O, Tacsiz Kral…

Gunumuzdeki medya yildizi Arda’lar ve Emre’ler profesyonel, kombine alip pahali localardan mac izleyenler musteri, olmus baskanina hakaret edilmesine tepki gosterenler “capulcu” olunca, futbolcu da profesyonel oluyor tabii ki. Halbuki futbol romantigi her hafta, takiminin maci kaybedecegini bile bile biletini alir, tribune gider. Gidemezse dizini kirip oturur, TV’den izler. Kahrolur. Bir daha izlememeye ellinci defa karar verir. Ertesi hafta yeniden TV basina gecer.

Yine ayni sebeple ne kadar batirirsa batirsin Hagi’ye de kizamiyorum. Ben o adami hala, 90. Dakikada Bilbao’ya attigi gole cocuk gibi sevinmesiyle hatirliyorum. Yine Hagin’nin Leeds deplasmaninda Hakan Sukur’e o ara pasi atmasiyla ayaga kalkmis yine onun Arsenal macinda attigi yumrukla koltuklarimiza gomulmustuk. Varsin simdi bu takimi su rezil halinden kurtaramasin, varsin sirf cenemizi kapatmamiz icin “Adnanlar” tarafindan takimin basina getirilmis olsun. Ona gelinceye kadar su takimda yatacak yeri olmayan o kadar insan evladi varken, takimin basina geldigi gun ”Hagi budur, Hagi calisir” diyen birine sirtini donemez “futbol romantigi.”

Ancak futbol sadece basari ve paradan ibaret olali beri romantikler pek ragbet gormez oldu. Insanlar artik sasaali transferleri ve milyon dolarlik kramponlari arzularken, basari gelmediginde de herkese kizmayi, takimlarini birakmayi marifet sayiyorlar. Ben yine bu aksamki Galatasaray-Fenerbahce maci icin TV basina gececegim gibi, onumuzdeki hafta da takimimi takip etmeye devam edecegim, skordan bagimsiz olarak.

bugün 0, toplam 15 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• fb ve gs
• gs fb kramponları
• gs ve fb
• fb gs kafa futbolu
• gs fb kafa futbolu

Neyse, Türkiye’nin tek büyük futbol takımı olan Galatasaray ben ufakken bir transfer yapmıştı. Gazetede hülle yoluyla futbolcunun alındığı söyleniyordu. Benim kafamda hülle yöntemi şöyle canlanmıştı. İki takımın başkanları beraberler, futbolcuyu veren başkan alan başkana futbolcuyu veriyor ve “hülleeeee!” diye bağırıyor. Bir kargaşa falan var ortamda. Hani ortaokul lise dönemlerinde erkeklerin birbirlerine yaptığı karambol, mokoko vs. gibi şeyler var ya. Öyle bir ortam yani. Hülleeeee!..

İşte ben bu yöntem herhalde böyle bir transfer gibi bir şeydir diye düşünmüştüm. Hülleeee diye bağırarak alınan bir şey. Bunu mantıklı bir şekilde düşünmüyorum da, bunun gibi bir şeyi çağrıştırdı işte. Yaşım da ufak. Ben bunu anlatmak istedim.

bugün 0, toplam 7 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• hülle transfer

Basketbol zengin sporu ya, beyefendiler oturup izleyeceklermiş… Yanlarına kız arkadaşlarını getirmişler, efendi gibi maç izliyorlar. Milli futbol takımımız maçı erkek erkeğe izlerken nasıl coştular, ama Sırbistan maçında Arda Turan’a bakıyorum, Sinem Kobal’ın yanında kuzu gibi izliyor maçı. Öf!

Maçtan sonra Tayyip Erdoğan ve Abdullah Gül’ü ıslakladı bir de krolar. Arkadaşım maç boyu o ıslıkları Amerika’yı baskı altına almak için kullansanıza. Neyseki bu tip adamların bu densizlikleri 1 değil 5 değil 10 değil, alıştık artık millet olarak hoşgörüyoruz.

