Omega Vibes isimli hoş bir Yunan grup vardır hiç duyanınız var mı? Hatta bir ara Türkiye’den Göksel’le düet yapmışlardı bir şarkıya. “Dünya Barışı” gibi kutsal gayeleri olan bir gruptu. Hala albüm yapar mı, dağıldı mı, dağılmadı mı bilmiyorum. Fakat bende bir albümleri mevcut. 1999 yılında çıkarttıkları Diaspora isimli bir albüm. İçinde çok harika parçalar vardı. Bir kısmı enstrümental olmak üzere, Yunanca bilmediğimden anlamadığım bir yığın güzellik. İnsan anlamadan da o müzikleri sevebiliyor. Çocukluğum hep MTV’nin başında Siyahî Rapçileri dinleyerek geçtiği için, anlamayı önemsememeye başlamıştım zaten. Şimdi anlıyorum da n’oluyor? Hiç… Yine de seviyorum.
Bu grubun şarkıları sürekli televizyonda çalınıyordu 2000′lerin başında. Tabi Omega Vibes adıyla değil, program jeneriği olarak kullanıldı, tanıtım müzikleri olarak kullanıldı, hatta o yıllarda liselerin mezuniyet törenlerine falan gitmişseniz, orada bile duymuş olma ihtimaliniz var. Bizimkinde çalınmıştı mesela. Farklı bir tarzları var aslında. Genelde klavye ve tekno altyapı kullanıyorlar. 2000′lerin başında tekno müziğin henüz suyu çıkmamışken yapılan güzel çalışmaların temeli sayılabilecek özellikler var. Ayrıca yaylı çalgıların resitalleri mevcut bu tekno altyapıların yanında. Hani hem Akdeniz tınıları hem de Endüstri sonrası Batı müziği. Zaten burada bahsedeceğim Diaspora isimli şarkı da, küreselleşmeyle ilgili biraz.
Şarkıda, Yunanistan’dan ve Türkiye’den göçüp Avrupa’nın ya da Amerika’nın değişik yerlerinde çalışan insanlara bir ağıt var. Diaspora zaten vatanından uzakta yaşayanlara verilen isim. Gurbetçi de diyebileceğimiz bir kavram. Bu şarkı 1999′da çıktığında tüm Avrupa’da ve dahi Türkiye’de hit oluvermişti. İçerdiği üflemelilerin bizim yöreleri çağrıştırmasından, müziğin oryantal tadından ve solistin yanık sesinden olsa gerek, çok tutuldu. Şarkının ilk cümlesinde daha “Ah İzmir, ah Kanada” deyişi var mesela, direk kan çekiyor.
Ben bu grupla, orta okuldaki matematik hocam sayesinde tanıştım ilk kez. Ondan albümü alıp dinlemiştim uzun uzun. Diaspora en hit şarkıydı, fakat içinde çok sayıda enstrümental tekno şarkı da mevcuttu ve içlerinde en çok sanırım Renaissance (Rönesans) isimli olanı tutmuştum. Matematik hocam bu grubu bana söyledikten kısa süre sonra askere gittiği için de, ben bu şarkıları dinlerken hep onu hatırlamaya başlamıştım. Askere mektup ve kitap yollamak gibi adetleri edinmiştim o yıllarda. Sanırım güçlü dostluklar böyle başlıyor…
Her neyse, konuyu dağıtmayalım… Aşağıda youtube linkini de vereceğim şarkının. Ekranda solistin güzel görüntüsü eşliğinde şarkıyı dinleyebilirsiniz efendim. Afiyet olsun…
http://www.youtube.com/watch?v=UjTTN_tQLt8&NR=1
Bu yazı ayasophia tarafından yazıldı;
ayasophia – yayınlanmış 211 yazısı bulunmaktadır.
31 Temmuz 2008'de "Batman'in Sarsılmaz Karizması" başlıklı yazısıyla sakinkafa.com ailesine katılan "ayasophia", sosyal bilimci olmanın getirdiği bakış açısını yazılarına yansıtmış, birikimleriyle sitemizin "Kültürel Köşe"sinin bel kemiğini oluşturmuştur. Editörlerimizden "ayasophia", halen ulusal bir gazetede meslek hayatını sürdürmekte, popüler konular üzerine yaptığı sosyolojik çıkarımları ile ilgi çekici yazılara imza atmaktadır.
bugün 0, toplam 85 defa okundu...
Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar
- omega vibes
- omega vibes diaspora
- omega vibes diaspora album
- omega vibes albümleri
- diaspora omega vibes
şarkıyı dinleyince hatırladım. tekrar karşılaşmak da çok hoşuma gitti. çok hüzünlü gelirdi bana bu şarkı ve yine geldi. sözlerini hiç bilmemekle beraber:
bir derdim var,
isyan etmeyecek kadar aklı başındayım ama
içimi sızlatacak kadar gerçek bu acı
matematik öğretmeninle olan arkadaşlığın devam ediyor mu merak ettim
evet feci hüzünlü bir şarkı. albümdeki diğer parçalar da aynı şekilde hüzünlü…
devam ediyor dostluğumuz. istanbul’da şu an kendisi de…
bu şarkıyı bu aralar daha sık dinliyorum. ailemin babamın işi nedeniyle başka bir şehre taşınması, kardeşim segahın müzmin gurbetçiliği… Ortason da kimbilir hangi güzide ilimizin hangi güzide okulunu kazanacak…
doğduğun değil, doyduğun yer ama. bırakılıp gidilmiş gibi hissediyor geride kalan… istanbul gerçekten de o kadar güzel mi?
neyse. güçlü olmak lazım :)
Michael Scofield’ın her zaman dediğ gibi: One day…
Renaissance, elektronik perküsyonun günümüzdeki anlayışla kullanıldığı en güzel örneklerden biridir. artık kıytırık dj lerin bile her bir arada, her bir es te kullanıp suyunu çıkardığı, ana temadan enstrümantal nakarata geçiş ritimleri muhteşem kullanılmıştır bu parçada. ve müthiş bir coşku oluşturur içinizde. diaspora o albümde değildir yalnız. bir sonraki albümün çıkış parçasıdır.
grupla ilgili benim de güncel bilgim yok. sanki en son atmosfera diye bir albüm yaptılar.ama çok da ilgi çekmedi.
ülkemize gelse, konserine gidilecekler listesine eklettin aya, teşekkürler…