Artık “esnafspor‘u” tutuyorum. Kaderimde sarı-yeşiller varmış. Alkol oranı yüksekmiş. Tesadüf diye nitelendirdiğimiz öyle numaralar varmış ki biz takılmışız, düşmüşüz, yerdeymişiz. Kargalar ekinleri yemeğe gelmiş, hiç sesimizi çıkarmamışız.

Esnafspor harbi takım arkadaş. Hani o filmde söylenen gibi “sonbaharda dağlarla çamların arasında görünen yaprakları sararan çınar ağaçları” gibi. Brezilya değil ya bu bizim esnafspor. Gidip bir de maçlarını izlemek lazım. Ama ben maça gidip hiç küfür etmedim. Ben hiç maça gitmedim. İşin aslı ben hiç küfür de etmedim.

Geçen gün bir meşe palamudunu ektim saksıya. Meşe fidanı çıkacak diye hayal ediyorum. Yaprakları olacak, ilerde çocuklar resim dersinde o yapraklardan “yaprak baskısı” yapacaklar. Süngeri sürerken resim defterine ilkokulda yaptıkları patates baskılarını hatırlayacaklar. Bir meşe palamudu böyle tuhaf zincirli hayallere sebep olduğunu biliyor mudur? Yok bilmez o, pat diye düşer ağaçtan. O hiçbir şey bilmez, “meşe palamudu aşkına” çizgi filmler yapılır, o görmez, öylece düşer ağacından.

Belki bir başkası da toplar meşe palamutlarını. Ama ekmez toprağa, bir poşete koyar, poşeti de kapının arkasına. Sonra orada kurtlanır palamutlar. Kurtlar yayılır odanın her yanına. Tombul kurtçukları ezer odanın her yanındaki ayaklar. Sonra iğrenerek çıkarlar odadan. Meşe palamutları görmez ama, dedik ya onlar bir şey bilmez.

Esnafsporla meşe palamutlarının bir ilgisi yok. Ama logoları olabilir. Neden olmasın. Böylece iki tane sevdiğim şey birbiriyle ilişkili olur. Arkadaş olur. Bir renk daha eklenir; kahverengi.

Sarı-Yeşil-Kahverengi dostluğu…

Sonbahar mı geldi nedir?

Yoksa kaçırdık mı yine?

İlginizi çekebilecek başka yazılar

İlgili yazı yokmuş