Nerede nasıl davranması gerektiğini bilmiyor bu godamanlar, hepsi kro. Neyseki aslanım Hidayet arayıp özür dilemiş, bu kroları kusuruna bakma demiş.

In conclusion, takımın seyirciye sürekli teşekkür ettiğine bakmayın, basketbol moda oldukça, basketboldan anlamayan bilinçsiz seyirciler doldurmaya başladı tribünleri. Kadınlar hemen oralarda da süslenip boy göstermeye başladı. 10 sene önce seyirci oyuncuları 24 saniye biterken bile uyarırdı. Rakibi kızdırmak için ellerinden geleni yapardı. Dün rakibi korkutup, bizim çocukları cesaretlendirebilseydik, dünya şampiyonuyduk. Bu gerizekalı godamanları maça almayın ve benim gibi (ayrıca 2 arkadaşım daha var) profesyonel seyirciler koyun oraya. Takımımıza destek vermek için kimi yuhlamamız gerektiğini iyi biliriz en azından.

bugün 0, toplam 8 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• kro adam
• kıro tip

Rijkaard’ın ülke futboluna çok faydası dokunacağını yazmıştık.

Ancak şimdi şapkaları önümüze alıp düşünme zamanı!

Rijkaard’ın kendi hocalarımızdan, Türk hocalarımızdan, öz değerlerimizden nesi fazla?

Sabri’nin kanat oyuncusu olmadığını bilmiyor mu Rijkaard!

Bu Hollandalı’ya birisinin Sabri’nin kanat oyuncusu olmadığını, top kesemediğini, orta yapamadığını, pas dağıtamadığını öğretmesi lazım! Hollandalı Sabri’yi oynatarak hem adamı yakıyor hem de takımı!

Sadece Sabri konusunda mı hatalı!

Keşke öyle olsaydı!

Dakika 70… Galatasaray mağlup durumda, oyuna kim giriyor kurtarıcı olarak?

Sakatlıktan yeni çıkmış Mustafa Sarp.

Kenarda ise golcü Nonda bekliyor.

Rijkaard futbolun temel felsefesinden bihaber görünüyor:

“Sahada ne kadar çok forvetin varsa, gol atma şansın o kadar yükselir.”

Çıkan oyuncu kim peki? Sabri!

Oynadığı süre içerisinde takımın en iyisi olan ve sağ kanatta harikalar yaratan Sabri çıkıyor ama 33 yaşına merdiven dayamış Kewell sahada ayakta zor duruyor.

Kendi öz değerimiz Sabri çıkıyor. İşte Galatasaray o anda kaybediyor.

Belki Sabri bir top kesecek içeriye, bir orta açacak, bir hücum başlatacak ve Galatasaray mağlubiyetten kurtulacak!

Rijkaard bunu istemiyor anlaşılan.

Hollandalı hocanın ne istediğini anlamak gerçekten çok zor.

Ama Galatasaray’ın iyiliğini istemediği kesin.

Benden söylemesi…

Not: Ahmet hocam yazısında değinmiş ve destek beklemiş, değinmemek olmaz, Bakırköy belediyesi çok güzel bir çalışmaya imza atmış, her okula bir futbol kalesi kampanyası. Teşekkürler Sadri başkan, teşekkürler Bakırköy halkı!

bugün 0, toplam 2 defa okundu...

Dün medyanın attığı bir başlığı diline doladı Rıdvan. Büyük maçlardan önce teknik direktörleri birbirlerine çarpıştıran alışılagelmiş bir başlık: “Denizli Daum’a Karşı” Rıdvan’ın futbolun takım oyunu olduğunu söyleyip incisini patlatıyor: Başlığa bak, adamlar sanki tavla oynuyor. 

bugün 0, toplam 0 defa okundu...

yazan: DeLi

Süperliğin ikinci yarısı ile başlayan heyecan devam ediyor. Öylesine ki Beşiktaş’ın kazanmasından daha ziyade, Fenerbahçeli taraftarların puan kaybetmesini beklediği bir karşılaşma; Denizlispor Galatasaray mücadelesi. Sizler için bu maçın analizini yapmak istedim.

