yazan: Resul Balay Olmak

İnsanı yaman çelişkilerin kucağında maymuna çeviren bir durumdur. Günlerden herhangi birinde, gideceğiniz yere gidebilmek için binmişsinizdir minibüse. Elinizi cebinize atıp -bu nasıl bir fiyakaysa- yapabilmek için fiyakanızı, en büyük paranızı vermişsinizdir şoföre. Bilemem orda alımlı bir ahu mu görmüşsünüzdür, yoksa gaza mı gelmişsinizdir bilinmeyen bir sebeple.

Ancak işte gerilim tam da bu parayı uzattıktan sonra başlayacak, parayı verdikten sonra geçen her saniye sizin için üzeri gerilimle soslanmış bir aksiyona dönecektir. Parayı verip döndükten sonra kendi içinize, o insanın ruhunu delik deşik eden acaba soruları yapışacaktır narin zihninize.

“Acaba” diyeceksinizdir.”acaba lan, acaba ya gelmezse?”

Bu incitici sorgulama anlarına dayanamayacak kendinizi farklı meşgalelerle meşgul etmek için pencereden dışarıya bakıyormuş izlenimi yaratacak, “olum bende para daha çok var ki” imajlı bakışlarla yapay bir neşeye boğacaksınızdır yüzünüzü.

Ancak belki güneş balçıkla sıvanabilecektir, ama ruh tutmayacaktır asla boya. O yüzünüzü yalayıp geçen sahte gülüş, yapay acımadı ki bakışı yerini derin bir kaygıya bırakacaktır.

Bu gergin bekleyiş dakikalarında şoförün yaptığı bütün hareketler gözlenecek, ya “50 milyonun üstüeeaaa” diye bağırır da duymam diye çıtınızı bile çıkarmayacak, şoförün uzattığı bütün para üstlerine ilk defa kamera gören yerli duygulanmalarıyla bakacak, her kuruşu için kiloyla ter akıttığınız paranızla, para üstünüzü sorduğunuzda insanların “vay ayı oğlu ayı, 3 kuruş için rezalet çıkardı” diyebileceği ihtimali arasında sıkışıp sağlam bir azap çekeceksinizdir.

Bu yazı Sizden Gelenler tarafından yazıldı;

Sizden Gelenler – yayınlanmış 136 yazısı bulunmaktadır.

Tüm Yazıları

.

bugün 0, toplam 0 defa okundu...

Bunu okuyan bunları haydi haydi okur:

• Beklemek ve “Beklenen” üzerine… (16)
  Mor Paspas'ın bir altta yazmış...
• Ağırkanlı arkadaşımdan çıktım yola, selam verdim sağa sola (0)
  8 Temmuz 2008 günü güzel birgü...