8. İstanbul Japon Filmleri Festivali, 26 – 29 Ocak 2012 tarihleri arasında Levent Kültür Merkezi Onat Kutlar Sinema Salonu’nda düzenleniyor.

Festivalde, Bir Milyon Yen Kazanan Kız, Bir Yaz Rüyası, Bizim Unutulmaz Günlerimiz, Güney Kutbundaki Aşçı, İyi Uçuşlar, Kappa ve Sampei, Küçük Cadı Kiki, Noriben: Şansın Tarifi, Rengarenk adlı filmler gösterilecek. Japonya İstanbul Başkonsolosluğu tarafından organize edilen festival, Japon Foundation, Beşiktaş Belediyesi ve Tiglon Film’in işbirliği ile gerçekleştirilecek olan festivalde tüm filmler Türkçe altyazılı ve ücretsiz olarak sunulacak.

PROGRAM
26 Ocak 2012 (Perşembe)
19:15 Açılış Töreni
19:30 Bizim Unutulmaz Günlerimiz
27 Ocak 2012 (Cuma)
17:00 İyi Uçuşlar
19:20 Bir Miliyon Yen Kazanan Kız
28 Ocak 2012 (Cumartesi)
12:30 Rengarenk
15:10 Kappa ve Sampei
17:20 NORİBEN – Şansın Tarifi -
19:40 Güney Kutbundaki Aşçı
29 Ocak 2012 (Pazar)
12:00 Küçük Cadı KİKİ
14:30 Rengarenk
17:10 Güney Kutbundaki Aşçı
19:50 Bir Yaz Rüyası
Filmler hakkında bilgi için tıklayınız.

bugün 1, toplam 78 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• güney kutbundaki aşçı
• sakin kafa ayine
• 8 istanbul japon filmleri festivali
• 8 japon film festivali filmler
• bir yaz rüyası japon filmleri festivali ankara

Her şeyle dalga geçmek, sinir bozucu olduğu kadar tutarlı bir pozisyondur. Zira, bir ahlakî platformunuz yoktur; durduğunuz nokta nihilizmin yanı başıdır ve oradan baktığınız dünya “baştan sona saçma” gelmektedir. Bir çeşit “ergenlik” olarak algılansa da bu, “dalga geçmek” aslında kallavî bir eleştiri kültürüdür. Cemil Meriç, yazılarına “tenkid” diyor mesela. Batıyı, Tanzimat’ı, Cumhuriyet’i… Her şeyi eleştiriyor yazılarında. Okan Bayülgen de, tam o dönemde Meriç’le birlikte hayatımdaki “ergenlik” tavrını, rafine eden bir kahramandı benim için.

Televizyon Çocuğu, popüler kültür eleştirisiydi. Kalp kırardı, alaya alırdı. Ve bunu o kadar zekice yapardı ki, sınıfının zeki ama çalışmayan arka sıra çocukları olan bizler, ona huşû ile bakardık. Telefona bağlanan izleyiciyi (müşteridir nihayetinde!) bile azarlayıp kapatırdı. “İzlemezseniz, izlemeyin; zorla değil ya!” diyebilen bir TV figürü, neo-liberal geç-kapitalist dönemde “mumla aranan” bir tipti (retrospektif okuyorum buraları). Ahlaksızdı, edepsizdi Bayülgen. Bunu gururla söylüyordu, yalansızdı bu açıdan. Alıcısının karşısına “dikte”lerle çıkmıyordu; ekrana çıkıp gördüğü, tanıdığı, dokunduğu her şeyi yaramaz bir velet gibi sökerek, kırarak, parçalayarak, gündeme taşıyordu.

İşte bu son kelime sonu oldu (bence). “Gündeme taşıma” kapasitesini keşfeden TV simsarları, popüler kültür ikonları, ona sarıldı. Sardırdı bir nevi. Okan Bayülgen’in programına çıkmak bir “statü” belirgeci oldu. Benim şanssızlığım, Okan Bayülgen’i de besleyen, bugünün İstanbul’unda iyice lümpenleşen bir “mizah dergisi kitlesi” oluştuğunu görememekti. Üstelik bu kitle, hiç büyümüyordu. Zamanla Okan Bayülgen, bu kitleyle “tencere-kapak” konumuna geldi. Bir vakitler bir başka platformda yazdığım gibi, Okan Bayülgen artık bize “nelerden nefret etmemiz gerektiğini dikte eden” bir “kingo-disco” oluverdi. Doğayı koruyan, geçmişine saygı duyan, milli birlik ve bütünlüğe önem veren, politik meselelere kafa yoran bir “guru”ya dönüştü. Diyebilirim ki, hâlâ bir parça samimi!