Denizlispor bu sezon kendi sahasında oynamış olduğu hiç bir maçtan gelibiyet ile ayrılamadı. Sahasında 4 puan toplayan ev sahibi ekip sadace 4 beraberlik elde etmiş. Galatasaray ise dış sahadan sadace 3 malubiyet ile ayrıldı. Ayrıca aralarında oynanan 37 karşılaşmadan; 24′ünü galatasaray galip kapatırken, 5 maçta ise maglubiyet ile evine geri dönerken ,8 maçta ise eşitlik bozulmadı. Ligin ilk yarısında galatasaray evinde Denizlispor’u 4-1 mağlup etmişti.

Teknik direktörülüğünü Hakan kutlu’nun yaptığı Denizlispor ikinci yarıda takviye yapmış liğde kalma yolunda sonuca yönelik futbol oynayacaklarını beyan etmişleri. Fakat geçen sezon kıl payı liğde kalan Denili bu sezon bana göre işi bayağı bir zor,Hele ki Rakibi Galatasaray ‘ın hiç puan kaybetmeye niyeti yok iken.

Birde tahmin yapalım; ilk yarısı 1-0 ikinci yarısınıda siz tahmin edin : )

bugün 0, toplam 2 defa okundu...

Bugün, metroyu beklerken bir düşünce aldı tabi. Dünyanın başka bir yerinde; bizimle aynı oksijenden beslenen, aynı gökyüzündeki yıldızları seyreden, aynı hayallere dalan insanların bazısı enkaz altında can çekişirken, bazısı açlıktan veya hastalıktan yaşam mücadelesi verirken, bizler onlara “yardım etmek için” eğleniyorduk. Düşüncesi içimi ürpertti tabi. Sonuçta organizasyon amacına ulaşacaktı ve bu akşam şahit olduğum gibi 50.000 kişiden gelen meblağ doğrudan hibe edilecekti ama peki etik?

Stada gittiğimizde belli bir süre futbolcuları beklememiz gerekti. Hepsinden öte Hagi orada olacaktı. 90′lar tüm ihtişamıyla sahada yerini alacak, eski günler birer birer yad edilecek, her hareketlenme bizi bir benzerini aramak için hafızalarımızın arşivine sevkedecekti. Maçtan önce Türk Bayrağı ile canlı yayında görünmemiz de (Türkiye’den izlendi mi bilmiyorum ama Portekiz’de canlı tanıklık edenler var) cabası oldu. Sonra maç başladı ve rüya gerçeğe doğru harekete geçti. Zidane, Barthez, Thiery Henry, Popescu, Kaka, Nuno Gomes, Figo, Rui Costa, Edgar Davids, Patrick Kliuvert, Hagi, Saviola, Lehmann ve daha şimdi halen olayın şokunda olduğumdan aklıma gelmeyen isimler… Hem de hakem Collina. Gerçekten de unutulmaz bir geceydi. İçimdeki karmaşık duygularla ikametgahıma geri döndüm ve şimdi sıcağı sıcağına paylaşıyorum. Paylaştım.

bugün 0, toplam 2 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• edgar davids gözlüğünü nerden buluruz

