelmeyecek,

Zaman duracak

Ne güzel duracak sende gitmek,

Adamakıllı gidişlerin

Gelişlerini soracağım sana,

Nasıl gelinir gidilen yerden

Soracağım sana,

Beceriksiz bir şairin dizelerinde bulacaksın dizlerimi,

Sanmam

Dizlerimi bulacaksın,

Başını koyacaksın

Sacların,

Ellerime gelecek sacların Tel tel, bolero diyeceğim bak sustu kaç günlüğüne,

Sonra yağmurlar sağanak, sağanak akacak,

O gittiğin soğuk kente götüreceksin al kışlarımı, kaç günlüğüne,

Elim dilim sobe!

aşka ait zamanlardan birinde yakalayacağım seni,

Kaçamayacaksın,

Sana gelişim öyle saçma olacak ki sen bile inanamayacaksın,

Gittiğin gün,

Gittiğin gün acı çekeceğim, kaç günlüğüne,

Özleyeceğim seni,

En çok ben,

Farklısın sanacağım,

Saf olsam inanacağım

Saf olacağım

İnanacağım

İçimdeki o tarihi geçmiş tutkular beni sana itecek

İtecek ayni yönlü kutuplarımız bizi,

Asla arama diye kaydettiğim rakamlarına parmak uçlarım dokunsun İsteyeceğim,

dokunsun isteyeceğim, sesine, s e s i m ,

Kuru bir paradoksa dönüşecek platonikliğim.

Bekleyeceğim ilhamlarım gelsin gitmesin sana

Acemice yazılmış bir hiyeroglif olacak sana varan işaretlerim,

Bekleyeceğim

Sana biriktireceğim harflerimi

Sana dolacağım

Sana dolanacağım

İçimin en tenha bilinmeyenlerinde yok olmanı bekleyeceğim,

Ellerine dillerine hasret kalacağım

Arabesk yanlarımda

Tadacağım teninin tuzunu,

Özleyeceğim seni,

Senin en sesli yerlerini özleyeceğim 7 saat ayıracağız aşka Meşk ömur boyu garantide olacak

Gittin kaç günlüğüne,

Ses yapmamalıyım gelebilirisin her an, her an gelebilirsin

Geleceğinden haberim yokmuş gibi olmalı

Her şey

Duymalısın tınılarımı,

Gittiğin şehirlerden duyulmalı harflerimin ayak sesleri

Gelmeli sana sensizliğim

Artmalı hüzünlerim

Kaç günlüğüne

Kaç Günlük Günler Şimdi sessiz

Sessiz

Bir durakta ağlayan yağmurlar yağdıran bir zamandayım şimdi

Turuncu saclı bir kadın,

Zamanlara bakıp bakıp bekleyen

Ve vaktinde gelmeyen otobüslere küfreden, turuncu saclı bir kadının dilinde ,

… biraz tuzluyum simdi….

biraz tuzlu / !

yazan: onurorkun kara

bugün 0, toplam 13 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

onur orkun kara
ah muhsin burası dünya yahu burası bu kadar
en olmaz zamanlarda vücut bulacağım dizlerimle
sakin kafa sakin vucutta bulunur şiiir
vucudumuzdaki tenhalar

penceremdekuşsesleri.

Sizden Gelenler — Sun, 15 May 2011 19:10:19 +0000

Bir diyaloğun anatomisi:

İçkulaktan gelen sesler.

Bir gece, sıkıldım aynı resimlerinden gözümün. Dedim; itiraz ediyorum ben bu gelişi güzel seslere… Sustur! Sustur. Ya da ULU(!) Çekip gitmeyi bile beceremezken kendindin.

