İşe/okula gidip gelirken ipod şarkı listesi
Sabahları gıy gıy şarkılarla güne başlanır. Uyanık ve ayakta gibi gözüksen de aslında ruhun halen uyuyordur ve sen kendini güne hazırlarken geçiş aşamasındayken bu şarkılar sana yardımcı olur. Evden çıkarken türküler, klasik müzikler, damar şarkılar gibi geneline “slow” müzik dediğimiz ninni kıvamında ve sözlerinin çok önemli olmadığı ve hatta bazen İsmail Y.K.’nın bile araya sıvışmasının söz konusu olacağı ve fark edilmeyeceği yavaş şarkılar dinlenir. Tabi ipod şarkı listesinde kimin İsmail Y.K. şarkısı var onu da bilemem ama geçen gün bindiğim dolmuşta tam 6 kere art arda “bomba bomba, 90-60-90…..” diye bir şeyler dinledim ve 7. kere başa sardığında şarkı kendimden ...
Uykusuz ve Gevşeklik
İnsana sormazlar mı haftalardır yazmıyorsun, kalkmışsın Uykusuz'daki gevşeklikten bahsediyorsun diye? Ama bahsedeceğim. Bildiğiniz gibi Uykusuz Türkiye'nin (sanırım) en fazla satan ve okunan mizah dergisi. Penguen'deki yazar çizer bolluğu ve belki bilmediğimiz başka sebepler Uykusuz dergisinin doğmasına zemin hazırlamıştı. Benim en beğendiğim çizer ve yazarların kurduğu Uykusuz benim de yeni mizah dergim olmuştu böylece. Umut Sarıkaya başta olmak üzere Uğur Gürsoy, Ersin Karabulut ve diğer yetenek abideleri adeta müptela ettiler beni dergiye. Aklıma geliş sırasıyla küçük bir analizini yapmak istiyorum çizerlerin. Analizime dergide bu aralar kol gezen gevşekliğe de değineceğim. Umut Sarıkaya Favori çizerimdir Umut Sarıkaya, iddiasızlığın ve tevazunun, yeteneğin hesapsızca kullanılmasıyla nasıl bir ...
İnsan ölür…
Steve Jobs yazısı değil bu. Tanımam zira kendisini. Ekranlardan gördüğümüz kadarıyla işte. Ürünlerini kullanınca, onunla bir ilişki kurduğumuz hayali, bence asılsız. Gerçi rivayet odur ki, kendisine giden mail'lerin önemli bir kısmını cevaplıyormuş merhum. Gene de ama, Steve Jobs'tan ziyade, insanın ölümlülüğü ile ilgili bir yazı olsun istiyor gönlüm. Bakalım becerebilecek miyim... Aslında her şey güzel başlar. Saygılıdır insanlar birbirine karşı, yeni ve yabancı bir ortamda. Herkes birbirine tebessüm eder. Nazik olunur: "Pardon şunu yapabilir misiniz?", "Afedersiniz vaktiniz varsa bir şey rica edebilir miyim?", "Çok özür dilerim, şunu uzatabilir misiniz?" Sonra? İnsanlar ikili ya da üçlü gruplar halinde ayrışır. Herkesin "en iyi ...
Erkeklerin Derinlikli Sex and the City’si; Losers Club
"Caddeye çıktı. Ağır ağır. İçinde kabaran kederi bastırmak için bir yıldırım zaferi kazanan şüphenin gururuna sarılmak istedi, nafile. Simeranya kızlarını düşündü, faydasız. Kadınlar orada güzel, ince, saf, leylidir. Nafile, nafile.” (Prolog, Yalnızız, Peyami Safa) 1951’de bir kaybeden olmak nasıl bir şeydi? Peyami Safa, Yalnızız’da Samim’in iç karartılarını, yalnızlık duygusunu, insanlardan / şehirden / dünyadan kopuşunu, bunlara paralel olarak kendi küçük dünyasında yarattığı Simeranya’yı o kadar derinlikli anlatırken “kaybeden, kaybedenler” kavramları hiç aklına gelmiş miydi acaba? Bir çeşit erkek muhabbeti içeriği taşırmış filme ismini veren radyo programı. İki kafadar, “birbirinin muhabbetini seven” iki kafadar sanki kamuya açık bir yayında değil, kendi günlük yaşamlarında ...