-
Tobias Linderoth Galatasaray’da en cok para kazanan oyunculardan. Hele oynamadan kazandigi dusunulurse en cok kazanan oyuncu bile denebilir. 3.5M Euro bonservisle geldigi takiminda ciktigi mac sayisi uc sezonda toplam (lig-Turkiye kupasi ve Avrupa maclari dahil) tane 17 adet, tam yarim sezon yani. Yillik kazancinin da 1.5M Euro oldugunu goze alirsak mac basina aldigi para da boyle inanilmaz bir miktari buluyor. Ote yandan, bu maclarin bir kisminda 90 dakikayi tamamlayamadigini ya da son donemde genelde son dakikalarda denenmek icin oynatildigini dusunursek 90 dakikaya dusen miktar daha da korkunc boyutlara ulasiyor. Iste bu yuzden Linderoth Galatasaray kulubunun ve tarafarinin yedigi en buyuk kaziktir. Hem parasal olarak hem de kendisinin varligi dusunulerek yatirim yapilmayan orta saha yuzunden buyuk bir kaziktir. Bu oyuncu taraftara da kazik atmistir zira bilmem kacinci iyilesti haberinden birinde bir televizyona roportaj vermis ve takima/ taraftara borclu hissedip hissetmedigini soran bir gazeteciye “hayir” cevabini verebilmistir. İste bu sebeplerden taraftar da iyi bir kazik yemistir kendisinden.

-

Gerci galatasaray taraftari aliskindir zaten boyle beklemelere. 1-2 sene oncesine kadar Cafercan Aksu ve Ozgurcan Ozcan’in yapacagi patlamayi bekliyordu bu taraftar uzun bir sure. Sonra Ugur Ucar’in sag bekte cok iyi bir performans gosterirken futbol federasyonu tarafindan bir Konya deplasmaninda, buzlu sahada sakatlanmasini da hatirlar taraftarlar; Ugur’u da uzun sure beklemisler ve simdi iyilestiginde de iyi bir kredi verdiler kendisine. O da cepten yiyor simdiye kadar. Bir de tabi 3 yildir patlama yapmasi icin A takimda tutulan Aydin Yilmaz vak’asi var ki onunki sakatliktan degil hatirdan kaynaklaniyor. Yine bir soguk ve karli konya gecesinde attigi 90. Dakika golunden beri yeni “Arda Turan” muamelesi yapiliyor kendisine ve ha patladi ha patlayacak deniyor. Belkide “deniyordu” dememiz lazim artik. Zira devre arasinda takimdan gonderilecek isimler arasinda kendisinin de adi on siralarda gecmeye basladi. Bu Konya’nin havasi Galatasaray genclerine ugurlu gelmiyor demek ki…

bugün 0, toplam 4 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• linderoth

1994 yılında dünya kupası ABD’de yapılmıştı. Maçlar gece yarısı oynanıyordu Türkiye saatiyle. Avrupa’dan da izlenebilsin diye maçları neredeyse öğlen sıcağında oynatıyorlardı ancak yine de olmuyordu. Elimde bir ajanda, takım kadrolarından maç özetlerine kadar yazdığımı hatırlıyorum. İtalya ile Brezilya arasında oynanan final maçını VHS kasede kaydetmiştik. Üstelik maç uzatmalara ve penaltılara gidince, evdeki Rambo 3 kasedini feda etmiştik kaydetmek adına. Arşivci bir aile değiliz de, o zamanlar babamla abimin ortaklaşa bir arşivcilik hastalığı tutmuştu. Fikir ilk kimden geldi, bilmiyorum. Neticede, evde “dünya kupası” sezonu ilk ve son kez böylesine coşkulu yaşandı. 98′deki kupada, final maçını bile izlememiş; 2002′dekinde ise ben yatılı okulda olduğumdan ailecek bir araya gelememiştik.

Futbolla ilgimiz, babamın amatör bir spor kulübünün başkanı olduğunda daha da ileri gitmedi. Zaten gençliğinde sporla uğraşmış, hatta bir dönem TED Koleji’nin basketbol takımına antrenörlük yapmıştı babam. Biz de ailecek futbola ilgiliydik işte; her Türkiyeli aile kadar.

