Osman Zorlu isimli okuyucumuzun anısı:
“Benim ilköğretim yıllarım hep başarı ile geçti. Taaki orta3′e
gelene kadar. Bizim dayıoğluyla aynı sınıftayız. Benim çalışkan olduğumu
bilen dayım bir gün beni yanına çağırdı. “Bundan sonra oğlum senin yanında
sıranda oturacak “dedi. Hani ben çalışkanım ya benim çalışkanlığım
dayıoğluna da bulaşacak o da çalışkan olacak… Nerde…. Neyse tamam
dedim kabul ettim. Dersin hocası da anlayış gösterdi bizi yanyana
oturttu. Bir iki derken bizim plan ters tepti. Benim çalışkanlığım değil
onun tembelliği bana bulaştı. Gel zaman git zaman dönem sonuna yaklaştık
abi bi gün dediler; ki yarın karneler verilecek Allaaaah
dedim. Karnemde bir tana bile üç yok. Hepsi bir iki… Artık suç dayıda mı?
Dayıoğlunda mı? Yoksa bende mi? bilmiyorum.”
bugün 0, toplam 3 defa okundu...












