“Olmak ya da olmamak, işte bütün sorun bu!
Düşüncemizin katlanması mı güzel
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına
Yoksa diretip bela denizlerine karşı
Dur, yeter demesi mi?
Ölmek, uyumak sadece!
Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü.
Çünkü, o ölüm uykularında
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir felaketleri yaşanır yapan.
Yoksa kim dayanabilir zamanın kırbacına?”

der Shakespeare Hamlet’inde…Karar veremez bir ara, uyanmayıp (etrafında olan bitene) deli rolüne devam etmek mi yoksa uyanıp gerçekten ölüme ve gerçeğe kendini hazırlamak mı? Uyanır ve senin dediğin gibi aya, acı yani trajedi gerçek olur…

aslında ayanın bir devrim fikri aklıma Adorno’yu getirmişti;rüyalarını uyanır uyanmaz kaydeden üstelik de bunu aç karnına yapan interesting adamı.. sebebiyse arkadaşının ona bir halk inanışına göre rüyaların aç karnına anlatılmaması gerektiğini; çünkü insanın uyanık da olsa henüz rüyanın hükmünden kurtulamamış olduğunu söylemiş olması..
elbette rüyalarını yazan bu abiye, halk inanışları napsın..:)

ne diyelim: “Bir rüya anlat, bir okuyucu kaybet.”(Henry James)
ya da : biz de mi yazsak ne yapsak:)