Eskiden onun programına “giremeyecek” tipler vardı; şimdi herkes oraya gelip Bayülgen’in zeka dolu laf sokmalarından nasiplenmeye meyilli. Dalga geçtikleriyle “aynı dünyadan” olduklarını keşfetti Okan Bayülgen ve o dünyayla bütünleşmeyi, bu arada da onlara “önderlik” etmeyi seçti. Artık “her şeyle dalga geçenlerin ahlaksızlığı” değil, “dalga geçilecek şeyleri belirleyen bir ahlak gurusu” vardı karşımızda. Yani edepsizce değildi artık; bilakis programına çıkardığı “ulu” şahsiyetlere karşı “edepli” olmamızı zorluyordu bize. Hakkı Devrim’i palazladı, Muazzez İlmiye Çığ’ı, Hayrettin Karaca’yı, gençlere “milli duygular” aşılasınlar diye “ağırladı”. Bütün bu “dalga geçme” business’ında yapmacık kaçıyordu bu tripler.

Onun bütün bu “geldiği nokta” anlatısının kristalleştiği film de, “Kanal-i-zasyon” oldu tuhaf bir biçimde. Hemşo’da bile daha sempatik görünen Bayülgen, bahsi geçen filmde o kadar bayağı bir iş çıkardı ki; hâlâ onunla yatıp onunla kalkan gençliğin “titreyip kendine gelmesi” için el açıp duaya çıkacağım!

NOT: Okur bilmez, burada kurduğum cümleler, kıymık gibi battı bazen geçmişime. Okan Bayülgen’den alıntılar yaptığım, onu izlediğim için kendimi bahtiyar saydığım günler çok uzak değil.

bugün 2, toplam 818 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• okan bayülgen yazıları
• okan bayülgen
• sakin okan bayülgen
• popüler kültür dalga geçmek
• okan yazisi

http://www.celaltanveailesininasiriaciklihikayesi.com/

bugün 2, toplam 121 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• celal tan ve ailesinin aşırı acıklı hikayesi indir
• celal tan ve ailesinin aşırı acıklı hikayesi download
• celal tan ve ailesinin acıklı hikayesi indir
• celal tan ve ailesinin aşırı acıklı hikayesi replik
• celal tan ve ailesinin aşırı acıklı hikayesi replikleri

http://www.imdb.com/title/tt0478304/

bugün 0, toplam 86 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• kubar la ilgili filimler
• tree of life sakin kafa
• tree of life
• ya hu kübra doğum
• ya hu kübra

16 Kasım Çarşamba İncesaz, 18 Kasım Cuma da Hindi Zahra.

İlgilenenlere duyurulur.

bugün 0, toplam 53 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• cemal reşit rey konser
• crr gözlük

bugün 0, toplam 19 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• korsan şarkısı ekşi
• lise terk solisti

Bir zirveye tırmanırsınız bazen. Mecazi anlamda da olabilir bu. Üzerinde ilerlediğiniz yol, yukarı doğru çıkar ve bazen basamakları, bazen yokuşları bir bir atlatırsınız. Zannedersiniz ki, zirveye varınca derin bir nefes alacak ve sonsuza kadar orada mutlu mesut yaşayacaksınız. Halbuki, yol sizi devam etmeye zorlar. Aşağı iniş başlar. Biraz buruk, hayal kırıklığı içinde, çoğu zaman yalnız başınıza, elleri cebinde küskün küskün ilerleyen birinin ruh haliyle, inersiniz.

Tam olarak böyle bir zamanda tanıştım Tori Amos’la. O “yol”un hangi yol olduğunu söylemeyeceğim ama onun şarkıları beni tam da ihtiyacım olan ruh halinde derinleşmeye sürükledi. Mesela burada paylaştığım şarkıdaki şu cümle: “and i thought, / i wouldn’t have to be with you, / something new.” (Ve düşündüm de, seninle aslında birlikte olmak zorunda değiliz; bu yeni bir şey.)

