Şöyle bir site yapsam. Hergün bir kısa öykü yazsam, her kısa öyküye de bir küçük sponsor. Mesela bi kutu firması sponsorum olduğunda hikaye şöyle olsa. Firmanın adı da Concan olsun.
” O gün Mehmet çok yorgundu ve Concan kutusundan oyuncaklarını çıkarmaya üşendiği için bütün gün top sektirdi…”
Yavaştan başlasam. 10 liraya bir sponsor. Sonra 100 Öyküden sonra coşsa site. Manyak gibi hit alsam. Sonra 100 lira yapsam sponsorluk fiyatını.
Sonra 200. öyküden sonra. Site hepten coşsa. 1000 dolar olsa bir öyküye sponsorluk bedeli. Ama artık haftada bir yazsam kıymete binsin diye. Sonra böyle devam etse. Derken sitenin ingilizcesini yapsam. Aynı şekilde devam ettirsem. Sonra zengin olsam hepten. Dadından yenmez. Üşenmesek de yapsak ya.
Bu yazı Sakin Kafa tarafından yazıldı;
Sakin Kafa – yayınlanmış 193 yazısı bulunmaktadır.
1 Nisan 2008'de kişisel blog olarak yayınlamaya başladığı sakinkafa.com'un kurucusu olan (eski) yazar, kolektif bir şekilde büyümesini sürdüren blogumuzun (fi tarihinden kalma) Ar-Ge Sorumlusu olup blog yönetimini Genel Yayın Yönetmeni Nohut ile birlikte sürdürür(dü). Elektronik mühendisi olan (eski) yazarımız internet, blogging, web tasarımı, pazarlama ve reklam konularıyla yakından ilgilidir. Arkadaşları ve kuzenleriyle vakit geçirmeyi, sinemaya gitmeyi, futbol ve basketbol maçı izlemeyi, seyahat etmeyi ve strateji oyunlarını (Go, Satranç, Age of Empires) çok sever; yaşadığı maceralardan ve edindiği izlenimlerden hatrında kalanları okurlarıyla paylaşır(dı önceden). Ama bir gün site bozulup da açılmaz hale geldiğinde, gece geç saatlere kadar uğraştı ve siteyi yine o tamir etti. (01:45 110125) Şu anda başka bir çalışmaya odaklanmış olan ve çeşitli dolaplar çeviren yazar, yine dev bir projeyle (nefret ediyorum bu kelimeden), sevenlerine merhaba demeye hazırlanıyor. İronik bir şekilde, bunun yine 1 Nisan gününde olmasını planlıyor. (Tabi bu 1 Nisan hangi senenin 1 Nisan'ı olur kendisi de bilmiyor)
bugün 0, toplam 0 defa okundu...
bkz. herkes bi milyon verse adamlari…
sen hafta da bi yazı girsen yeter..!
bu fikrin hala geçerli mi? iyi fikirmiş:)
hasan cola turkasını dikti, biraz fazla kaçırınca boğazı yandı, semraya doğru baktı ve gülümsedi…
semra, ray-ban gözlüklerinin arkasından hasan’a bakarken, onun bu çocuksu tavırlarına ne kadar da alıştığını bir kez daha anladı.
semra, ray-banlarının arkasından baktığı müddetçe hasan bir şey yapamadan bekliyor, şaşkın şaşkın sırıtıyordu… bir müddet böyle devam etti. hasan cola turkasının gazının kaçtığını anımsayınca içini bir telaş kapladı. semra’nın ray-banlarından gözünü ayıramıyordu bir türlü… ne yapmalıyım diye düşündü.. Cebinde son kalan “hüsrevoğlu” kamışı aklına geldi.. sızdırmayan, istediği şekli olan efsanevi kamış…