İki gündür uzaklarda olduğumdan sorunuza ancak cevap verebiliyorum, mazur görün.
Aslında bu konu biraz şaibeli olduğundan ki ben de yazıda çok fazla değinmek istemedim ama buradaki mantık sizin de kıyısından köşesinden değindiğiniz şu Aristo mantığı.
Form der Aristo, bir şeyin o şey olmasına sebep olandır, çünkü o şey yapılmadan evvel ortaya çıkan “ereksel bir neden” vardır yani amaca yönelik, Aristo’nun dört nedeninden biri budur yani teleolojik olan- . buna heykel, testi vs. örneği verir, mesela çömlekçi testiyi yapmadan evvel bunun içine su konacak diye düşünür ve sızdırmaması için ona uygun bir formu ortaya çıkarır, yani bu form öylesine ortaya konmuş değildir, bu dönem şiirlerinde olduğu üzre. Bu, bahsettiğiniz gibi sığ bir doğallık değil yani.

Mesela Beawolf’a bakın, üç bin mısralıktır, ama var olan o kahramanlığı anlatırken bunu elbette şiir olsun diye yapmıyor, sadece ritmin ve ses benzerliklerinin hem etki alanının daha fazla olduğunu görüyor sanki bir şarkı gibidir çünkü, daha çok hitap eder topluluklara ve dahi doğanın sesidir o ritim zaten, oradan almıştır bir bakıma -ki o ritme duyulan bir ihtiyaç da vardır insanda sürekli- hem de bir sürekliliği sağlamak açısından yani ezber derken kasıt, yaygınlaşmasını sağlamak ,bir yandan da akılda kalıcılık ve daha çok kişiye ulaşması. İlk şiirin olması, şiirin insanı etki altında bırakan ve doğal olana en yakın form olduğunu da gösteriyor böylelikle, ki epik bir dönemden bahsediyoruz, kahramanlıkları yücelten, bunlarla var olan, konuşur gibi de anlatabilirdi hikaye şeklinde ama destan bunlar, yani daha üst bir araca ihtiyaç vardı, farklı bir araca ki o yüceliği insanlarda uyandırsın.
Daha fazla uzatmadan, bu dönemler dediğim gibi bir hayli şaibeli, bakalım çözmeye çalışıyoruz ama:)