Balkonda, yağmurun saçaklardan kurtulmuş damlalarıyla oynaşıyordu, elleri. Boşluk da saçları, omuzu açık elbisesinin ıslandı bu yüzden kolları. Yapışıyor! Yapışıyor kurulasa da artık. Kolları bir boşluğa…

Kim? Sensin o –yüklemsizcümle- Ve ben bir kerelik özne. Hatırlamıyorsun diye gülüşünü yaslayıp –avu-çiç-lerime- söz verdim. Kendime. Unutturmayacağım bütün masları dilime.

Bütünormanlarınyağmurzaman:

Halinde kalmış her şeye.

Bahçenin tüm duvarlarına, eski dağınık haller bulaşmış. Yeşil ökse otudur bu, bu deli olan sarmaşık, bu sırnaşık bir Nasturtium. Ve domatesleri babamın. Yeni sulanmış… Kalkıp yerimden , temizledim. Rüzgar yoktu ve güneş bir koku bile yaratabiliyordu. Benim gözbebeklerimdeki dünya. Bu gün buradaki her şey. Bayram renkli otomobilleri, gelip gidenlerin yüzleri. Ben yoğunum! Benim tüm hallerim yoğun. Merdivenleri koşarak çık evlat, hareketli ol, güler yüzlü ve anlayışlı. Selamla insanları aralarına katıl gül konuş ve anla. Anlat. Konuş, takıl senden önceki tüm delikanlılara… anneAnneme seslendim ben dün. Delikanlı neler yapmış lcd ekran almış sana. Cevap veriyor içindeki kurt. Seni daha iyi görmek içinmiş…

Kaç, benden kaç… ve kurtul.

Eski dağınık haller bulaşmış, kollarımı dayadığım masalara… kahve almalıyım ben. Daha mı rahat oturmalıyım yoksa, Bir tek şartım var ama! Umay müzik yapmasın. “yer gök, dört duvar sağır. Ağır… ağır…” film izleyip uyuyacağım.

Kıyamet kop sen de.

yazan: onurorkun kara

bugün 0, toplam 5 defa okundu...

Çarşamba Üzerine Bir Güzelleme

ayine — Mon, 02 May 2011 13:12:03 +0000

Bazen diğer bütün günlerden başka türlü severiz o bildiğimiz Çarşamba’yı. Prensesi, prensi oluveririz “üç noktalar sarayı“nın.

“Ne kadar güzelsin İstanbul” dedirtiyor olur Çarşamba akşamlarında Galata Köprüsü’nden yürümek, Fatih’in arka sokaklarında mütevazi bir kahvede keyifle içilen çay, kendi içinde bir senkron oluşturan ezan sesleri. Ve kalabalığında kaybolmak İstiklal’in, okulu kırmış bir öğrenci kaçamağında. Soğuktur ama, “yok”, üşümüyoruzdur.

Ağlanacak bir omuzdur Çarşamba, hem şımartılacak bir çocuk. Danışılacak bir bilge… Şirinlikler yapar Çarşamba, güldüğümüzde gözlerimizin kenarlarında belirginleşen kırışıklardadır. Bir martının süzülüşünde Haliç fonlu bir karede, vapur sesinde, ellerimizdeki çizgilerdedir. Restoranların manzaralı masalarından feragat etmek ve kadere dair ilginç çıkarımlar yapmaktır, “Madem aşk mukadder“.

Hem gözlerimizi kapatıp mı dinlemeliyizdir bazı şarkıları Çarşamba akşamları?

Ve her köşe başında bir kedi gelip ayaklarımıza dolanacak mıdır muhakkak, Çarşamba’ysa eğer?

Çarşamba, hatırlamaktır kalbimizin yerini, mutlu bir gülümsemeyle ışıldamaktır.