Babamın futbolla biraz daha fazla ilgilenmesi bize dünya futboluna entegre olma imkânı sağlamıştı. Daha çocuk yaşta, İsveç milli takımının kadrosunu sayabiliyordum. Brezilya’nın şimdiki teknik direktörü Dunga’yı iyi bir orta saha oyuncusu olduğu dönemden iyi tanıyordum. FC Barcelona’nın kadrosunda her yıl beliren iyi bir Brezilyalı oyuncuyu, sonraki yıllarda büyük paralara transfer olurken takip edebiliyordum. Büyük Ronaldo (Christiano Ronaldo’ya eskiler olsaydı küçük Ronaldo derdi çünkü) Barcelona’da leblebi gibi gol atarken, izliyordum. O zamanlar, şimdiki gibi, Avrupa liglerinden maçlar canlı yayınlanmazdı üstelik. Bir şekilde arar bulur, izlerdim. Hagi’yi, Stoichkov’u Barcelona’da yan yana yedek kulübesinde otururken görmüştüm.

Barcelona, defans futboluna bir isyandır

Sonra futbol çok değişti. 2004 yılında Yunanistan Avrupa Şampiyonu olduğunda, gol yemeyen takımın, gol atabilen takımdan kat kat üstün olduğu söylendi. Hatırlıyorum da, 2006 dünya kupası bu tatsızlıklarla başlamıştı. Zinedine Zidane’ın İtalyan defans oyuncusu Materazzi’ye attığı kafa, aslında defans futbolunda ısrar eden bir döneme isyandı benim için. Gol yememek için, rakip takımın etkili oyuncularını yıldırma politikası uygulayan takımlara haddini bildirmekti.

Nitekim, o yıldan sonra İspanya’da farklı olaylar olmaya başladı. FC Barcelona, genç takımının başına eski yıldızı ve takımdan gelip geçen herkesin saygı duyduğu bir ismi Josep Guardiola’yı getirdi. Aynı sene, Ronaldinho isimli yıldız topçu takıma kazandırıldı ve Arjantinli harika çocuk Leo Messi ile birlikte oynamaya başladı. Her şey iyi gidiyordu ve Frank Rijkaard’ın takımı kupaları toplamaya başladı. Ne olduysa, ondan sonra oldu. Balon çabuk söndü. Önce Ronaldinho’nun formsuzluğu, ardından gelen başarısız sonuçlar, Rijkaard’ı koltuğundan etti.

Yeni dönem, “Futbolun kaybolan ruhunu yakalamak” olarak nitleyeceğim bir açılıma gebeydi. Guardiola as takımın başına geldi, altyapıdan genç oyuncular takıma monte edildi, Ronaldinho gönderildi. Guardiola’nın karizması takımı bir arada tutuyordu muhakkak; bir başka ayrıntı da Guardiola’nın geçen seneki Şampiyonlar Ligi yarı finalinde son dakikada gelen gole çocuklar gibi sevinmesinde gizli. Guardiola ile birlikte takım adeta zirvede yalnız bir kahramana dönüştü. Aslında 2003′ten bu yana kulübün Başkanı olan Joan Laporta’nın “siyasi” duruşu da etkiliydi. İspanya Krallığı’nın özerk bölgelerinden Katalonya’nın sembolu olan kulüp, Laporta’nın özgürlüğü için çalışdığı Katalonya’ya neredeyse bütünleşti.

Sahada “futbol oynamak”

Ancak FC Barcelona’yı bugün futbolun zirvesine taşıyan özellikler sadece bunlarla sınırlı değil. 90 dakikalık mücadelelerde yapılan oldukça önemli hamleler var. Bir kere Barcelona futbolun ruhunu yeniden gösterdi; yani 11 kişilik bir takımınız var, topu alıp bir an önce, etkili bir biçimde rakip kaleye atmanız gerekiyor. Bu basit denklemi, topu her kaptırdığında tekrar almak için mücadele ederek tamamladı. Her maç neredeyse maçın tamamında %60 ve üstü topa sahip olma oranıyla oynayarak, futbolcunun asıl işinin topla oynamak olduğunu bir kez daha ispat etti. Yunanistan’ın futbol tarihine hediyesi olan “defans futbolu” kavramını yerle bir ederek, her an hücumu ve pas yapmayı düşünen, bunun yanına bireysel yetenekleri ve zekice taktikleri koyarak oynayan bir takım vücuda geldi.

