Erkeklerin Derinlikli Sex and the City’si; Losers Club
"Caddeye çıktı. Ağır ağır. İçinde kabaran kederi bastırmak için bir yıldırım zaferi kazanan şüphenin gururuna sarılmak istedi, nafile. Simeranya kızlarını düşündü, faydasız. Kadınlar orada güzel, ince, saf, leylidir. Nafile, nafile.” (Prolog, Yalnızız, Peyami Safa) 1951’de bir kaybeden olmak nasıl bir şeydi? Peyami Safa, Yalnızız’da Samim’in iç karartılarını, yalnızlık duygusunu, insanlardan / şehirden / dünyadan kopuşunu, bunlara paralel olarak kendi küçük dünyasında yarattığı Simeranya’yı o kadar derinlikli anlatırken “kaybeden, kaybedenler” kavramları hiç aklına gelmiş miydi acaba? Bir çeşit erkek muhabbeti içeriği taşırmış filme ismini veren radyo programı. İki kafadar, “birbirinin muhabbetini seven” iki kafadar sanki kamuya açık bir yayında değil, kendi günlük yaşamlarında ...
İnsan ölür…
Steve Jobs yazısı değil bu. Tanımam zira kendisini. Ekranlardan gördüğümüz kadarıyla işte. Ürünlerini kullanınca, onunla bir ilişki kurduğumuz hayali, bence asılsız. Gerçi rivayet odur ki, kendisine giden mail'lerin önemli bir kısmını cevaplıyormuş merhum. Gene de ama, Steve Jobs'tan ziyade, insanın ölümlülüğü ile ilgili bir yazı olsun istiyor gönlüm. Bakalım becerebilecek miyim... Aslında her şey güzel başlar. Saygılıdır insanlar birbirine karşı, yeni ve yabancı bir ortamda. Herkes birbirine tebessüm eder. Nazik olunur: "Pardon şunu yapabilir misiniz?", "Afedersiniz vaktiniz varsa bir şey rica edebilir miyim?", "Çok özür dilerim, şunu uzatabilir misiniz?" Sonra? İnsanlar ikili ya da üçlü gruplar halinde ayrışır. Herkesin "en iyi ...
İşe/okula gidip gelirken ipod şarkı listesi
Sabahları gıy gıy şarkılarla güne başlanır. Uyanık ve ayakta gibi gözüksen de aslında ruhun halen uyuyordur ve sen kendini güne hazırlarken geçiş aşamasındayken bu şarkılar sana yardımcı olur. Evden çıkarken türküler, klasik müzikler, damar şarkılar gibi geneline “slow” müzik dediğimiz ninni kıvamında ve sözlerinin çok önemli olmadığı ve hatta bazen İsmail Y.K.’nın bile araya sıvışmasının söz konusu olacağı ve fark edilmeyeceği yavaş şarkılar dinlenir. Tabi ipod şarkı listesinde kimin İsmail Y.K. şarkısı var onu da bilemem ama geçen gün bindiğim dolmuşta tam 6 kere art arda “bomba bomba, 90-60-90…..” diye bir şeyler dinledim ve 7. kere başa sardığında şarkı kendimden ...
Uykusuz ve Gevşeklik
İnsana sormazlar mı haftalardır yazmıyorsun, kalkmışsın Uykusuz'daki gevşeklikten bahsediyorsun diye? Ama bahsedeceğim. Bildiğiniz gibi Uykusuz Türkiye'nin (sanırım) en fazla satan ve okunan mizah dergisi. Penguen'deki yazar çizer bolluğu ve belki bilmediğimiz başka sebepler Uykusuz dergisinin doğmasına zemin hazırlamıştı. Benim en beğendiğim çizer ve yazarların kurduğu Uykusuz benim de yeni mizah dergim olmuştu böylece. Umut Sarıkaya başta olmak üzere Uğur Gürsoy, Ersin Karabulut ve diğer yetenek abideleri adeta müptela ettiler beni dergiye. Aklıma geliş sırasıyla küçük bir analizini yapmak istiyorum çizerlerin. Analizime dergide bu aralar kol gezen gevşekliğe de değineceğim. Umut Sarıkaya Favori çizerimdir Umut Sarıkaya, iddiasızlığın ve tevazunun, yeteneğin hesapsızca kullanılmasıyla nasıl bir ...
O.Çocukları (2008)
Yönetmen: Murat Saraçoğlu
Harika bir senaryo. Sevgili Sırrı Süreyya Önder, tebrikler. Adın gibi ne güzel bir senaryo yazmışsın, uzunca şiir gibi yumuşak akan. Beynelmilel gibi. Filmin bitmesini hiç istemiyor insan. O devam etsin, biz ekran karşısında oturup kocaman gözlerle izlemeye hazırız.
Sevgili Demet Akbağ, benim biricik Feriştah’ım. Seni her yerde seviyorum. ‘Olur mu çocuklar ben hep evdeyim’ derkenki deli tavrını da seviyorum. Bu filmdeki rolün de hakkını vermişsin. Gözyaşlarını taa içine saklamış, hatta göz pınarlarını inatla kurutmuş, güçlü olmak zorunda bırakılmış bir kadını görüyoruz. Özgü Namal da iyiydi. (Biri bu kadını durdursun, şimdiye kadar 9 filmde oynamış. Uçuyor). Çocuk oyunculara ise bayıldım. Doğal oyunculuklarıyla afacanlıklar sergiliyorlar. Onları izlemek çok eğlenceli ve umutlandırıcı.
80 ihtilalinden sonra siyasi suçlu olan bir ailenin yurt dışına kaçmaya çalışması konu alınıyor. Tartışmalara açık bir film. Doğu-Batı kültür çatışmasına da yer verilmiş. Töre, çocuk psikolojisi, annelik duygusu, toplum baskısı gibi sürekli gündemde kalan konulara değinilmiş. Sansürsüz doğal akan diyaloglar karşısında hepsine kendi içinde hak veriyorsunuz.
Filmin sonu pat diye bitiyor. Sanki biri hadi çok uzadı artık keselim bir yerden demiş ve öyle bitirmişler. Özgü Namal’ın opera söyleme numarası yaptığı sahnede de gülmekten kendimi alamadım =) Feliçita şarkısı da dilinize dolanıyor. Bir de o dönemin bavullarına bayılıyorum. Sarılı, kırmızılı albenisi yüksek cici bavullar. Puanı 8,5 / 10.
Bu yazı mor paspas tarafından yazıldı;
mor paspas – yayınlanmış 108 yazısı bulunmaktadır.
10 Kasım 2008'de sakinkafa.com'da yerini alan yazarımız aynı zamanda sitemizin editörlerindendir. Yaşama dair bir çok konuyu özgün bakışıyla ele alıp okurlarına aynı yazı içersinde birden fazla duyguyu yaşatmayı bilen mühendis yazarımız; izlediği filmleri, dinlediği müzikleri, gezdiği yerleri ve maceralarını kendine has tarzıyla okurlarına sunmaktan keyif duyar.
bugün 0, toplam 5 defa okundu...
Bu yazı için Google'dan Gelen AramalarDünya Alem Duysun Bunu ;
Bir Cevap Yazın