Keşfetmektir. Hayal etmek, hayret etmek, şükretmektir.
Çarşamba…

bugün 0, toplam 41 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

istanbul galata çizgi
sokaklarda kaybolmak
bir güzelleme
madem aşk mukadder

Kalbi yararak açmak

mor paspas — Sat, 23 Apr 2011 21:30:39 +0000

PAT -Senin kalbine ulaşmak istiyorum.
SAF -Neden ki, ne gerek var?
PAT -Kalbinin sesini merak ediyorum, onu hissetmek istiyorum.
SAF -İşte kalbim burda, buyur dinle.
PAT -Yok bir şey duymuyorum, bulamadım yerini, göstersene kalbin nerde?
SAF -A ha işte burda, bak getir elini pıt pıt atıyor sessizce.
PAT -Orda yok duyamıyorum, derinlerde galiba.
SAF -Evet olabilir, napalım yüzeye mi çıkaralım?
PAT -Olur, o zaman hissedebilirim, onu oradan çıkartalım.
SAF -Nasıl çıkartabiliriz?
PAT -Bıçak, makas gibi bir şeyimiz olsaydı kesip çıkartabilirdik.
SAF -Aa bak yanımda ingiliz çakısı var.
PAT -İyi de ingiliz çakısı diye bir şey yok ki. İsveç çakısı olmasın.
SAF -Ama ingiliz diye de bir şey vardı öyle hatırlıyorum.
PAT -Evet o da ingiliz anahtarıdır.
SAF -Her neyse işte, o çakıdan var bende olur mu?
PAT -Olur, iş görür, sen ver onu bana.

Ve SAF verir isveç çakısını.
PAT alır eline, önce güler.
Sonra keser.
SAF’ın kalbi yarılarak açılır.
Kalbinin her köşesini görür, rengini bilir, ritmini hisseder.
SAF da güler safça, uykuya dalar.
Gece yarısı titreyerek uyanır.
Göğsündeki yarığa bakar, içine giren soğuğa engel olamaz.
Titremeye devam eder.
SAF bilmez ama PAT gitmiştir, isveç çakısını da alarak, kalbini de…

bugün 0, toplam 416 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

vücudumuzla ilgili değerli bir şiir
vücudumuzun değerli olduğunu anlatan şiir 2 sınıf
vücudun değerli olduğunu anlatann şiir
vücudumuzu değerli olduğunu anlatan bir şiirler
vücudumuzun değerli olduğunu ile ilgili şiirler

İçimi Kemiren Kurt’a Mektup

nisan — Mon, 18 Apr 2011 10:26:16 +0000

Sevgili kurt,

Yıllardır içimi kemiriyorsun ve ben bu duruma göz yumuyorum. Hâlini hatırını sormuyorum çünkü içimi çok iyi biliyorum.

Son hamlenin farkındayım kurt. Tarihten kalma “böl,parçala,yut” taktiğinin sonundasın. E tabi. Benimleydin bunu hoca anlattığında. Kitaptan satır satır okuduğumda sen de yakın gözlüğünü takmış, not alır bir haldeydin.

Her hareketinde beni parça parça böldün. Durmadın, yorulmadın. Bense her seferinde “bu son” diyerek katlandım siyasetine. “Daha ne kadar bölebilir ki?” dedim. “Kalbimi bir yere, beynimi bir yere daha ne kadar atabilir ki?” Beni yanılttın. Daha ne kadar’ın bir sonu yokmuş sende, anladım.

Bununla da kalmadın -ki bak bu kısma çok şaşarım hep- böldüklerini bile parçaladın. Kalbimi mevlid şekeri misali dağıttın. Hayra erer gibi mutluydun. İçimde birlik, beraberlik bırakmadın. Beynime de aynı şeyi yapman beni biraz zor durumda bıraktı tabi. Olsun. Haklısın. Sen de beni düşündün. Sayende büyüdüm. Yerken biraz eksilttin, evet. Ama verdiğin elemle tamamlandım.

Biliyor musun kurt, eğer insan olsaydın bu azminle dünyayı sen kurtarırdın.

Dikkatin dağılmaz bilirim. Şimdiyse yutmaya hazırlanıyorsun beni. Lokmalarını saymak gibi olmasın ama sence de biraz fazla olmamış mı? Belki de olmamıştır. Neyse, bana ne?

