İşe/okula gidip gelirken ipod şarkı listesi
Sabahları gıy gıy şarkılarla güne başlanır. Uyanık ve ayakta gibi gözüksen de aslında ruhun halen uyuyordur ve sen kendini güne hazırlarken geçiş aşamasındayken bu şarkılar sana yardımcı olur. Evden çıkarken türküler, klasik müzikler, damar şarkılar gibi geneline “slow” müzik dediğimiz ninni kıvamında ve sözlerinin çok önemli olmadığı ve hatta bazen İsmail Y.K.’nın bile araya sıvışmasının söz konusu olacağı ve fark edilmeyeceği yavaş şarkılar dinlenir. Tabi ipod şarkı listesinde kimin İsmail Y.K. şarkısı var onu da bilemem ama geçen gün bindiğim dolmuşta tam 6 kere art arda “bomba bomba, 90-60-90…..” diye bir şeyler dinledim ve 7. kere başa sardığında şarkı kendimden ...
İnsan ölür…
Steve Jobs yazısı değil bu. Tanımam zira kendisini. Ekranlardan gördüğümüz kadarıyla işte. Ürünlerini kullanınca, onunla bir ilişki kurduğumuz hayali, bence asılsız. Gerçi rivayet odur ki, kendisine giden mail'lerin önemli bir kısmını cevaplıyormuş merhum. Gene de ama, Steve Jobs'tan ziyade, insanın ölümlülüğü ile ilgili bir yazı olsun istiyor gönlüm. Bakalım becerebilecek miyim... Aslında her şey güzel başlar. Saygılıdır insanlar birbirine karşı, yeni ve yabancı bir ortamda. Herkes birbirine tebessüm eder. Nazik olunur: "Pardon şunu yapabilir misiniz?", "Afedersiniz vaktiniz varsa bir şey rica edebilir miyim?", "Çok özür dilerim, şunu uzatabilir misiniz?" Sonra? İnsanlar ikili ya da üçlü gruplar halinde ayrışır. Herkesin "en iyi ...
Erkeklerin Derinlikli Sex and the City’si; Losers Club
"Caddeye çıktı. Ağır ağır. İçinde kabaran kederi bastırmak için bir yıldırım zaferi kazanan şüphenin gururuna sarılmak istedi, nafile. Simeranya kızlarını düşündü, faydasız. Kadınlar orada güzel, ince, saf, leylidir. Nafile, nafile.” (Prolog, Yalnızız, Peyami Safa) 1951’de bir kaybeden olmak nasıl bir şeydi? Peyami Safa, Yalnızız’da Samim’in iç karartılarını, yalnızlık duygusunu, insanlardan / şehirden / dünyadan kopuşunu, bunlara paralel olarak kendi küçük dünyasında yarattığı Simeranya’yı o kadar derinlikli anlatırken “kaybeden, kaybedenler” kavramları hiç aklına gelmiş miydi acaba? Bir çeşit erkek muhabbeti içeriği taşırmış filme ismini veren radyo programı. İki kafadar, “birbirinin muhabbetini seven” iki kafadar sanki kamuya açık bir yayında değil, kendi günlük yaşamlarında ...
Uykusuz ve Gevşeklik
İnsana sormazlar mı haftalardır yazmıyorsun, kalkmışsın Uykusuz'daki gevşeklikten bahsediyorsun diye? Ama bahsedeceğim. Bildiğiniz gibi Uykusuz Türkiye'nin (sanırım) en fazla satan ve okunan mizah dergisi. Penguen'deki yazar çizer bolluğu ve belki bilmediğimiz başka sebepler Uykusuz dergisinin doğmasına zemin hazırlamıştı. Benim en beğendiğim çizer ve yazarların kurduğu Uykusuz benim de yeni mizah dergim olmuştu böylece. Umut Sarıkaya başta olmak üzere Uğur Gürsoy, Ersin Karabulut ve diğer yetenek abideleri adeta müptela ettiler beni dergiye. Aklıma geliş sırasıyla küçük bir analizini yapmak istiyorum çizerlerin. Analizime dergide bu aralar kol gezen gevşekliğe de değineceğim. Umut Sarıkaya Favori çizerimdir Umut Sarıkaya, iddiasızlığın ve tevazunun, yeteneğin hesapsızca kullanılmasıyla nasıl bir ...
Gökyüzüne Sövmeyeceksin…
yazan: humour
”Gökyüzünden üstüne ne yağarsa yağsın,gökyüzüne sövmeyeceksin.”
Elif Şafak’ın bir kitabının başında,kitabın ana karakteri yağmurun altında,ayağında topuklu ayakkabılar doktor randevusuna yetişmeye çalışırken söylemişti bu sözü. Ne o İstanbul’un sefil eden yağmuruna ne de etrafından arsızca atılan laflara aldırmaması o zaman bana o kadar vurdumduymaz gelmişti ki bu söz bir anda sokaktaki altın kuralım haline geldi.O zaman İstanbul’a yeni yerleştiğimden olacak, ”Gökyüzünden insanın üstüne en fazla ne yağar ki sövdürecek?” diye düşünmüştüm saflıkla. Sonraki birkaç sene boyunca hepsini tecrübe etme imkanım oldu.
O kadar ki, bazıları artık üstüme düşmeyince yadırgar halegeldim.Eskiden yağmura söven ben, yağmurun mübarekliğine de bizzat inanmış oldum. Baştaki agresif tavırlarım yerini olgun bir aldırmamazlığa bıraktı zamanla.Yağmurdan köşe bucak kaçıp, kedi gibi saçak altlarına sığınan bana ne olduysa gökten yağan her türlü temiz-necis nesneyi,”kısmet” olarak görmeye başladım.Bu kısmetler sayesinde yıkanma periyotlarımda bir sıklaşma, sinir nöbetlerimdeyse kısmi bir artış başgösterdiyse de sonuçta yağan yağmura sövmeyi bırakıp şükreder hale geldim..
Bu yazı Sizden Gelenler tarafından yazıldı;
Sizden Gelenler – yayınlanmış 138 yazısı bulunmaktadır.
bugün 0, toplam 3 defa okundu...
Dünya Alem Duysun Bunu ;
Bir Cevap Yazın
mahrem’de mi geçiyordu bu söz?
Baba ve Piç’te geçiyordu…
ahh karıştırdım :D