Onca yillik kotu yonetimden, Cumhuriyetci Bush hukumetinin kotu ic ve dis politikalarindan, yurtdisinda Amerika’nin imajini yerle bir eden aciklamalarindan (Crusade against terrorism), siyahlara karsi yapilan ayrimciliktan sonra, bir tepki olsun diye siyahi bir baskan sececek kadar cesaretli olduklarini gosteren Amerikan halkinin secim slogani oldu “Yes, We Can!” (Evet, Yapabiliriz)……………..

… mi acaba??

Acikcasi yukaridaki gibi bir yazi olsun, demokrasinin merkezi oldugunu iddia eden bir memleketin insanlari, bu duyarliligi gosterip, boyle buyuk bir sicrama yapabilsin isterdik muhtemelen hepimiz. Zira, ne kadar bilincli insan varsa etrafimizda, kuresel gelecek olarak da ileriye o kadar iyimser bakabilmeyi beraberinde getirecek oldugunu biliriz. Zaten futbol literaturumuze “skor yazarligi” olarak da giren, “sonuca gore yorum yapma” melekelerine sahip olmus olsaydik muhtemelen yukaridaki gibi bir yaziyi yazip durumun bundan ibaret ibretlik bir demokrasi dersi oldugunu da iddia edebilirdik. Ancak 2008 Amerikan Baskanlik Secimleri’nin kaderini belirleyen ne Irak Savasi, ne Amerika’nin yurtdisinda yerle bir olan imaji ne de sivil haklarla ilgili yapilan aciklamalardi. Bunlarin hicbiri Obama’ya secimi kazandirmadi aslinda. Secimin galibini belirleyen sey aslinda, ekonominin kotuye gitmesinden baska bir sey degildi.

Zaten secim surecinde yapilagelen anketlere baktigimizda da, secime bir bucuk ay kala, eylul ayi ortalarinda bile John McCain’in birkac puan daha onde oldugunu gorebiliriz. Hali hazirdaki onca kotu politikaya, tarihin en kotu baskani olarak lanse edilen birisinin destegini almis olmasina, bircok acidan Barack Obama’dan daha kalifiye olmadigi kabul edilen birisi olmasina ragmen Cumhuriyetci bir baskan secilebilirdi eger 850 milyar dolarlik bir kredi sayesinde bile tam olarak kurtulamayacagi belli olan bir ekonominin var oldugu ortaya cikmasaydi.
Genel olarak son secimler bircok acidan bir ilke sahne olmus olsa da, genclerden, siyahlardan ve unlulerden buyuk bir destek alan Obama’nin secilmemesi cok da garip bir sonuc olmayacakti. Sonuc olarak, Amerikalilar ilk once ceplerine bakarlar. Harcamalarinin artip artmamasi onlari ilk ilgilendiren meseledir. Kocaman jiplerine harcadiklari benzin parasinin miktari cok onemlidir onlar icin. Binlerce mil otede, yabanci bir devletin topraklarinda oldurulen –resmi rakamlarla- binlerce, -gayri resmi rakamlarla- yaklasik bir milyon insanin oldurulmus olmasi, hukumetlerinin aslinda apacik yalan soylediginin ortaya cikmasi onlar icin karar degisikligine sebep olacak seylerden biri olmayabilir.
Biz Turkiye’deki basin ozgurlugunu surekli elestirir dururuz, dogru duzgun muhalefet olmadigini soyleriz, ama buradaki insanlar Irak’ta kac askerlerinin oldugunu bilmeyebilirler ve bu onlar icin garip degildir. Hukumet cok dogal bir sey gibi butun savas haberlerini dolayli yollardan kontrol edebilir, muhalefet yapan insanlar bile esas muhalefetlerini ekonomi ve ic politika uzerinden yaparlar daha cok. Zira Amerika’nin savaslarini elestirmek tabudur. Butun askerler, savasanlar “War Hero”dur (bir yerden tanidik geldi degil mi…) ve asla elestirilemezler.Insanlar kendi aralarinda yaptiklari gayri resmi muhabbetlerde bile pek agizlarini acmak istemezler bu konularda… Biri demokrasinin merkezi mi dedi?
Evet, ABD bircok acidan Turkiye’den ve daha bircok ulkeden daha demokratiktir ama “Yes We Can” retorigindeki kadar da degil…

İlginizi çekebilecek başka yazılar

İlgili yazı yokmuş