En önemli meselelerden birisi de, takım içindeki sorunlu isimlerin ayıklanması oldu. Ronaldinho’dan sonra, bir türlü durulmak bilmeyen sıkıntılarıyla Samuel Eto’o da takımdan uzaklaştırıldı. Takım, doğuştan Barcelonalı Xavi ve Iniesta ikilisine emanet edilirken, Messi’nin arkasına Dani Alves, ileri uca da şu andaki tartışmasız en “etkili” forvet elemanı olan Zlatan İbrahimovic getirildi. İzleyicinin ilgisini çekmekle kalmayan FC Barcelona, kasasını doldurmayı ve futbolun sadece endüstri olmadığını gösteren anlaşmalarıyla da adını duyurdu. Formasına reklam almamaya direnen takım, UNICEF’in adını duyurmak için göğsünde onun amblemiyle maçlara çıktı.

Demem o ki; futbolu korkakların oyunu olmaktan çıkaran ve sürekli savaşan bir ruhla işini en doğru biçimde yapan bir takım için Laporta ve Guardiola ikilisine ne kadar teşekkür etsek azdır. Onlardan sonra da, Xavi-Iniesta ikilisi gelecektir. Maradona da dahil, dünyanın gelmiş geçmiş en zeki oyuncusu olan Messi’ye de kucak dolusu sevgiler…

[*] Başlıktaki “mes que un club” ifadesi “Bir kulüpten ötesi” olmakla birlikte takımın resmi sloganıdır. Hakkı da verilmektedir bu büyük lafın…

bugün 0, toplam 9 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• guardiola
• messinin şimdiki resmi
• guardiola stoichkov kavgası
• Josep Guardiola
• messi gol atarken

Ilkokula gidiyordum. Babam o zamanlar mesaiye kaldigi icin beraber izleyememistik o tarihi maci. cocuk aklimla mac sirasinda hic yerimden kalkmamak icin maca 5 dakika kala tuvalet ihtiyacim olmamasina ragmen, tuvalete gitmis, susama ihtimalime binaen de bir bardak suyu devrilmeyecek bir uzakliga yerlestirip mac saatini beklemeye koyulmustum. Hala hatirlarim o tarihi Manchester United-Galatasaray (3-3) macini ve 15 gun sonrasinda Ali Sami Yen’deki 0-0′lik beraberlik ve sonrasinda babamla zafer turuna cikisimizi. Hatirimda kalan, Galatasarayliligimin baslangici Feldkamp ve Hollmanli o yillara dayanir.

Sampiyonlar Ligi’nin duzenlenmeye basladigi ilk yiliydi ve Turk futbolunun, ilk amaci kurulu$undan bu yana “Turk olmayan takimlari yenmek” olan, Avrupa’daki basarili takimi on eleme macinda seri basi olan ManU ile eslesmisti. O zamanlar sadece 8 takimin katilabildigi Sampiyonlar Ligi’ne katilmak cok zordu; katilmak ayni zamanda ceyrek finale kalmak demekti. Ilk yirmi dakikada yan toptan yenen iki gol “yine mi Ingilizler’den tarihi fark yiyecegiz” diye dusundurmustu o zamanlar. Zira o nesil Turk futbol severleri Ingiltere milli takimindan iceride-disarida iki kez 8 tane yiyen nesildi ayni zamanda. Ancak isler oyle gitmedi ve deplasmanda 3-3, kendi sahasinda da 0-0 berabere kalan Galatasaray tur atlamis ve ilk defa duzenlenen Sampiyonlar Ligi’ne katilmaya hak kazanmisti.

