Çocukluğumun yarısı söylenenlere inanmamakla, diğer yarısı da inanmadığım şeylere inanmak için karşı tarafa yemin ettirmeye çalışarak geçti dersem fazla abartmış olmam.
Kültürümüze mi işlemiş bilmiyorum, her türlü yalanı da söylesek, “yemin et” dediği zaman karşı taraf, yalan yere yemin edemeyiz, kem küm etmeye başlarız. Tabi hazır yalanı da uydurmuşuz, bütün o kurmaca da boşa gitsin istemeyiz tabi. Eee o zaman ne yapılır, en alçakça yola başvurulur.
“Emin ederim.”
“Kulağımı Kerim çarpsın.”
gibi ifadelerle yemin ediliyormuş süsü verilir. Karşı taraf bunlara tabi ki hazırlıklıdır ve siz yemin ederken bütün harfler ağzınızdan nizami şekilde çıkıyor mu diye dikkat kesilir. Ama yeterince hızlı söylerseniz belki de kandırmayı başarabilirsiniz.
Bu kurnazlığı ilk kim buldu merak ediyorum. Anonim diyelim şimdilik biz.
Özlü sözlerimiz:
Kulağımı Kerim çarpsın.
Anonim.
Emin ederim.
Anonim.
Valla.
Büyük Anonim, doğrusu vallahidir. Ayrıca “valla billa” versiyonu da mevcuttur.
bugün 0, toplam 3 defa okundu...













“kulağımı kerim çarpsın” iyiymiş baya hiç duymamıştım :D
o esnada ortamda bir adet kerim olsa gör sen şamatayı :D
Yok böyle olmaz, hazır alçalmışken neden ” kulağımı kerim çarpsın ” olsun ?
Doğrusu “kulağını kerim çarpsın ” olsun ki tamamen hasarsız sıyrılalım dimi ?
bi de tek ayagini yerden kaldirrarak ya da iki parmagini birbine çatip arkaya saklayarak edilen yeminler de ilelebet geçersizdir. o yüzden yemin eden kisinin ayaklarindan ve ellerinden ayirmamak gerekir gözleri..
aklimda bi de soyle sacma sahneler kalmis:
-yemin et.
-yemin ederim.
-kuyruk salla.
-(kuyruk sallama hareketi)
ne alaka bilemiyorum..