Buraları soracak olursan her şey aynı. İki kere iki hâlâ dört ediyor. Yağmur? Evet, yağıyor. Rüzgar da çıktı dışarı. Köklensin diye suya koyduğum Hüsnüyusuf’u devirmiş hayta. İçeri aldım ben de. Daha fazla kavga etmesinler diye.

Konuyu ne kadar değiştirirsem değiştireyim. İkimizin de aklı aynı yerde: Ömrümü yedin, içimdeki aşkı kemirdin.

Afiyet olsun, daha ne diyeyim.

Sevgiler. İmza: Kendim.

bugün 1, toplam 16 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

buraları soracak olursan
içimi kemiren ne

Hayret Makamında Nazan Bekiroğlu

ayine — Tue, 08 Mar 2011 12:49:17 +0000

Kelimelerle aramız iyidir, lakin hep onu taklit ederek yazmaya çabaladık biz. Okumasak yazamayız sandık. Yazdıkları kaderi olan yazarları bilip te, okuduklarımızın kaderimiz olmasından öyle korkarak.

Sevinçlerimizi tanımlamak için yine ondan cümleler devşirdik. Kelimelerden başka sığınak bulamayan “yazıcı“dan.
- – - – -

“Her şeyin kalpteki rengine göre isim aldığı ” bi yerde, kahve kokusunu gülüşümüze yakıştırmışlardır da. Biz onca bilip, yine de ikna olmayıp hâl kelâma dönüşmedikçe…

“Ama inanmak neydi ki? Kalbin mi, fikrin mi yoksa nefsin mi eylemi?”

Ah ki o Numan tarafımız, Nihade’lik atfedilirken zatımıza.”Nefti-gölgeli.”

Ve fakat gökyüzü böyle maviyse. Görmek kadar güzelse, göstermek maviliğini göğün. “Sende çoğalayım, sende yankılanayım, sana bölüneyim.”

İşte o zaman, “nasıl oluyor da…” ile başlayan cümleler değiyor kalbimize. Kimseye gülümsemediğimiz şekilde gülümsediğimizi fark ettiğimizde birine.

Uykudan uyanmakmış hayret etmek, fark etmekmiş. Ve bizim Yaratan’ın karşısında alacağımız yegane vaziyet hayranlıkken. “Gördüklerimizle göremediklerimiz arasındaki uçurumu” hiç bilmeden.

Züleyha, ölümü dahi “tortulanarak ve bulanarak değil, taşarak ve coşarak” olsun istiyorsa, sevinçlerimize bunca ışık az değil mi?

Ve yine biz, kalbimize sığmayan bir hayret ve sesimize eklenmiş bir “razı oluş”la, baktığımızda kalbimize;

“Hangi hatıranın uyanışıydı ki, önce gülümseme arzusu verdi bana, sonra hıçkıra hıçkıra ağlama. Hangi unutulmuş hatıranın tanışıklığıyla duruyordu ki orada, gelişi de daveti de ölüm kadar kaçınılmaz oluyordu… Büyülenmiş olmalıydım.”

bugün 1, toplam 79 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

nazan bekiroğlu
hayret makamı
hayret makamı nedir
”Nazan Bekiroglu”
nazan bekir oğlu kimdir

“Ben Anne Oldum…”

yulimeka — Tue, 01 Mar 2011 21:22:14 +0000

- Ben anne oldum…

Eşimin sezaryen ameliyatından çıktıktan sonra ayıldığında ağzından dökülen ilk kelimeler bunlar.

***

Ve sonra defalarca tekrarladı… Bana, babasına, annesine ve ablasına;

- Benim de anneler günümü kutlayabilirsiniz artık abla, ben anne oldum.