Yazinin girisinde anlattiklarimin aksine o macin ilk 3 golunu kacirmistim, izleyememistim. Yani 2-0 geriye dustugumuz o anlari ve Arif Erdem’in golunu, Umit Aktan’in tabiriyle “dunyanin butun maykillari o topu cikaramaz” denilen golu kacirmis ve ancak macin kalanini izleyebilmistim o zamanlar kabusum olan tezye gezmelerinden biri yuzunden. Evde tek basima kalacak kadar buyuk olmayisim yuzunden ilk yirmi dakikayi hizli adimlarla teyzeme yurumekle gecirmistim. Allah’tan kuzenlerim de maci izliyorlardi ve macin kalanini izleyebilmistim.

Aradan birkac yil gecti ve bu defa Elvir Bolic’in defansa da carpan topu bir kez daha “dunyanin butun maykillari toplansa cikaramaz” noktasina gitmis ve memleket olarak bir Manchester zaferi daha yasamistik Fenerbahce sayesinde. sol kanatta Elvir Bolic topla bulusmustu. Topu sag ayagina alip Allah ne verdiyse vurmus, defansa da carpan top aglarla bulusmustu. Gunler bu maci konusmustuk memleket olarak. Ali Sen’in forsu yerindeydi o zamanlar. “Bir gun bu takim elinde bir Avrupa kupasiyla geri donecek Istanbul’a” demeye kadar vardirmisti iddiasini. ve evet, ben bu maci da izleyememistim.

Ve dun gece… CSKA Moskova’nin Wolfsburg’u 2-1 maglup etmesiyle onundeki ManU macini kazanmaktan baska caresi yoktu Besiktas’in. Yedek takimla cikacagi konusuluyordu rakibin. Ancak deplasmandi ve ManU’nun yedekleri bile Turkiye’de sampiyonluga oynardi her turlu. aradan 10 yil kadar gecmisti. Sahada degismeyen dort sey vardi sadece: yine defansa carpip gol olan bir top, Alex Ferguson, Alex Ferguson’un agzindaki sakiz ve yine gol yemeyen Rustu. Turkler Sir’e kendi sahasinda bir problem daha cikarmislardi. Ferguson’a Turkler ters geliyordu hep bir sekilde. Bana da ManU maclari ters geliyor, bir turlu izleyemiyordum bu tarihi maclari. Gun icindeki islerim yuzunden sadece ilk yari skorunu kontrol ederken Rodrigo Tello’nun bir tane yazdigini gormustum ve macin son dakikalarina eve yetismistim. Ancak internette maci izleyebilecek bir kaynak buluncaya kadar mac bitmisti bile.

Velhasil kelam Sampiyonlar Ligi’nde Galatasaray’a elenen, Fenerbahce karsisinde 40 yil boyunca sahasinda yenilmeme rekorunu elinden birakan, Besiktas karisisinda da 23 maclik kendi sahasinda yenilmeme rekorundan olan ManU, bu Turklerden cektigini baska kimseden cekmemistir herhalde.

bugün 0, toplam 13 defa okundu...

Türkiye’ye gelen bütün futbolcular tribünlerden çok etkileniyor. Tezahürat yapmakta bizden iyisi yok dünyada. Arjantin tribünleri de çok renkli ama Türkiye’deki kadar organize şekilde tezahürat yapılmıyor orada da. Biz de tribünler sanki bir noktadan yönetiliyormuş gibi uyumlu.

Özellikle karşılıklı söylenen tezahüratlar (yarısını stadın bir kısmını söylüyor, ikinci kısmını karşı taraf tamamlıyor… böyle devam ediyor) herkesi çok etkiliyor.

En son Galatasaray-Fenerbahçe derbisini de Amerika’da yaptırtmak istemişler. Tabi orada olursa derbinin tadı tuzu kalmaz emin olun. Derbiyi derbi yapan staddaki atmosfer çünkü. Peki biz bu tribünleri nasıl pazarlayabiliriz.