Bazı şeyler, “zaruret” gibi görünür size ama onu geride bırakıp yürümeye devam etmek durumundasınızdır. Tori Amos, 21 yaşındayken uğradığı tecavüzü soğukkanlılıkla anlattığı şarkısında bile (me and a gun), “geride bırakmanın imkansızlığını” vuruyordur oysa yüzünüze. Hey jupiter’i yazarken, “hayatımın en dip noktasındaydım” diyor bir röportajında. Belli ki, zirveden hızla inmek istemişim…

Tori Amos’la ilgili sayfalarca yazabilirim. Ama acele edin, bu yazıyı bitirir bitirmez önce Hey Jupiter’i, ardından da Me and A Gun’ı (klibi çok trajikomiktir) dinleyin. A sorta fairytale’e uğrayın, ardından Smells Like A Teen Spirit’e ne yaptığına bir bakın, Famous Blue Raincoat’u kendince nasıl yeniden yorumladığına (ben Leonard Cohen’i tanımazdım bu kadından dinlediğimde) dikkat edin! Bir kadının, piyanosuyla nasıl da insanları oradan oraya sürüklediğini görün…

NOT: Yulimeka’nın sayı vermediği “zamana isyan eden şarkılar” serisi nedeniyle, bu şarkı 14. şarkı oldu. “Arkadaş bu serinin 13. şarkısı nerde?” derseniz, bilin ki Yulimeka’nın şarkısından bahsediyorsunuz…

bugün 0, toplam 139 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• isyan edici şarkılar
• kafa sakin edici şarkılar
• tori amos tecavüz
• tori amos tecavüze uğrayın
• tori amos tecavüze mi uğramış

“Caddeye çıktı. Ağır ağır. İçinde kabaran kederi bastırmak için bir yıldırım zaferi kazanan şüphenin gururuna sarılmak istedi, nafile. Simeranya kızlarını düşündü, faydasız. Kadınlar orada güzel, ince, saf, leylidir. Nafile, nafile.” (Prolog, Yalnızız, Peyami Safa)

1951’de bir kaybeden olmak nasıl bir şeydi? Peyami Safa, Yalnızız’da Samim’in iç karartılarını, yalnızlık duygusunu, insanlardan / şehirden / dünyadan kopuşunu, bunlara paralel olarak kendi küçük dünyasında yarattığı Simeranya’yı o kadar derinlikli anlatırken “kaybeden, kaybedenler” kavramları hiç aklına gelmiş miydi acaba?

Bir çeşit erkek muhabbeti içeriği taşırmış filme ismini veren radyo programı. İki kafadar, “birbirinin muhabbetini seven” iki kafadar sanki kamuya açık bir yayında değil, kendi günlük yaşamlarında bulunuyormuş gibi erkek muhabbeti yaparmış. Programa telefonla katılan kadınlara “Hoş geldiniz sayın dinleyen, sizinle daha önce yatmış mıydık?” sorusunu yöneltirlermiş mesela. Arayanların da çoğu bu tarz yaklaşımları olumlayan kişiler belli ki. Zaten program sonrasında veya kulüp aktivitelerinden sonra bu ya da benzer kişilerin yolu Kaan ya da Mete’nin yataklarından da geçermiş çoğunlukla.

Bu adamlardan nefret edesi geliyor insanın… Kaan (Nejat İşler) ve Mete (Yiğit Özşener) den… Popülaritelerini aptal kızlara karşı pazarlamaları, onlarla ertesi sabah isimlerini hatırlamayacakları ilişkilere girmeleri, patronlarının sık sık ihtar ettiği “burası Türkiye” gerçeğini sürekli bir göz ardı ediş içinde olmaları…

Ama onların da var içlerinde bir “bu topraklara” ait olma duygusu. Kuşbeyinli namlı mürit kılıklı adamın anlattığı Süleymaniye Camiinin bakıcısına ait hikayeyi dinledikten sonraki halleri buna örnek. Kaan’ın sahip olduğu ve işleri yolunda gitmeyen yayınevin radyo programıyla ilişkisinin  afişe edilmesinin işleri yoluna koyacağı, buna karşılık kahramanımızın programı yayınevinden uzak tutma prensibinin dürüstlük göstergesi mi yoksa gereksiz bir abartı mı olduğu ayrı bir tartışma konusu. Programın popülaritesini kurumsal olarak değil bireysel / bedensel olarak kullanma eğiliminde bulunmayı tercih ediyor esasoğlanlarımız.

Burada değinmeden edemeyeceğim belli ki.