***

Geçen yıl yeni evimize taşındığımızda temizlik yaparken ara verdiklerinde yeni aldığımız eşyalara bakarak şöyle demiş eşim ablasına;

- Eşyalarımız 10 yılda kendiliğinden eskidi, bunlarda öyle mi olacak abla…

Ve ağlamışlar birlikte…

***

Haziran ayında son tüp bebek denememizi yani son şansımızı denemek için Gazi Tıp Tüp Bebek Ünitesindeydik… 14 gün boyunca süren tahliller, her gün girilen ultrasonlar, alınan hormonlar nedeniyle iflas noktasına gelen eşimin bedeni… 14 günün sonunda yumurta toplama işlemi… Üç gün süren bekleyiş… Transfer için gittiğimiz gün doktorumuzun bize bakışları ve ;

- Maalesef, bugün transfer yapamayız. Embriyolar yeterince gelişmemiş. İki gün daha bekleyeceğiz ancak fazlada umutlanmayın… demesi.

Yıkım, çaresizlik ve ardından gelen mecburi kabul ediş. Eşyaları topladık, bebek fikrini kafamızdan silebildiğimiz kadar sildik ve umutsuzca bir Cumartesi sabahı hastanenin yolunu tuttuk. Tüp bebek merkezinden içeri girdiğimizde embriyoloğumuz bizi gülerek karşıladı ve müjdeyi verdi;

- Sizi transfere alacağız, embriyolarınız gelişti…

***

Dokuz ay boyunca bir tel cambazı gibi ipte geçirilen zaman, en ufak terslikte yaşanan büyük bir kaybetme duygusu…

***

Evet dostlar … 26 Şubat 2011 günü saat 09:30 da Aslı Melek dünyaya geldi. Ben baba oldum ama bu önemsizdi. En önemlisi eşim anne olmuştu.

Hoş geldin kızım, bize neşe verdin.

Artık evdeki herşey tamamen senin, istediğin gibi eskitebilirsin!!!

bugün 0, toplam 27 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

anne oldum ben
hoşgeldin bebek yazıları
anne oldum
anne oldum yazilari
annen oldum ben

Leyla’ya Mecnun’un Gözleriyle Bakmak

Sizden Gelenler — Tue, 15 Feb 2011 20:33:52 +0000

Yılmaz Erdoğan eşiyle tanışmasını anlatmış bi yerde.

‘Bana Bir Şeyhler Oluyor’ adlı oyunun Ankara turnesi. 2004 baharı. Ön sırada birisi parlıyor. Hem fark, hem merak ediyorum. Ara olunca kuliste arkadaşlara gördünüz mü diyorum, ışıl ışıl birisi var ön sırada. Tam ben sorarken o ışıltı, merdivenlerden çıkıp, kulise doğru yürüyor. Yarı açık kapıdan saçlarına bakıyorum. Dalgalı kızıl saçlar beni soruyor arkadaşlardan birine. Odaya doğru yürüyor.
-Adım Belçim, diyor.
-Ne?
-Belllçim, diyor.
-Hiç duymadım.
-Ben de duymadım diyor, gülüyor. Hep ve çok güzel gülüyor. İyi insanın, hep iyinin, zararsızın yanında olmaya yeminli insanlarda bulunan savunmasız bir kalp beliriyor gülüşünde. O kalbe dokunmak, onu güldürmek istiyorum.
-Kimse söyleyebiliyor mu bu ismi?
Gene gülüyor.
Zaman akıp giden bir şey değil. O duruyor, akıp giden biziz.
Bir yıl sonra İstanbul.
Evlatlık başvurumu 1985 yılında kabul eden şehir. Son ve büyük aşk. Bu sefer Belçim’ i getirmiş ve kahve kokusu gülüşüne çok yakışıyor. “Teyzem var burda, onun evinde kalıyorum” diyor.
O diyor ben gülüyorum, ben diyorum o gülüyor.