Benim 3 büyüklere önerim şudur. Derbi maçları için, yurtdışındaki futbol tutkunu iş adamları için özel bilet yaptırtsın. Uçakla İstanbul’a getirip, stadda ağırlayıp, derbi maçlarının müthiş atmosferini onlara gösterip, maç sonrası gerekirse futbolcularla tanıştıracakları paket programlar hazırlasınlar. Tanesi 8-10 bin dolara satılabilecek paket programlardan kısıtlı sayıda olacak.

Her derbi için 100 tane hazırlansa, 1 milyon dolar eder bir derbi için. Hem de Türkiye liginin güzel bir tanıtımı olur. Bir kaç maça gidenler bizdeki tribünlerin ne kadar görülmeye değer olduğunun farkındadır. Zengin bir iş adamı bu deneyimi yaşamadan ölmek istemez bana kalırsa.

bugün 0, toplam 0 defa okundu...

Futbol ile ilgili bir yorum yapmak istersen, hemen Sergen ile ilgili bu cümlelerden birisini kurarsan, masadaki 3-4 kişinin onayını alıp bir muhabbet şahlandırabilirsin. “Sergen yetenekli ama sorunlu ağbi” diye başlayan cümle, masadakilerin başlarını sallayarak onay verdikleri ve seni futbol profesörü gibi hissettirdikleri bir kalıp. Bu kalıp bir dönem Galatasaraylı Lincoln için de kullanıldı. Futbolun kara tarihinde daha kim bilir kimler vardır “yetenekli ama…” girdabında kıvranan.

bugün 0, toplam 11 defa okundu...

Bunlardan en acıklısı şudur: Maçta 1-2 sayı farkla geridesinizdir ve sizin için son atak, daha doğrusu sallama şansıdır. Çünkü 2-3 saniye kalmıştır maçın bitimine. Topu uzaklardan sallamanız gerekmektedir artık. En iyi ihtimalle koçunuz mola almıştır ve yarı sahadan sallamanız gerekiyordur. NBA olsa umudunuz 10′da 1 olurdu belki ama bu coğrafyalarda umut 100′de 1 civarlarında olsa gerek.

O topun girmeyeceğini bilirsiniz, ama topun sallandığı andan itibaren geçen1-2 saniyelik zaman dilimi efsanevi duygular yaşatır size. Biletinize büyük ikramiye çıkacağı heyecanıyla televizyonda numaraları beklerkenki heyecanla aynı. Girmeyecek çünkü o basket. Maçın son anda bir ikilikle veya üç sayı çizgisinin hemen dışından atılan bir basketle çevrildiği çok olmuştur ama yarı sahadan veya kendi sahanızdan bunun yapıldığı pek nadirdir Avrupa’da, Türkiye’de. O yüzden böyle durumlarda basket olmayacağını bilin diye sizi bilgilendirmek istedim naçizane.

Tabi yine de böyle durumlarda ben yine heyecanlanacağım. Belki de girer. Ama zor işte. Ama yine de ihtimal var.

Gördüğünüz gibi boşu boşuna ümitlendiriyorum kendimi yine. Çünkü bu böyle bir durum. Artık 0′a yakındır olumlu sonucun olma olasılığı ama yine de umut edersiniz. Ama olmaz büyük ihtimalle. Neyse, siz yine de ümidinizi yitirmeyin. O girdap duyguyu yaşayın1-2 saniye.

bugün 0, toplam 0 defa okundu...

bugün 0, toplam 20 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• olmuyor
• yalnızlık temalı resimler
• sibel can kisa sac modelleri
• yalnızlık temalı resim
• gariplerin kitabı

Buffon,

Nesta, Mattheus, Roberto Carlos, Cannavaro,

Zidane, Ryan Giggs, Mark Overmars, Maradona,

Messi, Klismann…

bugün 0, toplam 329 defa okundu...

Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar

• gelmis gecmis en iyi 11
• dünyanin en iyi onbiri
• gelmis gecmis en iyi kadro
• dünyanın gelmiş geçmiş en iyi 11\i
• dünyanın gelmiş geçmiş en iyi kadrosu