Bu “erkek muhabbeti” meselesi kadınlarca iğrenç bulunur,aşağılama vesilesidir filan. Palavra! İddia ediyorum sevgili sakinler, kadınlar erkeklerden çok daha fazla “erkek/kadın muhabbeti” yapıyor. Ancak kadınlara uygulanan pozitif ayrımcılıktan dolayı, bizler yaptığımızda erkek muhabbeti, onlar yaptığında Sex and the City oluyor.Erkeklerin dünyasında yatak odasından bahsetmek “delikanlılık” raconlarına aykırı bulunur çoğunlukla. Kadınlar erkeklere göre cinsel konuları (bilmem nerelerinde tespit edilen bir hormona bağlanmıştır muhtemelen ya da bağlanması an meselesidir) çok daha rahat konuşur. Boşuna değil bu cümlelerim. Hepsine de istemsiz şahit olduğum birkaç durumda kadınların bu muhabbetleri bu kadar açık ve rahat yapıyor olabilmelerine şaşıracağımı, bu durumdan utanıp oradan tüyeceğimi de beni tanıyanlar bilir.

***

Sizlerde de öyle midir bilmem ama ben kendimle çağdaş olan serüven uyarlamalarında heyecanımı engelleyemem. “Ben şunu yaparken bu adamlar bunları yaşıyormuş demek ki” derim, mutlulukla. The Social Network (Sosyal Ağ) filmini izlerken kendi kendime “Vay be! Ben şimdiki kuruma girdiğim sırada Zuckerberg Facebook’a gebeymiş”  dedim, mesela. Kaybedenler Kulübü radyo programının hikayesini bilen,  yani 90’ların ikinci yarısında 101.1 Kent FM’de Kaan ve Mete’yi takip eden sinemaseverler kim bilir ne güzel ne farklı duygular yaşamıştır. Mesela, o yıllarda İstanbul’da üniversite öğrencisi ve birbiriyle sevgili olan bir kadın ve bir erkek düşünün, Kaybedenler Kulübü programını kaçırmayan. Dinleyen, gülen, coşan, azan… Sonrasında zamanın, her birini ayrı coğrafyalara (maddi ya da manevi) sürüklediği birbirinden kopan iki sevgili. Aradan on beş yıl geçiyor ve programın filmi vizyona giriyor. Filmi başka başka yerlerde başka başka insanlarla izleyen eski sevgililerdeki his tazelenmesini tahmin edebiliyor musunuz? (Belki de bu şekil örnekler mevcuttur ve yıllar sonra bu film vesilesiyle yeniden bir araya gelenler bile olmuştur.)

***

Neredeyse güneş aydınlığı olan sekans yok filmde. Bir kara film örneği değil önümüzdeki ama parıldamıyor da. İstanbul bütünüyle böyle değildir oysa. Işıltılı bir matlık söz konusudur burada.  Dışarıdan çok ışıltılı görünen bir şehirde yaşıyoruz. İçinde kalıp onu yaşayanlar için de öyle bir ışıltı söz konusu, zaten onlar da o ışıltının bir parçası. Onu yaşamayanlar için ise matlık feci.  On beş milyonun çok ciddi bir kısmının bu matlığın /yumuşatmaya gerek yok/ bu ışıksızlığın girdabında bulunduğunu yazık ki kabul etmemiz gerekiyor. Şehre bir çıkış bulmaya, yaşamının yönünü değiştirmeye, kendi iradesiyle yolunu bulmaya gelmiş gençlerin çoğu, ilk yıllar birer “Brit” değil midir? “Yalnızlıklarından kusacak” hatta “yalnızlıktan ölecek” raddeye gelmemiş midir çoğu? Sonraki yıllarda, yani memleketlerinden temiz –yaşça çok daha genç – bir aile kızıyla evlenip buraya yerleşen ve artık yalnızlıklarını iki kişilik, daha sonra da cemaat halinde yaşamazlar mı / yaşamadık mı?

Evet bu şehri severiz, aşığızdır da… Ama bu şehir biraz da şımarık bir sevgili değil midir, insafını kaybettiğinde / ruhunu şeytana sattığında… bu şehir biraz da filmin sonlarına doğru Zeynep’in Amerika’dan gelen iş teklifine olumsuz cevap vermek için Kaan’a “Bana gitme de! Der misin? –G harfini genzinden çıkaramayıp yutarak  – .itme de…” emrivakiden  yakarışa oradan çöküşe evrilen (bu bir karşı evrimdir, gelişim değil yıkım söz konusudur) konuşmasına karşılık Kaan’ın verdiği, aslında vermediği cevabı vermez mi sevenlerine; anlamsız bakışlar, bir başka bakışta hiçbir şey ifade etmeyecek manzaralar, aidiyetler, geceler, yaşantılar, yaşanmışlıklar…

***

Belki biraz da oyuncuların hissettirdiğinden bahsetmek gerek.