Benim dikkatimi çeken şey “aşkın gözü kördür” durumu. Ben Belçim’in gülüşünü ilk gördüğümde, gülünce yüzünde kurnaz bir ifade belirdiğini düşünmüştüm. Ama Yılmaz Erdoğan “İyi insanın, hep iyinin, zararsızın yanında olmaya yeminli insanlarda bulunan savunmasız bir kalp beliriyor gülüşünde.” diye yorumluyor o gülüşü.

Aklıma abimin evlenmeden önce eşini anlatışı geldi. “çok iyi niyetli, fazlasıyla saf” mealinde birşeyler söylemişti.
Şimdi bu iki adama da “dostum bir kadın olarak diyebilirim ki; hiçbir kadın bu kadar saf ve masum olamaz” demek isterdim :)

yazan: DOKTOR

bugün 0, toplam 22 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

bu kafa i̇le ne leyla bulunurr
saf bir insanın gülüşündeki manayı bilmek gerek
mecnunun gözüyle leyla ya bakmak
mecnunun gozleriyle bakman gerek
mecnun leylayi kokusundan tanirim

Küçük Süperkahramanlıklar

ayasophia — Fri, 03 Dec 2010 21:41:58 +0000

Siz hiç süper kahraman olmak istediniz mi? Kadınları bilmem ama her erkek, birazcık da olsa istemiştir. Burak Kut’un “Yaşandı bitti, saygısızca…” diye sözleri olan şarkısının klibini hatırlarsınız. Ferrari’de zengin adamın yanında, Burak Abi’nin sevdiği kız oturmaktadır. Burak Abi, motoruyla Ferrari’nin üzerinden atlar. Kız heyecanlanır. O sahne, 90′lı yıllarda ergen olan gençlerin fantazisidir işte. İlkokul sıralarında otururken, sevdiği kızı etkilemek için parmak kaldırıp, “Hocam, ilaç almam gerekiyor da lavaboya gidebilir miyim?” diyen çocuklardan biriydim mesela ben. Soğuk suyla banyo yapabildiğimi keşfedip (dayanıklı olmak önemlidir) “Acaba onun sevdiği oğlan da, benim gibi soğuk suya dayanabiliyor mudur?” diye düşünürdüm. Cephedeki kahramanlıklarıyla kadınları etkileyen, Fransız (daha eskiye gidersek Romalı) savaşçıdır bilinçaltımızdaki. Ama, küçüğüz işte… Malum, büyük anlatıların sonu geldi!

bugün 0, toplam 8 defa okundu...

Bir Yönetmenlik Rüyası

yulimeka — Sun, 07 Nov 2010 09:09:11 +0000

İtiraf ediyorum.

İtiraf ediyorum ben bir yönetmen olmak, bir film yönetmek istiyorum sayın okuyucular… Yıllardır hayalini kuruyorum, ben bu nefis esere, müziğin dili varsa işte budur dediğim bu esere bir film çekmek istiyorum… Eser ne mi? Grup Yorum’un Devrim Yürüyüşü….

Gerçekten yıllardır tasarlıyorum, rüyalarını görüyorum, uyuyamadığım zamanlarda -ki çok sık oluyor bu- sahneleri canlandırıyorum gözümde. Müziğin ritmine göre kameranın açılarını hesaplıyorum. Nerede, müziğin hangi kısmında nereden yaklaşacak, ne zaman uzaklaşacak, hangi noktada sahne değişecek… Hepsini planlıyorum inanın…

Bazen kendimi bir alışveriş sitesinin hobi köşesinde buluyorum… Uzaktan kumandalı helikopterleri, uçakları inceliyorum… Sonradan ayıkıyorum ki film için ordayım, araştırıyorum. Çünkü filmin bazı sahnelerinde hava çekimleri yapmak, bir dağın yamaçlarından aşağı, ağaçların arasından süzüle süzüle görüntüler akıtmak istiyorum. Hava çekimini final sahnesinde de kullanmak istiyorum. Gecenin zifiri karanlığından günün aydınlanmasına geçişini çekmek istiyorum. Güneş ufku kızartmış ama daha kendini göstermemiş karşıki dağlarda. İşte ben uçarak o dağın, ufkun ardında başka yerde, başka bir ovada, başka bir ufukta… ve tabiki başkalarının yerlerinde, ovalarında, ufuklarında sökün etmiş, ışığa boğmuş güneşi çekmek istiyorum.