“Yardımcı” Müdür Öğretmen
Tam hatırlamıyorum ama 1. sınıfta arkadaşlarımı yeni tanıdığım zamanlardı. Hep koşardık gülerdik, eğlenirdik. Ne hocalar, ne öğretmenler, ne muallimler gelse durduramazdı bizi. Arkadaşım Velican, Talih, Turkan koridorlarda koşuştururduk. Aman Allah’ım şimdi hatırlıyorum da ne koşuşturmaydı. Gelen geçene çarpar(bilerek), hocalara çarpar kısacası gelen geçen herkese çarpardık. Sonra da özür dilerdik.
Velilere çarptığımızda cevap nedense hep “ne yaramaz çocuk bunlar büyüğünce okulun altını, üstüne getirir” olurdu.
Bir gün Cumartesi Kursu’nda arkadaşlarla koridorda takılıyoruz. Elimiz de silgi kalem. Gelene geçene çarpıyoruz. Kızlara silgi atıp erkeklere kalem batırıyoruz. Ne ilginçtik. Veliler geldiği zaman da çarpıp nanik nanik yapıp kaçıyoruz. Arkadaşlara dedim bu böyle gitmez gelin oyun oynayalım bu sıktı. Bizimkiler “tabi olur ne oynucaz” demediler hemen. “Ya müdür bu güzel ya velilere çarpıp gaçıyoz işte daha zevkli ne olur” dediler. Ben de uslu çocuk adabımla “ya hoca görüp kızarsa”dedim. Arkadaşlar da her zamanki gibi “oğlum sen de hep böyle yapıyon bizim oyunu böyle bölüyon” dediler. Ve başka oyun oynamaya başladık.
İlk okul yıllarının klasiği haline gelmiş “Ebelemeç” oyununu oynamaya başladık. 8.sınıfların katında olduğumuz için nerenin neresi olduğunu bilmiyorduk. Kaybolup gidiyoduk. Ben de nereye girdiğimi bilmeden bir sınıfa bir tuvalete girip çıkıyordum. Tuvalete girdiğim bir anda “napıyosun sen” diye bir ses geldi yardımcı sesle(iğrenç espri oldu ama idare edin) tuvaletin kapısını kilitledim zannettiğim tuvalette bekliyordum. Yardımcı Müdür bir geldi. “Ne işin var senin burda burası öğretmenlerin tuvaleti kapıda da yazıyo”
dedi ve bir tane tokat patlattı. Ben de Yardımcıyı vurgulayarak “Yardımcı Müdür Öğretmenim ben bire gidiyorum nasıl okuyacağım” dedim.
Ve gittim. Sınıfa gittiğimde hem ağlıyor hem seviniyordum. Müdür Yardımcısını küçük düşürdüğüme seviniyordum. Bu neşeyle bu hüzünle kurs bitmişti. Eve döndüm. Aradan yıllar geçti ve size ben bu yazıyı yazdım.
Siz siz olun okuma yazmayı bir an önce öğrenin.
This post was written by
Sitemizin genç yeteneği Ortason'un sitemize girişi "Ortaokul Günlüğü" yazı dizisiyle olmuştur. Sitemize bir orta son öğrencisi olarak gelen "Ortason", okuldaki gözlemlerini bizimle paylaşmış, pek çoğumuzun unuttuğu bir dönemi hatırlamamızı sağlamıştır. Artık bir lise öğrencisi olan Ortason, yazılarıyla bundan böyle lise dönemimizi bizlere hatırlatacaktır.
bugün 0, toplam 5 defa okundu...
Dünya Alem Duysun Bunu ;
Bir Cevap Yazın
Okuma yazmayı öğrenmişsin ama imla hatası yapmamayı öğrenememişsin. “Velilere çarptığımız da cevap nedense…” derken -da niye ayrı bir söyle biz de duyalım. Bu arada yazıyı da çok beğendim komik olmuş:)
yazı fazla abartı olmuş sanki. 1. sınıfta yaptıklarını bu kadar ayrıntılı hatırlaman pek mantıklı değil. tabi hala ilkokula okula gitmiyosan :)
Adımdan da belli olduğu gibi ortaokula gidiyorum… Ayrıca yaşadıklarım gerçekten gerçek:)) Daha dün gibi hatırlıyorum.. O müdür yardımcısını gördüğüm zaman da hep bunu hatırlıyorum:))
iyi rezil etmişsin adamı yediğin tokat mühim değil onun mor olmuş yüzü daha önemli=)