Ta Bir İstanbul Masalı’ndan beri yüzünde bir şeylerin (ifade, anlam, organ ..) eksik olduğunu düşündüğüm Ahu Türkpençe, bohem kafadarlardan Kaan’a aşık, ama ona göre “tutucu” denebilecek (babasını Kaan ile tanıştırma fikri de nedir!) bir mimar. Victor E. Frankl bugün yaşıyor olsaydı şehir kadınlarının yaşadığı bu paradoksa “çelişik niyet” der miydi bilemem. Ama sanki, filmin ilerleyen dakikalarında Mete’nin de ifadelendirdiği tuhaf bir fikiroynaklığı (fikr i sabit kavramına karşıt üretme çabası) içerisinde çoğu kadın; sizinle bir gelecek düşünmeyeceği belli olan bir adamla onun istediği şekilde birlikte olup ilişkinin ilerleyen zamanlarında olayı ciddiye bindirmeye çalışmaktan bahsediyorum. Tanıştıklarında arzulu, isteyen,  tam da Kaan’a gidecek rahatlıktaki kıza, Zeynep’e hayat veren Ahu Türkpençe başarılı bir iş çıkarmış.

Nejat İşler’e de, Brad Pitt’e karşı beslediğim olumsuz duygulardan vardı bende. Ancak Semih Kaplanoğlu’nun Yumurta’sında kendine karşı yumuşadı bakışım,  bu filmde bütünüyle kabul ettim ki Nejat İşler büyük oyuncudur. Hatta şimdi şimdi düşünüyorum da, sanırım genç dönem Jack Nicholson’umuzdur o bizim. Erkeklere ukala, şımarık, itici gelen ama bu rollere çok iyi hayat veren.

***

Hasılı, vizyona girdiğinde gerekçesiz nedenlerle görmediğim Kaybedenler Kulübü filmi için gecikmiş bir saygı duruşudur bu yazı.

bugün 0, toplam 275 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• ktunel
• k tünel
• ktunell
• k tüneli
• k tüneli com

Balık kılçığı, kuş kanatları yahut insan anatomisini andıran yapıların taşıyıcı sitemleri akıllara ziyan. Kolon kirişle işi yok bu adamın, sırf kabuğa taşıtıyor sistemi.

Calatrava imzalı birkaç yapı:

bugün 0, toplam 95 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• doğadan esinlenilen mimari yapılar
• doğadan esinlenerek yapılan binalar
• doğadan esinlenilen binalar
• kuş kanatları
• postmodern yapılar

Dikkat ederseniz burada çevirmene duyulacak sevgi veya nefret nötrdür. Hiç bahsedilmemiştir. Çünkü hiçbirimiz bir kitapla muhatap olurken çevirmenine dikkat etmeyiz. Çevirmenlerin bu kadar önemli rollerine rağmen her daim edebiyat dünyasının gizli kahramanları olmuşlar ve hep öyle kalmışlardır. Hiçbir zaman meşhur bir çevirmen tanınmamıştır.

Ama çevirmek aslında kitabı yeniden yazmaktır. İnanmıyorsanız çok basit bir metni başka bir dile ya da başka dilden basit bir metni Türkçeye çevirmeye çalışın. Bahsettiğim kendi okumanız ve anlamanız için yapılmış çeviri değil yalnız. Çevirirken o metni okuyacak muhatapları da, o muhatapların seviyelerini, yapılarını da göz önüne almalısınız. Çevirdiğiniz metin ister Türkçe’de isterse çevrilen dilde anlaşılır olmalı.

Tüm buralara nereden geldim diye merak edecek olursanız şu anda sabırla Persons of Interest isimli dizinin 1 nci sezon 2 nci bölüm çevirisini bekliyorum. Beklerken çevirmene yavaşlığından dolayı kızdığımdan İngilizce altyazıyı indirip “Topkapı Sarayı Tezgahtarları” seviyesindeki İngilizcemle çeviriye giriştim ve daha 50 nci repliğe gelmeden pes ettim. Sonrasında ise Yunus Emre’nin;

Bu dünyada bir nesneye
Yanar içim, göynür gözüm
Yiğit iken ölenlere
Gök ekini biçmiş gibi

dizelerini Flickr’da bulunan Bulut Tarlası isimli  fotoğraf altyazısının yabancı ziyaretçilercede anlaşılması için bir çabaya girdim. Sonunda şöyle bir şey ortaya çıktı ve acaba olmuş mu diye merak içindeyim?