Filmde bir süvari de olsun istiyorum…Filmin hemen başında. Şarkının ilk bir dakikasında bir süvariyi yağız atının üzerinde çekmek istiyorum. Acelesi olan bir süvari bu. Dörtnala koşturuyor atını. Belli ki bir haber yetiştirecek. Süvarinin çizmelerine bir kamera ki hız hissini izleyen yaşayabilsin, atın eyerinin sağ tarafına iki metrelik bir çubukla tutturulmuş bir diğer kamera ki süvariyi, süvarinin acelesini, atın terini, yorgunluğunu izleyici görebilsin ve içten içe acele etsin, izleyen de yorulsun istiyorum…

İlk bir dakikanın bitiminde süvariyi bir tepenin başına getirmek istiyorum. Tam birinci dakikada şarkıdaki enstrumanlar coşmadan hemen önce atını yularından hızla çektirsin ve şaha kaldırsın… Atın şaha kalkmasıyla enstrumanlar özellikle davul gümbürdesin ve versinler coşkuyu… Öyle bir coşku ki Cahit Zarifoğlu’nun bahsettiği Sezarın birisi olsun süvari, o heyecanı duysun, tabiki izleyeninde kalbi gümbürdesin. İzleyiciyi bir merak kaplasın içten içe… Kalp atışları hızlansın. Kamera ta gerilerden süvariye ve tepeye doğru yukarıya dönük şekilde yaklaşsın… Aşağıyı, tepenin ardının göstermesin…

Ve bir on üç saniye kadar kamera yaklaştıktan sonra kamera süvariyi silme geçip tepenin ardını göstersin… Yangın yeri… Göç yolundaki insanlar… Her yer yanmış, alevler içinde ve insanlar göç etmekteler…. Kamera yavaş yavaş yaklaşır. Genel durumu gösterir. Kah yanan evleri, ahırları, işyerlerini… kah göç eden yaşlısı, kadını, bebeği ve delikanlısıyla insanları. Ama yakın plan olsun bunlar.
İkinci dakikaya geldik artık… Kamera göç edenlerden geriye doğru yakın plandan uzaklara, ta süvariye kadar gelsin… Ve izleyici görsün ki bir terslik var insanlar kaçmıyor… Aksine yanan köylerine, evlerine, yurtlarına doğru gidiyorlar… İzleyici anlar ki kimse kaçmamaktır. Kaçmakla hiçbirşey çözülmez…. Savaşmak için yılmamak gerekir. Kadını, yaşlısı, bebeği savaşmalıdır. Ve süvari rahatlamış bir şekilde atını tepeden aşağıya doğru sürer… İnsanlara yetişmek için, onlara katılmak için, onlardan biri olmak için.

Final sahnesini yukarıda anlatmıştım.

Gün sadece başka yerlerin, başka ufukların günü değildir ey kardeşlerim!!! Gün elbet bizim de günümüzdür. Yılmadan, kaçmadan, direnerek, inadına yürüyerek güne kavuşmak bizim elimizdedir.

İzleyici anlar ki Üstad Necip Fazıl boşuna dememiş;

“Yarın elbet bizim, elbet bizimdir
Gün doğmuş, gün batmış ebed bizimdir”

İtiraf ediyorum ben bu filmin hayalini yıllardır her gün kuruyorum… Ve ben biliyorum ki titreyen ellerimle bir kameraya dokunmadan ölüp gideceğim… Ama ben bu filmin hayalini nefes aldığımca kurmaya devam edeceğim.

bugün 0, toplam 7 defa okundu...