Bir çocuğu asla ama asla televizyon seyrederken rahatsız etmeyeceksiniz. Normal zamanda duvarlara tırmanan bu canavarlar, tv karsısında uysal birer kediye dönüşüyorlar. Transa girmişçesine kalıyorlar ekran karşısında saatlerce.

Yeğenlerimle çoğunlukla telefonla olduğundan iletişimimiz, normalde önce konuşmak için üçü birbiriyle yarışa giriyorken, ah şu kör olasıca televizyon perde oluyor muhabbetimize.

Geçen gün anneleri, çocukların televizyon seyrettikleri bir zamanda, “teyzeniz sizinle konuşmak istiyor, önce kim konuşmak ister bakalım” diye sorunca, Bahadır(8) kimseye kaptırmamak için atlıyor hemen: “ben en son konuşucam” (burada ablamla kopuyoruz :). Ailemizin yeni nesil filozofu Reyhan(9)’la uzun uzun konuştuktan sonra telefonu en küçükleri Serdar(5)’a uzattığında, küçük sıpa da satıyor teyzesini ve fakat siparişini vermeyi unutmuyor:  “ Konuşmiycam ben şimdi. Sadece traktör istediğimi söyle.”   :)

Bu akşam da annesiyle muhabbet ederken biz, ufaklık ısrarla konuşmak istedi teyzesiyle.

 Serdar:  Alooo :)
  Ayine:  Kimsiniz tanıyamadım?
          S:  Ayine Teyze, Serdar ben Serdaar.
          A:  Serdar mı? Tanıyamadım ya hu, hangi Serdar?
          S:  Hani İsmail babası var ya, o Serdar işte.
          A:  :))))

İlginizi çekebilecek başka yazılar

İlgili yazı yokmuş