To an object in this world
My heart is burned, my eyes cried
Deaths while to valiant;
Sky-wheat has such as the harvest

bugün 0, toplam 19 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• bir zamanlar anadoluda muhtarın kızı cemile

Birkaç seçme fotoğraf.

Aşağıdaki ufaklık ta Serdar’dır efendim, iki sene önceki hali. Artık büyüdü tabii, okula başladı bu sene.

bugün 0, toplam 28 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• amatör fotoğrafçı
• vücut fotoğrafları amatör

Pegasus

Bulut Tarlası

Bulutların Üstünden

Güneş Doğuyor

Güneş Doğuruyor
(Doğarken inandınız da, doğururken neden inanmıyorsunuz?)

Günışığının Oynaşması
(Çok güzel arka plan oluyor, ben denedim ve kullanıyorum ;) )

Bu da bonus!!!
Şaşırmaca!
Kim bilir neye bu kadar şaşırdı Meleğim?

bugün 0, toplam 31 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• amatör fotoğrafcılık
• leyla ile mecnun fotoğrafçılar
• GÜZEL ARKA FON
• melegim yazısı
• güzel arka fon resimler

bugün 2, toplam 220 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• bir zamanlar anadolu\da muhtarın kızı
• bir zamanlar anadoluda MUHTARIN KIZI
• bir zamanlar anadolu muhtar
• bir zamanlar anadoluda cemile
• bir zamanlar anadolu da yorumlar

“Bildiğini okur kalbim artık ne anladıysa”  Z. Arkan

bugün 0, toplam 19 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• bazıları çok
• bazıları vardır
• ibrahim tenekeci senden başka kimim var
• sana kinim vardır elbet senden başka kimim var

Kim çoktan ölmüş, kim diri kendi cehenneminde?”

Şarkının adı Arafta. Ben dinlediğimde araftaydım. Bir araştırma esnasında değdi kulağım onun tınılarına. Siz hiç dinlediniz mi sahi? Ben dinledim. Yetinmedim tabi tek şarkıyla. “Söylese o ben söyleyemem” i dinledim sonra. Sonra Filler ve çimen, Hercai menekşe, Kül hece, Şüpheli şarkının şairi… derken netteki tüm şarkılarını ezberime aldığımı fark ettim.

Albümü çıkmamıştı sözleriyle tanıştığımda. İnternette kendisine bir hayran kitlesi oluşturmuştu ama. Sabırsızlıkla albüm bekleyenlerin yorumlarını okudum, şaşırdım. Sözlerden etkilenmiştim tamam da yalnızım sanmıştım. takipçileri varmış.

Birkaç arkadaşıma dinlettim. Hiçbir açıklama yapmadan sadece dinlettim. Sesini beğenmediler. Sonra sözlere kulak verdiler. Uzaklara dalan oldu gördüm. Görünce, sizi de etkiler mi diye merak ettim.

Şimdilerde bir albümü bir de klibi var. görünüşe göre oldukça da heyecanlı. Bir deneyin, dinleyin derim. Neşeniz yerindeyse Matiz’in Şarkısı, asilik damarınız kabarıksa Barışırsa Ruhum, efkar bir nefes gibi ensenizdeyse belki Arafta belki Filler ve Çimen iyi gelir size. Aslına bakarsanız hiç anlama ruh hallerinden. Belki’si size kalmış. İçimde kalmasın da sizde kalsın. Ama… Siz de benseniz eğer “Seni ağladık aynı kahvenin köşesinde, günlerden pazartesi” derken bulabilirsiniz kendinizi. Sevgilisine “sihrim, sahim sarhoşluğum” diyen bir insan evladı olur çıkarsınız belki de.

Hoşça bakın zâtınıza.

bugün 6, toplam 862 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• mabel matiz merak ediyorum şarkı sözü
• mabel matiz merak ediyorum şarkı sözleri
• Mabel matiz merak ediyorum sozleri
• mabel matiz v
• mabel matiz merak ediyorum